balans

We parkeren de Toyotabus op een bushcamping, tien stappen van zee. We zijn de enigen die daar staan. Nou ja, de enigen. Vanaf het wc-hokje komt een reusachtig beest aanschuifelen. Het is alsof we in Jurassic Park zitten. Iets wat op een hagedis lijkt, zwart met gele strepen over zijn rug en zeker twee meter lang, komt langzaam en sissend op ons af. Z'n gevorkte tong van zo'n halve meter glipt razend snel in en uit z'n mond. Met een grote boog loop ik om hem heen om de deur van de camper te sluiten. Verder wachten we af, met opgetrokken benen in onze klapstoeltjes. Hij is in ieder geval niet bang voor mensen, hij komt steeds dichterbij. Er komt een auto langs. Van achter hun gesloten raampjes staren de inzittenden naar dit prehistorisch beest, en naar ons met onze opgetrokken benen. Rustig blijven, niets doen, hij loopt wel door. En dat doet hij gelukkig. Tot mijn verbazing staat dit beest in onze gids afgebeeld en heeft gewoon een naam: het is een goanna. Kun je maar beter met rust laten zegt de gids.
(…)
Voor het avondeten maakt Carien macaroni. Ze heeft de borden nog niet neergezet of er springt een grote dikke worst op tafel. Hij heeft een spitse snuit en korte pootjes die achterstevoren lijken te staan. 'Ksst, weg wezen,' roep ik. Het zegt hem niks. 'Go away!' Helpt ook niet. Hij heeft z'n snuit al in Meta's bord gezet. Heel flink probeer ik hem een zet met de wijnfles te geven. Interesseert hem niks. Meta tilt haar bord boven haar hoofd. Nu gaat hij op Cariens bord af. En dan staan we alle drie met ons bord boven ons hoofd, terwijl die worst maar over tafel blijft lopen en zelfs op z'n misvormde achterpoten gaat staan in een poging alsnog onze macaroni te stelen. We trekken ons terug in de camper en lezen dat het hier om een possum gaat.