| |
Drie Dwaze Dagen 2003
Donderdag 2 oktober
Radio 538, voor de zij-ingang. Het aftellen begint, bij nul spuiten
twee kanonnen gele confetti en drommen de mensen de Bijenkorf
binnen. Twee ex-collega's van de RIAGG kom ik tegen, de ene gaat
een tasje kopen en een grote afvalemmer en komt daarvoor te laat
op haar werk. Dat heeft ze van te voren gemeld. De ander spot
ik bij de parfums, met een verzaligd gezicht probeert ze ze uit.
Ondertussen maakt mijn mede-auteur van Shoppen, de lust, het lijden
en de lol, Klazien Laansma, de eerste digitale foto's van graaiende
handen.
Net als vorig jaar schalt door de luidsprekers Opzij,
opzij, opzij, maak plaats, we hebben
ongelooflijke haast. Opnieuw stellen we ons op met een vragenlijst
bij de uitgang aan het Beursplein, nieuwsgierig naar de verschillen
met vorig jaar en met een nieuw item: hoe shoppen stellen? We
doen zo materiaal op voor onze lezing in de Beurs van Berlage
op 1 november, om 12.00 uur: Shop till you drop.
Megakoopjesscoorder
Ik spreek twee pursers, een man en een vrouw, van de KLM, met
vele tassen in de hand. Allereerst: wat vinden ze van de fusie?
Ze fuseren niet, ze fusilleren ons. Er blijft niets van het blauwe
kroontje over. Droevige tijden dus, maar wat hebben ze ingeslagen?
De mannelijke purser somt op: DVD's, ondergoed, sokken, t-shirts,
koffieblikken en truien. De vrouw zegt over haar collega: hij
is echt een megakoopjesscoorder. Toch koopt hij minder dan vorig
jaar. Beiden ervaren verzadiging, er iets niets nieuws, de Dockersbroeken
en overhemden van ARROW waren vorig jaar ook al in de aanbieding.
Net zoals de muziek, verrast het niet echt. Er is niets wat eruit
springt. De vrouwelijke purser heeft dan ook nog niet toegeslagen,
want zij is echt geïnteresseerd in iets nieuws. Maar daarvoor
moet je in New York zijn, in de Century 21th shop, het best bewaarde
geheim van de stad waar je zeer voordelig merkartikelen kunt kopen,
of op de markten in Hongkong. Ze verbaast zich erover dat er van
het merk Abercrombie niets te koop is in Nederland, het zou de
Hollanders goed passen.
Zij zijn niet de enigen die minder kopen dit jaar. Van de vijftig
mensen die we vandaag interviewen zeggen opvallend veel dat ze
minder kopen, bewuster kopen, doelgerichter en zich daar eigenlijk
wel prettig bij voelen. De aankoop die ze het afgelopen jaar het
meeste plezier heeft verschaft is een duurzaam artikel: een auto,
computer of zitbank. Het hoeft ook niet duur te zijn, bijvoorbeeld
een hengel of muziekinstrument, een paar schoenen. Het gaat erom
dat je er wat aan hebt, dat je het veel gebruikt en er dagelijks
plezier aan beleeft. We zijn benieuwd of dit vooral de spirit
van de donderdagkopers is, misschien komen de volgende dagen wat
meer funshoppers naar de DDD.
Shoppende stellen
'Hij koopt al 32 jaar dezelfde overhemden en broeken. Eens in
de twee jaar komt hij een kledingzaak binnen en voordat ik afgerekend
heb, staat hij alweer buiten.' Carolien, in de vijftig, drinkt
met haar dochter koffie. Haar 27-jarige dochter zegt op haar beurt
over haar man: 'Hij heeft altijd dezelfde kleren aan. Als ik kleren
voor hem koop, laat hij ze rustig in de kast liggen. Moet hij
er eerst een tijd aan wennen. Hij vindt dat ik teveel schoenen
koop, maar ik heb maar zeven paar!' Haar moeder kijkt haar ongelovig
aan. 'Je hebt bij me in huis gewoond, ik weet hoe je bent…'
'Maar ik gooi ze allemaal weg.' Ook de dochter gaat niet vaak
met haar man shoppen, want dan kan ze niet rustig kijken en zit
ze niet lekker in haar vel. Ze krijgen net geen ruzie maar na
een half uurtje begint hij wel te mopperen. 'Mannen kunnen met
vrouwen niet winkelen, want ze snappen niet waarom je van de ene
schoenenwinkel naar de andere moet en uiteindelijk toch naar de
eerste winkel terugkeert om het paar aan te schaffen waar je direct
op viel.
Hoe lossen ze het op? Gescheiden winkelen en een tijd afspreken
voor koffie is de meest gehoorde oplossing. Opvallend is dat vrouwen
de kleding voor hun man kopen, maar dat de man de grote dingen
aanschaft zoals een auto en computer. 'Want daar heb ik geen verstand
van.', zegt ze. Over de grote dingen ontstaat weinig ruzie, want
dan is er overleg. Het zijn de kleine dingen die tot irritatie
leiden, het zoveelste boek dat gekocht wordt.
Aan het einde van de ochtend bekijken mijn man en ik een huis,
we zijn al een jaar op zoek. Dit huis is het ook weer niet, we
gaan lunchen op een terras aan de Heregracht. 'Er was een man
die al 32 jaar dezelfde overhemden en broeken kocht.', vertel
ik 'Ik koop al vanaf mijn veertiende dezelfde spullen, ik had
toen al net zo'n jack als ik nu aan heb en droeg dezelfde soort
truien met V-hals als nu. Wat is daar mis mee?' 'Een beetje saai
misschien?' 'Hoezo, als je het daar van moet hebben?'
Hoe zouden andere vrouwen dat nu aanpakken? Morgen vervolg.
|
