Scènes uit een huwelijk

Twee verantwoordelijke banen, een druk gezin, een vriendenkring en hobby's: moderne dertigers ploeteren door hun volle agenda. Hoe overleeft de liefde deze tropenjaren? Waar liggen de valkuilen? Lars Perk, 34 jaar, getrouwd met Nini en vader van Ruben en Maya vertelt.

Leidschendam, 19.15 uur. Ruben (3) zit bovenop een kast in de badkamer met een groene tandenborstel in zijn mond. Slapjes gaat de borstel heen en weer. ,,Hij doet het begin even zelf dan neem ik het over", zegt Lars Perk. Maya (1) kruipt rond in haar pyjama. Koken, voeren, opruimen, kinderen schoon en rustig in bed; tussen 18.30 en 19.30 is het spitsuur in het gezin van Lars. De grote grijze kat Nelson krijgt al jaren te weinig aandacht en bespringt iedere nieuwkomer. ,,Ik doe mijn best hem af en toe aandacht te geven." Lars ziet er moe uit. Maya had gisternacht sinds lange tijd een slechte nacht. Vandaar.
Lars is arts en internist in opleiding. Het is flink buffelen. De afgelopen periode heeft bovenop zijn gewone werkweek, veel nacht- en weekenddiensten gedraaid. Hij wil minder werken. ,,Ik ben de eerste mannelijke internist die vier dagen werken heeft aangevraagd. Nu draai ik allerlei roosters, waardoor ik niet erg flexibel ben. Er komt dus veel op Nini terecht en daar baal ik van. Als we ruzie hebben, gaat het steevast over de consequenties van mijn werk."
Nog drie jaar dan is Lars maag/darm/lever-specialist. Dan kan hij zich vrij vestigen en heeft hij meer te zeggen over zijn werkweek. Hij kijkt er naar uit want zijn werk slokt het grootste deel van zijn energie op. Vooral de onregelmatige diensten nekken hem. ,,Er is bij mij echt een grens. Daar moet ik niet overheen gaan. Als ik het gevoel krijg dat ik mijn kinderen te weinig zie. Dan.... gaat het niet meer. Ik heb zelfs overwogen te stoppen. Zover is het al een paar keer geweest. Alleen omdat ik weet dat het tijdelijk is, houd ik vol."
Lars heeft een licht accent: hij is opgegroeid in Zweden, het land van zijn moeder. Hij ging naar Nederland om geneeskunde te studeren. Al snel ontmoette hij zijn toekomstige vrouw Nini bij de studentenklimvereniging. ,,Ik had grote bewondering voor haar. Ze klom heel elegant en durfde erg veel. Ik wist op mijn 21ste al dat zij de vrouw was met wie ik een gezin wilde stichten. Maar zij was nog veel te ruig." Lars moest tien jaar wachten. Die tijd vloog om met klimweekenden, verre reizen, zijn opleiding en muziek maken.
Maar nu is het zover. Hoewel de afgelopen drie jaar voelde als zes jaar is het huwelijkse leven Lars niet tegen gevallen. ,,We hebben een stabiele basis. Dat heb je echt nodig als de oppas ineens uitvalt of een kind een periode slecht slaapt." Hij noemt het gezinsleven ,,intensief". 's Morgens gaat om zeven uur de wekker. Dan staat Lars op en geeft de kinderen te eten. Dinsdag en vrijdag brengt en haalt Lars de kinderen. De andere dagen doet Nini dat. Het is soms net of ze samen een bedrijf runnen. Lars vindt dat ze eigenlijk vaker uit moeten gaan. ,,Het is niet goed als je elkaar alleen ziet als je uitgeput bent."
Ze proberen de zorg voor de kinderen te delen. Het is daarom niet zo dat Ruben automatisch naar zijn moeder rent als hij op zijn knie is gevallen. ,,Als hij net veel tijd met mij heeft doorgebracht dan roept hij om mij. Maar toen ik een tijdje veel had gewerkt en ik wees hem terecht zei hij: 'jij moet naar je werk'." En als Ruben ziek is, wie blijf er dan thuis? ,,Ik wil niet dat dat automatisch Nini is. Maar mijn flexibiliteit is beperkt. Mensen staan soms maanden op de wachtlijst voor de polikliniek. Die zijn verdrietig als je niet komt."
Veel leuke dingen schieten erbij in. Lars mist vooral het klimmen. Hij heeft op de zolder een mini-klimmuur gemaakt. ,,Ik wil fit blijven. Zodra Ruben het kan, gaan we samen weg." In de schuur staat een Kajak zodat hij zomers een rondje door de wijk kan doen. Ook van uitgebreid koken, komt niet veel terecht. ,,Dat deed ik heel graag, maar de kinderen vinden dat nooit lekker. Dat komt wel als ze groter zijn en merken dat er ook ander eten is buiten pasta. Nu bak ik taarten met ze. Het is allemaal tijdelijk. Ik kan me daar goed bij neerleggen."
Lars is nog steeds vol bewondering voor Nini. ,,Zij heeft de regie en regelt alles. Ze is scherp en intelligent. Ik vind iets al snel prima. Ik ben een dubbeloptimist: ik geloof dat het altijd goed komt en dat als je dat gelooft het ook echt goed komt. Nini maakt zich meer zorgen. Dat is een twistpunt, maar ik heb gelijk. Want het komt ook meestal goed..... hoewel dat misschien ook komt omdat zij zich zorgen maakt." Nog een kindje? ,,Neen", roept Lars opvallend snel. ,,Dan moet je nog langer wachten tot je weer allerlei dingen kan gaan doen." Hij koestert de droom om net als zijn vader met het gezin een periode in een ver land te wonen. ,,Maar ik weet dat Nini nu erg blij is met haar baan, dus misschien blijven we hier. Da's ook prima."

