| |
Van de zwarte piste af
In de column van twee weken terug 'Energietherapie:
een verbluffende
methode' besprak ik de wondermethode van de Evolving Thought Therapy
(www.tftworldwide.com). De methode combineert inzichten uit de
acupunctuur
en kinesiologie met cognitieve therapie. Via spiertesten worden
energieblokkades in je lijf opgespoord en behandeld. Een collega-psychotherapeut
wist in de cursus energietherapie mijn ski-angst tot nul te reduceren
en ik was zeer benieuwd of het resultaat
merkbaar zou zijn op de piste.
Vorige week zondag stond ik met man en zoon bovenaan de piste
in het Italiaanse Merano. De piste was rood, een beetje moeilijk
dus, ik had liever een blauwe. Dat was ook mijn niveau vorig jaar.
Maar nergens een blauwe piste te bekennen. Dus dook ik van de
helling af als van de hoge duikplank. Adem in, blik op oneindig.
Maar het ging! M'n lichaam draaide keurig de bochtjes, had de
smaak te pakken. Opvallend was dat de angst nog wel bleef, maar
meer als gedachte, letterlijk tussen de oren, dan dat het ook
lichamelijk de boel verstarde. Volgens mijn schoonzusjes, die
me twee jaar geleden hadden zien klunzen als debutant, skiede
ik als een speer.
Een dag later zochten we een nieuw skigebied
op. Mooie gletsjerpistes, veel
rood en blauw. Het ging allemaal heel erg goed. Het laatste deel
van de
pistes was zwart, de kleur die aangeeft dat het een steile of
erg smalle
piste is. Ik had nooit gedacht daar ooit eens van af te gaan,
maar skiede
zonder probleem met mijn familie mee. Mijn schoonzusje Andréke
vroeg me of ik de
hele afdaling wilde maken of met de gondel naar beneden wilde.
Ik koos voor
verder afdalen. Het ging zo lekker dat ik haar zelfs voorbij skiede
en op
eigen houtje aan de afdaling begon. De zwarte piste was aan het
eind van de middag
in een ijsvlakte veranderd, ik kon niet meer stoppen, schreeuwde
nog wel dat
mensen een beetje opzij moesten gaan, draaide nog wel de bochtjes,
maar
kreeg eigenlijk alleen nog maar meer vaart. Het opvallende was
dat ik niet
eens zo bang werd. Ik dacht nuchter: er zit geen rem op. De snelheid,
het gebrek aan controle deed me denken aan toen ik op mijn 14e
met een geleende brommer
van de Sint Pieter ben afgegaan, zonder dat ik wist waar de rem
zat. Ik kwam toen
tegen een boom tot stilstand en mankeerde verder niets. Kwam met
de schrik
vrij. Dit keer loopt het minder goed af: een bloeduitstorting
en een licht geblesseerde rechterhand. Onderaan de zwarte piste
kon ik door de hoge snelheid een andere
skiër niet ontwijken, ze viel vlak voor me en ik heb waarschijnlijk
haar ski tegen mijn oog gekregen. Dit zou me allemaal nooit gebeurd
zijn als ik m'n ski-angst nog had gehad. Dus de
energietherapie werkt wel! Maar of ik er zo blij mee ben?
Ik heb er wel van geleerd. Ben veel voorzichtiger geworden en
ben op de laatste dag weer de zwarte piste afgegaan, maar nu achter
mijn schoonzusje aan, voorzichtig bochtjes draaiend.
Natuurlijk kwam ook weer even de ski-angst terug. De klassieke
tips uit de gedragstherapie hielpen goed: je moet je blijven blootstellen
aan de angstopwekkende situatie en de angst dooft uiteindelijk
uit. Dat was ook bij mij het geval. Meestal binnen de twee uur.
Wat wel belangrijk is dat je leert de angst te verdragen. Wat
dan ook nog helpt is op andere dingen te letten, bijvoorbeeld
op een rustige ademhaling. Wat mij ook hielp is bij een enge sleepjeslift
te denken dat er een heel aardig en behulpzaam iemand naast me
zat die me als het heel steil was even hielp.
Angst is dus niet altijd even slecht, het kan je helpen niet al
te overmoedig te worden. De energietherapie houd ik in m'n repertoire
en heb hem meteen op de eerste werkdag bij een cliënt succesvol
toegepast en aan collega's gedemonstreerd. Met de waarschuwing
erbij dat het niet de normale therapie vervangt, maar een leuke
aanvulling is. Met als bijsluiter: blijf voorzichtig, want als
je geen angst hebt, moet je zelf opletten.
|
