| Column |
 |
|
P&O en Poortwachter
De laatste tijd heerst er groot enthousiasme
over de verbeterde wet Poortwachter (april 2002). Die wet zou
ervoor gezorgd hebben dat er veel minder mensen instromen in de
WAO. Hiep hiep hoera dus voor de nieuwe wet. Maar niet te vroeg
gejuicht. De verminderde instroom in de WAO is maar gedeeltelijk
toe te schrijven aan deze wet. En een al te groot enthousiasme
zou ons blind kunnen maken voor de makke van deze wet, zowel qua
inhoud als qua uitvoering.
In tijden van hoogconjunctuur blijkt
zowel in Nederland als elders het verzuim toe te nemen. Maar het
omgekeerde is ook geval: bij een recessie zie je weer dat het
verzuim afneemt. Geen wonder dus dat in deze tijd minder mensen
de WAO in gaan. En die trend zal nog wel even doorzetten. Dat
is winst: met elke procent minder WAO'ers besparen we een miljard
euro. Geluk bij een ongeluk, zou je kunnen zeggen, maar niet het
resultaat van nieuw beleid.
Dat wil niet zeggen dat de verbeterde
wet Poortwachter geen goede kanten heeft. Die zijn er zeker. Volgens
de nieuwe wet zijn werkgevers en werknemers gezamenlijk verantwoordelijk
voor een goed reïntegratieplan, dat ze al in een vroeg stadium
moeten opstellen. De wet zorgt ervoor dat werkgevers eerder en
zorgvuldiger een verzuim rapport opstellen en daarover met de
werknemer van gedachten wisselen. P&O kan hier krachtige ondersteuning
bieden. Bijvoorbeeld door verzuimcoaches in te zetten, die de
leidinggevenden kunnen adviseren. Dit schept de voorwaarden voor
een slagvaardig en resultaatgericht reïntegratiebeleid.
De verbeterde wet Poortwachter probeert
werkgevers en werknemers ook financieel te prikkelen zich in te
zetten voor een goede samenwerking. Een werkgever die verzuimt
voor een goed reïntegratiebeleid te zorgen kan gedwongen
worden het loon van een zieke werknemer door te blijven betalen.
Een werknemer die weigert mee te weken aan reïntegratie kan
ontslagen worden.
Maar er zitten ook mindere kanten aan
de nieuwe wet. De wet zet werkgevers en leidinggevende ertoe aan
op de stoel van de bedrijfsarts te gaan zitten. Zij zullen wel
bepalen of de werknemer al of niet terecht thuis blijft. Die vermenging
van belangen moet je voorkomen. Ieder zijn stiel: de arts gaat
over gezondheid, de manager over beleid
Er blijft genoeg te verbeteren aan de
reïntegratie. Werkgevers zouden gestimuleerd kunnen worden
meer arbeidsgehandicapten aan te nemen. P&O zou op dit terrein
beleid kunnen ontwikkelen. En de overheid zou werkgevers kunnen
verplichten een bepaald quotum arbeidsongeschikten aan te nemen.
|