Kader
Carien Karsten, psycholoog en jurist, schreef verschillende boeken over omgaan met stress. Zij begeleidt mensen die zijn vastgelopen. Zij waarschuwt voor valkuilen:
Tekort hersteltijd.
,,De grootste valkuil voor alle jonge huwelijken is dat mensen niet voldoende hersteltijd nemen. Het evenwicht tussen energiegevers en energienemers moet in balans zijn. Veel mensen plegen roofbouw op hun lichaam. Zij lopen een groot risico hun stresshormonensysteem over te belasten. Er is niks mis met veel stressen, als je maar op tijd ontspant. Het nadeel van een jong en druk gezin is dat het maar doorgaat. Ontspannen kost niet zoveel tijd. Een uurtje yoga is genoeg. Nederlanders zitten gemiddeld drie uur per dag voor de televisie. Dat is zonde. Je prikkelt daarmee zintuigen die toch al overbelast zijn. Je spant onbewust je spieren. Aan het eind van de avond ben je nog uitgeput. Koop een babyfoon, schakel de buurvrouw in en ga 's avonds liever een rondje om. Dankzij de mobiele telefoon ben je altijd bereikbaar. Dat is een enorme vrijheidswinst."

Slechte bedrijfsvoering.
,,Vaak zijn er geen goede afspraken gemaakt over de verdeling van taken. Dat moderne gezinnen veel weg hebben van bedrijven is geen enkel probleem. Daar moet je niet bang voor zijn. Het is zelfs goed om het begin van het jaar alvast de doelen vast te leggen. Hang ze maar op de koelkast. En elke maand bekijken wat er van plannen terecht is gekomen. Vaak is nog altijd de vrouw de stuwende kracht achter de gezinsorganisatie. Zij heeft er ook meer baat bij. Mannen vinden dat prima. Het is makkelijk om te zeggen: daar ben ik niet goed in. Mijn hoofd staat er niet naar. Dan trek je de agenda en prik je een moment waarop je er samen tijd voor hebt. Ook het sociale systeem rondom het gezin is erg belangrijk. Een geïsoleerd gezin waarbij de ouders van beide kanten ver weg wonen, loopt extra risico's. Zoek een vangnet van vrienden en buren."