De achilleshiel van de dertiger

(Eerder verschenen in Opzij, mei 2002) Wat is er met hoogopgeleide dertigers aan de hand? Ze kunnen zoveel, maar knappen af op schijnbaar onnozele dingen. Neem Silvia, hoofd verkoop van een multinational. Ze is 34, getrouwd met een leuke man en heeft een zoon van twee. Ze heeft net een succesvol project achter de rug waarin medewerkers werden getraind in een nieuwe verkoopstijl. Thuis loopt alles op rolletjes, de taken zijn eerlijk verdeeld: 's avonds samen strijken, ieder op een eigen strijkplank. Maar dan: op kantoor wordt de ruimte opnieuw ingedeeld. Ze heeft geen eigen plek meer, maar zit in de kantoortuin. Sylvia kan het niet aan en blijft maar huilen. Iets dergelijks overkomt Karin, 33, succesvol consultant bij een klein en gezellig headhunters bureau. Op de dag dat ze hoort dat het bedrijf opgekocht is door een grote, meer commerciële organisatie, knapt er iets: ze meldt zich ziek en blijft een jaar thuis. En dan Fauzia, 33. Ze werkt bij een bank, waar ze een interne financiële opleiding volgt. Ze haalt de hoogste cijfers en helpt anderen bij het voorbereiden van hun examens. Dan haalt ze opeens een 3 voor een examen dat ze een maand later kan herkansen. Haar wereld stort in. De ene paniek aanval volgt op de andere. Ook zij meldt zich ziek.

Wat is er met deze vrouwen aan de hand. Het zijn geen doetjes. Maar waarom kan een kleinigheid ze dan toch vellen? Verwend kun je ze niet noemen, maar wel lijken ze gepamperd door hun eigen succes. Binnengehaald als veelbelovende jonge werknemer, worden ze direct opgezadeld met grote verantwoordelijkheden. Van de ene dag op de andere verwisselen ze spijkerbroek voor mantelpak. Tussen hun vijfentwintigste en hun vijfendertigste voltrekken zich alle highlights van hun leven: een pijlsnelle carrière, een vaste relatie, huis kopen en dan nog het min of meer extravagante uitgaansleven en de verre reizen, die horen bij hun leefstijl. Waarbij de vraag wel of geen kinderen als een hoogspanningsdraad dwars door alles heen loopt. Als alles zo flitsend gaat, ga je je vanzelf belangrijk voelen. Uit een ronde tafel conferentie van dertigers, eind 2001 georganiseerd door B&A, een mobiliteits- en loopbaanadviesbureau, blijkt dat dertigers meer dan wie ook, graag over zichzelf praten en over de zaken die hen bewegen. Van hun leidinggevenden verwachten ze dat ze met hen meedenken. En zoals een kind dat te snel volwassen wordt haar gevoel voor humor verliest, zo verliest de dertiger die te snel de top bereikt haar gevoel voor zelfrelativering: als er even iets op haar weg komt dat haar gevoel voor eigenwaarde krenkt, voelt ze zich weggevaagd. Ze hebben hun eigen grenzen niet leren kennen. En die kunnen ze ook moeilijk leren kennen: als ze hun ene target hebben gehaald, wordt er weer een nieuwe, nog scherpere target vastgesteld. Zo wordt het zicht op hun eigen mogelijkheden hun achilleshiel in deze ratrace