Emily heeft een nieuwe administratieve baan. Ze werkt nu veel met spreadsheets en vergeet weleens een cijfer in te vullen. Ze krijgt dan van een collega de spreadsheet terug met in vet rood het ontbrekende cijfer. Als dat voor de vijfde keer gebeurt, flipt ze. Ze voelt zich duizelig en misselijk. Natuurlijk, ze maakt fouten, ze is af en toe slordig, ze is geen perfectionist – prima als haar collega haar daarop wijst. Maar zo hoeft het niet. Zo vernederend. Als ze weer bij zinnen is, besluit ze haar collega hierop aan te spreken. Daarbij past ze de regel van de vier G’s toe, die ze in een communicatietraining heeft geleerd: benoem de Gebeurtenis, zeg wat daarvan de Gevolgen zijn, tot welk Gevoel dat leidt, en wat het Gewenst gedrag is.

Tot haar verbijstering valt haar collega woedend uit en zegt: “Moet je jezelf nou eens zien zitten. Als een gewond vogeltje. Tranen in je ogen. Wat moet je nou? Je stelt niets voor, weet nergens wat vanaf. En wilt mij de les lezen? Zo onprofessioneel.’

Vanaf dat moment vermijden zij en haar collega ieder oogcontact. Emily slaapt slecht, gaat met lood in haar schoenen naar haar werk, en raakt in paniek bij de gedachte opnieuw een fout te maken. Ze blijft haar werk maar controleren en er komt nauwelijks nog iets uit haar handen.

Waar voel je het?

Als Emily bij mij in behandeling zou zijn, dan had ik de afwijzing door de collega als een trauma behandeld. Maar ik zie Emily niet in mijn praktijk, maar bij een training Omgaan met conflicten die ik samen met een acteur geef. We pakken conflicten wat anders aan dan gebruikelijk bij dit soort trainingen. We maken geen indeling in typen conflicten (over mensen, middelen of macht) en we behandelen ook niet de verschillende manieren waarop je met conflicten kunt omgaan (meer of minder assertief, en meer of minder coöperatief). In plaats daarvan focussen we direct op de emotionele lading van een conflict en is het doel eerst jezelf onder controle krijgen en de relatie sociaal veilig maken.

Ben benieuwd of dat bij Emily gaat werken zonder EMDR. Op het moment dat ze in de training over haar gevreesde collega spreekt, bevriest ze. Ze is echt doodsbang.

Om haar freeze-reactie te doorbreken vraag ik haar: in welk deel van je lichaam voel je geen angst? Teen, ellenboog, neus? In haar linker oorlelletje, zegt Emily. Ze concentreert zich daarop en haalt rustig adem (langer uit dan in). Dan voelt ze zich veilig en gaat vanuit dit gevoel het gesprek aan met haar collega (gespeeld door de acteur). Opnieuw gaat de collega in de aanval. ‘Als jij geen fouten zou maken, hoef ik niet zo te doen. Het ligt allemaal aan jou.’

Opmerkelijk is dat Emily rustig blijft en benadrukt dat ze tot een goede verstandhouding wil komen. Ze geeft ruimte aan haar collega, legt iets uit over haar eigen slordigheid en stelt vragen. De collega bindt in en zegt dat ze misschien wat minder heftig had kunnen reageren. Ze sluiten af met een afspraak het in de toekomst anders aan te pakken.

Natuurlijk, het gaat hier om een nagespeelde situatie in een relatief veilige omgeving van een conflicthanteringstraining. Het is niet gezegd dat Emily bij een hernieuwde confrontatie met haar collega zo rustig blijft en dat de collega werkelijk inbindt. Maar wat hier wel gebeurt is dat Emily uit haar freeze-reactie komt en zelfbewust haar collega aanspreekt.

Het verschil met een EMDR behandeling is dat desensitisatie van de eerdere, beschadigende gebeurtenis niet gebeurt. Het accent ligt op het leren doorbreken van de freeze-reactie, waardoor je vanuit een gevoel van sociale veiligheid de relatie met de ander kunt aangaan.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu