Burnout op je 19 e , kan dat?

Ik zou graag even mijn verhaal doen, want ik voel me redelijk hopeloos.

Ik heb op m'n 14e anorexia gekregen, omdat ik een heel laag zelfbeeld had. Ik was nooit goed genoeg voor mezelf. maar die oorzaak heb ik gevonden en heb die kunnen plaatsen en heb er me wel 'over heen gezet' (ik ben nu 19).

Onlangs besefte ik me dat ik mijn zelfbeeld opgebouwd heb door prestaties! Ik vond mezelf pas iets waard of IEMAND als ik superprestaties leverde, en ik ben/was zo perfectionistisch dat ik dikwijls geslingerd heb tussen perfectionisme en dan weer eens FUCK it!! te zeggen tegen alles. Maar m'n perfectionisme verplaatste zich dan altijd naar een ander gebied!! en nooit was iets goed genoeg, alles moest er een uitdaging zijn en ik moest mezelf way over the limit pushen!! anders had ik geen voldoening.

Ik heb wel gevonden wat ik wou in die anorexia periode, heb heel veel nagedacht en met psychiaters gepraat (ben ook 3 maand opgenomen geweest). Wat me het gelukkigst maakt in m'n leven is muziek

Ik heb heel hard gestudeerd en geoefend om toegelaten te worden tot het conservatorium! Dat is me gelukt, en na nog geen 2 weken pauze (na een lange tijd dagelijks er mee bezig te zijn, zonder pauze of eigenlijk vakantie te nemen, ik zag mn vrienden bijna niet meer, ontspande niet, ik wou dat niet! ) ben ik aan m'n schooljaar begonnen, ook al was ik nog moe, toch wilde ik alles zo graag en wilde ik zoveel en had ik zoveel te leren, dat ik energie te over had.

Ik mocht m'n passie als studie en later beroep doen, en ik wou alles kunnen, in alles supergoed zijn en 100 dingen tegelijk doen! Wat me lukte tot vorig jaar!
Velen zeiden me ook, hoe doe jij dat, jij kan alles combineren, waar vind jij tijd en energie! Ik weet het ook niet, maar ik had ze en ik deed het met zoveel plezier!!

Tot na een jaar en een half, na een hele drukke zomer (want examens of vakantie dat maakt in muziek niet uit, je activiteiten buiten school en optredens en repetities lopen nu eenmaal constant door) en daar kan je niet zomaar altijd onderuit, er is altijd wel iets belangrijks! (of ik maak mezelf wijs dat het belangrijk is, ik ben mijn eigen beste dictator!).

Ik had toen een tijd rust kunnen nemen, maar heb mezelf dan verplicht nog een taak aan te nemen, waardoor ik elke dag van de (vakantie)!week tegen m'n zin aan het werk was, maar ik MOEST van mezelf, ook met het oefenen, ik MOEST elke dag, steeds hetzelfde, geen plezier, geen vrienden,... als ik iemand wou zijn,en iets zou willen kunnen moest ik mezelf tot het uiterste drijven!

Daarbij was ik ook nog eens aangekomen waardoor ik me heel slecht voelde. Ik ben op een dieet gegaan waar ik heel veel MOET sporten, ik doe dat nu al 4 maand, en moest ik nu stoppen of minderen, kom ik weer aan... Maar ik MOET nu eenmaal een zo perfect mogelijk lichaam hebben, er zo perfect mogelijk uitzien,...het is mijn eigen manier van denken die me zo moe maakt, dat besef ik nu.

