Je bent geen teflonpan

Op het toilet werk je je mascara bij. Je hebt net een rapport afgeleverd bij je leidinggevende. Hij wierp er een blik op en zei: 'Dat kun je beter.'

Wat een zak. Je hebt er het hele weekend aan gewerkt en zonder het goed te lezen verwijst hij het naar het ronde archief. Je houdt je goed, je bent geen zielig geval, maar op de gang springen de tranen in je ogen.

'Trek het je niet aan' zegt een collega. 'Robbert kan ongelooflijk bot zijn, daar moet je doorheen kijken.' 'Al die rottigheid moet je gewoon van je af laten glijden.'

Veel vrouwen krijgen dat advies. Ze zijn geneigd bij een afwijzing de schuld bij zichzelf te zoeken. Ze breken zich het hoofd over de vraag hoe ze de relatie goed kunnen houden. Of ze gaan zich zorgen maken over alle narigheid die ze nog te wachten staat. Ze houden vaak zichzelf voor dat het maar beter is te slikken dan er iets van te zeggen. De agressie richten ze naar binnen met als resultaat een soort piekerpingpong.

Om zich te bevrijden uit de maalstroom van piekergedachten krijgen ze het goed bedoelde advies om zich voor te stellen dat ze een zeehondje zijn waarvan de nare opmerkingen als druppels water van de huid glijden. Niks van aantrekken.

Niks van aantrekken. Je trekt je terug. Je laat gebeuren wat er gebeurt. Je laat de ander z'n gang gaan. Het kan een manier van overleven zijn, maar leven is het niet.

Niks van aantrekken is het sloomste advies dat je kunt krijgen: laat niks merken, doe alsof het gewoon is, toon geen emotie, houd de eer aan jezelf.

Ondertussen word je vernederd waar je bij staat. En dan maar stoïcijns blijven? Om de eer aan jezelf te houden?

Je wilt je doel bereiken, je verlangens volgen, je dromen najagen. Je wilt je niet de les laten lezen. Dan moet je dus niet in je schulp kruipen. Je bent geen teflonpan waar niets op aanbakt. Je bent wel degelijk in je wiek geschoten.

Zeg het. Laat het merken.

Je hoeft geen Don Quichote te zijn en in je eentje al het onrecht te bestrijden. Zoek steun, creëer een sfeer van vrolijke opstandigheid. Dat vraagt om samenwerking, lef en creativiteit. Een ding weet je in ieder geval zeker: je adviseert een ander nooit om er zich niets van aan te trekken.