Van de zwarte piste af

In de column van twee weken terug 'Energietherapie: een verbluffende
methode' besprak ik de wondermethode van de Evolving Thought Therapy
(www.tftworldwide.com). De methode combineert inzichten uit de acupunctuur
en kinesiologie met cognitieve therapie. Via spiertesten worden
energieblokkades in je lijf opgespoord en behandeld. Een collega-psychotherapeut wist in de cursus energietherapie mijn ski-angst tot nul te reduceren en ik was zeer benieuwd of het resultaat
merkbaar zou zijn op de piste.
Vorige week zondag stond ik met man en zoon bovenaan de piste in het Italiaanse Merano. De piste was rood, een beetje moeilijk dus, ik had liever een blauwe. Dat was ook mijn niveau vorig jaar. Maar nergens een blauwe piste te bekennen. Dus dook ik van de helling af als van de hoge duikplank. Adem in, blik op oneindig. Maar het ging! M'n lichaam draaide keurig de bochtjes, had de smaak te pakken. Opvallend was dat de angst nog wel bleef, maar meer als gedachte, letterlijk tussen de oren, dan dat het ook lichamelijk de boel verstarde. Volgens mijn schoonzusjes, die me twee jaar geleden hadden zien klunzen als debutant, skiede ik als een speer.

Een dag later zochten we een nieuw skigebied op. Mooie gletsjerpistes, veel
rood en blauw. Het ging allemaal heel erg goed. Het laatste deel van de
pistes was zwart, de kleur die aangeeft dat het een steile of erg smalle
piste is. Ik had nooit gedacht daar ooit eens van af te gaan, maar skiede
zonder probleem met mijn familie mee. Mijn schoonzusje Andréke vroeg me of ik de
hele afdaling wilde maken of met de gondel naar beneden wilde. Ik koos voor
verder afdalen. Het ging zo lekker dat ik haar zelfs voorbij skiede en op
eigen houtje aan de afdaling begon. De zwarte piste was aan het eind van de middag
in een ijsvlakte veranderd, ik kon niet meer stoppen, schreeuwde nog wel dat
mensen een beetje opzij moesten gaan, draaide nog wel de bochtjes, maar
kreeg eigenlijk alleen nog maar meer vaart. Het opvallende was dat ik niet
eens zo bang werd. Ik dacht nuchter: er zit geen rem op. De snelheid, het gebrek aan controle deed me denken aan toen ik op mijn 14e met een geleende brommer
van de Sint Pieter ben afgegaan, zonder dat ik wist waar de rem zat. Ik kwam toen
tegen een boom tot stilstand en mankeerde verder niets. Kwam met de schrik
vrij. Dit keer loopt het minder goed af: een bloeduitstorting en een licht geblesseerde rechterhand. Onderaan de zwarte piste kon ik door de hoge snelheid een andere
skiër niet ontwijken, ze viel vlak voor me en ik heb waarschijnlijk haar ski tegen mijn oog gekregen. Dit zou me allemaal nooit gebeurd zijn als ik m'n ski-angst nog had gehad. Dus de
energietherapie werkt wel! Maar of ik er zo blij mee ben?
Ik heb er wel van geleerd. Ben veel voorzichtiger geworden en ben op de laatste dag weer de zwarte piste afgegaan, maar nu achter mijn schoonzusje aan, voorzichtig bochtjes draaiend.
Natuurlijk kwam ook weer even de ski-angst terug. De klassieke tips uit de gedragstherapie hielpen goed: je moet je blijven blootstellen aan de angstopwekkende situatie en de angst dooft uiteindelijk uit. Dat was ook bij mij het geval. Meestal binnen de twee uur. Wat wel belangrijk is dat je leert de angst te verdragen. Wat dan ook nog helpt is op andere dingen te letten, bijvoorbeeld op een rustige ademhaling. Wat mij ook hielp is bij een enge sleepjeslift te denken dat er een heel aardig en behulpzaam iemand naast me zat die me als het heel steil was even hielp.
Angst is dus niet altijd even slecht, het kan je helpen niet al te overmoedig te worden. De energietherapie houd ik in m'n repertoire en heb hem meteen op de eerste werkdag bij een cliënt succesvol toegepast en aan collega's gedemonstreerd. Met de waarschuwing erbij dat het niet de normale therapie vervangt, maar een leuke aanvulling is. Met als bijsluiter: blijf voorzichtig, want als je geen angst hebt, moet je zelf opletten.