Wat bepaalt het succes van werkhervatting?

U laat op uw website min of meer weten dat burnout binnen 6 maanden hersteld moet zijn, en als het langer duurt er sprake is van andere oorzaken zoals depressie e.d. Mijn situatie is dat ik in juni 98 na een drukke verhuizing de eerste keer 7 weken thuis was, (niet voldoende hersteld bleek later). In november 99 bleef ik met dezelfde verschijnselen twee weken thuis, maar omdat er een nieuwe employee kwam (die later bleek niet voor mij te zijn aangenomen) werd ik gedwongen verder te gaan. Toen heb ik een jaar nog veel harder (gewerkt cq)moeten werken, tot jan/feb 2001, en toen heb ik daarvan niet meer kunnen herstellen en heb me in juli 2002 weer ziek gemeld. Ik werk nu weer 32 uur maar voel me eigenlijk hetzelfde als na januari 2001, niet hersteld nog, maar wel aan het werk, zonder stress, eigenlijk ver onder mijn capaciteit. Maar ik heb het gevoel dat ik meer uren of inspannender werk absoluut nog niet aankan. Mijn probleem is: waar vinden mijn zenuwen rust, want piekeren is ook niet ontspannend. Misschien is uw boek over stress wel nuttig. Ik was gewaarschuwd door iemand tijdens mijn eerste ziekteverlof dat als ik te snel weer begon zonder hersteld te zijn, het herstel veel langer zou gaan duren. Kunt u dat bevestigen?

Ik krijg de indruk dat u vanaf 1998 niet meer prettig aan het werk bent geweest. U hervat wel uw werk, maar bent eigenlijk nooit helemaal beter. Daarbij voelt u zich teleurgesteld in uw werkgever die u onder valse voorwendselen weer aan het werk heeft gekregen. U signaleert nu dat u onder uw niveau werkt, maar voelt u klem zitten omdat u denkt geen hogere belasting aan te kunnen.
Hoe zou dit kunnen worden voorkomen? In het protocol dat ik ontworpen heb voor burnoutbegeleiding is standaard een gesprek met de leidinggevende, de cliënt en de consultant opgenomen. Met als thema: onder welke voorwaarden kan de reïntegratie goed verlopen? Is er sprake van oud zeer dat eerst opgeruimd moet worden? Welke begeleiding op de werkplek is er voor degene die reïntegreert? Hoe verandert iemand zelf zijn werkhouding? Met deze aanpak kun je, is mijn ervaring, terug aan het werk zonder dat je volledig hersteld bent en zul je gaandeweg herstellen. Ik denk niet dat je dan veel langer over het herstel doet, onderzoek wijst uit dat wie langer dan drie maanden van z'n werk verzuimt minder kans heeft terug te keren. Maar er zijn uitzonderingen. De werkplek kan 'giftig' zijn en leiden tot chronische stress. Dan herstel je niet zo snel. Dat lijkt bij u het geval te zijn: onderbelasting geeft chronische stress en een slechte relatie met uw leidinggevende ook. Ik raad mensen aan bij het herstel een lijst te maken van energiegevers in het werk en energievreters. Overtreffen na een half jaar de energievreters de energiegevers, dan doet iemand er verstandig aan te vertrekken. Mocht je je daartoe niet goed in staat voelen, vanwege bijvoorbeeld burnoutverschijnselen, bespreek dan met je werkgever of deze een traject zou willen bekostigen dat bestaat uit een gedeelte burnoutbehandeling en een gedeelte outplacement of loopbaanadvies.
Conclusie: het ligt dus niet aan een te snelle terugkeer in het werk, maar in de manier waarop u bent teruggekeerd. Er lijkt geen gesprek met de leidinggevende plaats te hebben gehad over de wijze van terugkeer en de begeleiding bij terugkeer. Daardoor blijft de chronische stress bestaan en herstelt u onvoldoende. Daar piekert u dan weer over en dat houdt de stress alleen maar in stand. In m'n boek Antistress vindt u tips voor het stoppen met piekeren, terugvalpreventieplan en tips voor reïntegratie.