Column

Bouwvakker in de stress

Ik ben een simpele bouwvakker die voor zijn baas 12 jaar lang dikke uren heeft gemaakt,Huisje boompje beestje, vrouw, huis kids, alles perfect, pas 30 jaar en prima,totdat...een maand na een korte vakantie(want het was druk op de zaak) ik gewoon helemaal in stort. Het was erger dan de hyperventilatie die ik heb gehad tussen mijn 10e en 13e. Ik ging gewoon helemaal out. Gewoon op een normale vrijdagavond, mijn vrouw was in paniek. Die dacht dat ik een hart infarct kreeg. Ik meldde me ziek en ging naar een vervangende arts (mijn dokter neemt dus wel 2 maanden vakantie in plaats van 10 dagen, zoals ik die kreeg). Die dokter vraagt wat ik de laatste 3 maanden heb gedaan.
Antwoord: werken,werken,werken, privé alles goed, zeg ik "alleen slaap ik slecht door mijn nieuwe aanwinst van 7 maanden oud". Ik heb aan 5 à 6 uur slaap wel genoeg, dacht ik, maar als die weinige uurtjes nog eens dik worden onderbroken, heb ik het laatste jaar te veel in geleverd. Conclusie BURN OUT, wel eens wat over gehoord.
Ik ben 30 jaar, weeg 96 kilo, kom uit een goede familie en nu dit. Ik kreeg slaap tabletten en moest goed rusten.Kreeg na een paar dagen spontaan een paar huilbuien,om helemaal niets. Ik was de weg echt kwijt, maar ja, baas belde vaak op, niet om te vragen hoe het ging, maar wanneer ik weer aan de slag kon. Ik heb het toch een 3 weekjes kunnen rekken,en ben in die tijd 10 kilo lichter geworden, kreeg geen hap meer door mijn keel. Ik dacht bij me zelf, dan maar wat harder voor je eigen. Hup gewoon gaan werken. Ik heb het 2 dagen volgehouden.En ben nu weer terug naar af.
De gewone arbeider in de bouw is dus ook al aan het doordraaien. Klussen moeten snel af, baas in je nek. Klanten die steeds vaker zitten te zeuren.Salaris waar je het net mee kan redden. Gewone zaken dus die altijd al zijn geweest, maar waar je vroeger geen probleem mee had. Maar nu lijkt alles gewoon veel harder aan te komen. Mijn vader maakte veel meer uren en had het een stuk armer, maar die man is gewoon superman. Nog steeds. Hoe komt het toch dat de mensen van nu zo vaak zitten te piekeren en te treuren om de stomste dingen, terwijl vroeger de mensen daar veel beter mee om konden gaan? En zo eindigt volgens mij de wereld ter zijner tijd in een diepe crisis, met depressieve mensen en stresskippen. Wat was er vroeger nu zo anders?

Het verhaal van deze bouwvakker staat niet op zich, onlangs behandelde ik een systeembeheerder uit de bouwwereld die een soortgelijke wanhoop voelde. Bij beiden speelden onbegrip een rol. Het onbegrip van de buitenwereld, maar ook hun eigen onbegrip over hoe het nu kon dat zulke bomen van kerels zoals zij geveld konden worden. En waarom dat hun vader niet is gebeurd.
Wat was er vroeger anders? Heel veel, er was nauwelijks televisie, mensen aten en dronken gezonder (minder suiker, minder frisdranken), de regel was acht uur slaap per nacht. Er was minder reclame, men kwam in de kerk voor zingeving. Er heerste veel sociale controle, maar men ving elkaar ook op. De individualisering van nu kende men toen niet. Afgelopen zaterdag stond in de bijlage van de NRC hoe een vrouw die met haar dochtertje in een allochtone wijk in Rotterdam woonde, moest huilen toen ze bij vrienden op het platteland op bezoek was en de buurman zo maar een praatje kwam maken. De deuren waren niet met zes sloten op slot, zoals bij haar. In de AH-supermarkt zie je bij de fastfood balie in het begin van de winkel vooral mannen. De individualisering heeft ongetwijfeld voordelen, maar maakt ook het leven eenzamer en eenzijdiger.
De tijden zijn veranderd en dat betekent dat je daar je leven op in moet stellen. Drie leefregels zijn vooral belang; gezond eten, goed bewegen en voldoende slaap, bij voorkeur acht uur. Nu is dat laatste met een baby natuurlijk moeilijk te realiseren, maar ook daarover zijn afspraken te maken. Bijvoorbeeld dat degene die werkt ergens anders slaapt om ongestoord te kunnen slapen. En wat als je allebei werkt? Gebruik maken van regels die er zijn over ouderschapsverlof om te zorgen dat de belasting in het werk afneemt als de belasting privé toeneemt.
Een belangrijk struikelblok om minder te werken is vaak het geld. Om ons consumptiepatroon op peil te houden is veel geld verdienen vaak nodig, zeker nu de euro het leven duurder heeft gemaakt. Een aardig voornemen voor het nieuwe jaar is je financiën op orde te brengen en te kijken of je met minder toe kunt, zodat je misschien een dag minder kunt werken en wat meer ruimte hebt voor herstel. Voor de individuele bouwvakker die dit mailtje stuurde zal dit moeilijk gaan, de eisen die zijn baas stelt zijn hoog. Maar hij zou wel naar een andere werkgever op zoek kunnen gaan, eentje die wat meer oog heeft voor wat de vakbond adviseert en zijn werknemers de mogelijkheden biedt bij werkstress hulp te zoeken.