dansen...

Er is nauwelijks verkeer op het deel van de Great Ocean Road dat naar de twaalf apostelen voert. Als we een bus en twee campers langs de weg zien staan, stoppen we -daar zal wel iets te zien zijn. We lopen de uit rots gehouwen trap af, de Gibson steps, en komen op het strand waar we twee majestueuze geelbruine rotsen in zee zien staan. Er zwermen wat scholieren over het strand. Ze houden een tekenblok vast en de meesten hebben een fototoestel om hun nek hangen. Een paar jongens tekenen een enorme penis in het zand. Meisjes nemen elkaar op de foto.
Als de schoolklas het strand heeft verlaten en de trap is opgeklommen, staan wij alleen tegenover de rotsen, die rechtop uit de zee rijzen en een eenvoudige en duidelijke boodschap lijken te vertellen: op een gegeven moment ben je er niet meer, maar zolang je er bent, sta je fier in de golven.
'De rotsen doen me aan Staphorst denken,' zegt Carien, 'de vrouwen in klederdracht daar hebben ook dat onverzettelijke.' Met iedere golf spat het zeewater tegen de rotsen aan. Al dat geweld laat ze niet ongedeerd. De zee schuurt het steen, holt het uit en zal uiteindelijk de rotsen doen verdwijnen. Daar trekken ze zich niets van aan. Ze zijn er gewoon.
Even verder langs de weg kun je je auto parkeren om naar de eigenlijke twaalf apostelen te kijken. Er staat een fonkel nieuw informatiecentrum dat nog niet in gebruik is. Niet te geloven dat ze dit nu pas beginnen te exploiteren. We lopen wat rond, maken foto's en gaan op een bankje bij een blowhole (trekgat) zitten. Daar heb je de niet te ontlopen schoolklas weer. In kleine groepjes komen ze op de smalle strook tussen ons bankje en het opspattend water staan. Ze moeten hier de vraag beantwoorden: hoe zou je het geluid omschrijven dat je hier hoort?
'Ik zou zeggen dat het is alsof je iemand 's ochtends heel hard z'n neus hoort snuiten,' zegt Carien.
layers.