Ik heb het lang uitgehouden, maar heb het gevoel dat ik zoveel gemist heb, en nog steeds veel dingen mis! ik ween constant, ik ga echt niet graag meer naar school, ik oefen niet meer,ik krijg er kotsneigingen van, of als ik ff wil werken en een beetje werk of studeer, word ik letterlijk ziek of zo moe dat ik de zetel niet meer uitkan!!!
Ik besef nu wat ik heb gedaan, en ga er echt aan werken, ik ga mezelf minder verplichtingen opleggen, dat doe ik nu al, ik gun mezelf zoveel rust, doe veel totaal andere dingen, leukere dingen,maar ze laden me maar niet op!!! tis gelijk dat ik steeds minder energie en zin heb!
ik wil echt m'n tijd 'verspillen' ik wil me vervelen, dingen doen om de tijd te doden, en ik geniet er zo van!
Maar ik kan niet, want bijna elke dag heb ik wel een 'verplichting'!! Ik kan er nooit eens een weekje uit! nooit! en ik ben nog zo jong, eigenlijk is dat wel erg vind ik!

Nu heb ik er al met enkelen over gebabbeld, en iedereen zegt dat ik het gewoon rustiger moet aandoen, maar niet moet stoppen (voor een week of 2weken) maar af ent toe neem ik al een dag, of een weekend, en doe ik veel leuke dingen, het laadt me niet op omdat ik steeds een agenda zie liggen en weet dat de komende week of weekend weer een of meerdere TAKEN/verplichtingen (die ik wel ooit zelf gekozen heb) op me staan te wachten!

ik ben kapot, opgebrand! maar zo jong(19), das toch niet normaal??? Ik wil echt weg! ik wil gelijk 1 of 2 maand stoppen en totaal andere dingen doen, maar dan voel ik me schuldig en ben ik bang dat ik teveel achterstand ga oplopen en mensen (en ikzelf ) in me teleurgesteld gaan zijn, zeker omdat iedereen me kent als Superwoman die ik was, nu niet meer,...ik ben echt op!

Zelfs mijn moeder zei me dat ik NIET tegen mensen(vrienden) mocht zeggen dat ik denk dat ik een burnout heb, maar gewoon dat ik een beetje moe was (want mensen van mn leeftijd kunnen geen burnout hebben) is dit zo????
ik moet me steeds bewijzen, en me goed voordoen, en ik ben kapot!

Kan u me zeggen wat de beste stappen zijn die ik moet ondernemen om hieruit te komen en m'n energie en levenslust terug te krijgen?

Ik weet dat ik met muziek verder wil,... maar het lukt me nu niet!
Kan u me aub zeggen wat u hierover denkt? en wat tips geven omtrent wat ik kan doen om 'te genezen'?

Reactie
Je bent erg in conflict met jezelf, je wil het ene, meer vrijheid, maar moet het andere. Dat vreet energie. Zelfacceptatie ontbreekt, je voelt voortdurend de behoefte je te bewijzen. Daarnaast ben je constant met jezelf bezig. Je richt daarmee de energie naar binnen, maar tegelijkertijd ook naar buiten, want je moet in de ogen van de ander perfect zijn. De blik van de ander probeer je als eet ware te controleren en beheersen. Je wordt van jezelf doodmoe en dat vind ik heel begrijpelijk, want al die innerlijke conflicten putten je volledig uit. De gedachte: ik doe het niet goed genoeg, kun je vervangen door een positieve: ik doe het goed genoeg. Nog een die helpt: ik ben evenveel de moeite waard als ieder ander.

Dus stop ermee jezelf constant te dwingen en accepteer jezelf als een mens van vlees en bloed, met je beperkingen. Zoek een diëtiste op en laat je begeleiden in gezond eten en gezond bewegen. Zet jezelf op een schema per dag van inspanning en ontspanning Meer tips vind je in mijn boek Uit je burnout, een 30 dagen programma .
Daarin staat ook hoe je perfectionisme de baas kunt worden. Overleg ook met de huisarts over doorverwijzing naar een psycholoog. Kies een psycholoog die met cognitieve gedragstherapie werkt.

Wat burnout betreft; je kunt dat zeker worden op je 19 e . Het goede nieuws is dat je er ook van kunt herstellen. Geen reden dus om het dood te zwijgen, maar combineer het met de positieve boodschap: ik ben aan het herstellen van burnout.