Ziek door advocaat met communicatieproblemen

Sinds juli dit jaar werk ik als secretaresse op een advocatenkantoor. Er was behoefte aan een nieuwe medewerker in verband met naderend zwangerschapsverlof van een van de secretaresses. Deze secretaresse heeft mij ingewerkt en dat ging goed. In dit geval gaat het om werkzaamheden op de afdeling incasso.

Begin augustus kondigde een van de secretaresses die voor één bepaalde advocaat werkte (E.), aan dat ze zou vertrekken naar een andere baan. Omdat ik wel had laten blijken dat ik best meer wilde werken dan de 24 uur die ik tot dan toe werkte, vonden ze het een logische stap om mij daarvoor in te zetten. Echter, zoals ik al zei, was ik op het secretariaat niet ingewerkt. Ik heb geen juridische achtergrond, maar dat wisten ze van tevoren (ik ben via via daar terechtgekomen).

Nu is het zo dat deze advocate een enorm moeilijk mens is: "ik zou nooit voor E. kunnen werken", "het is mij wel eens gevraagd maar ik heb bedankt, ik zou eraan kapotgaan" en meer van dat soort uitlatingen deden collega's over haar. U kunt zich wellicht mijn verbazing voorstellen toen ze mij aan deze mevrouw koppelden. Ik werd niet ingewerkt, heb geen juridische achtergrond. Nadat ik een tijdje had aangemodderd heb ik me gemeld bij een van de andere advocaten dat het niet goed ging zo. Daarop werd een gesprek gepland tussen E. en een andere advocaat omdat (schrikt u niet) niemand van de rest van de advocaten in staat is een normaal gesprek met E. te voeren. Het is zelfs zo dat E. weigert te praten met advocaat X en dat advocaat Y wordt opgetrommeld bij eventuele problemen met E. Tijdens dit gesprek werd besloten mij alleen nog voor E. te laten werken en mij niet meer bezig te laten houden met de afdeling incasso om er lekker "in te komen".

Maar het werd echter van kwaad tot erger. Er wordt over haar vaak gesproken in termen van: "ze is contactgestoord, ze spoort niet" en dergelijke. Advocaat X heeft ooit eens tegen een van de secretaresses gezegd: "op de dag dat E. hier voor het laatst de deur uitloopt, koop ik een grote taart en dan gaan we het vieren". Fijn, of niet dan...

Vorige week kwam het tot een dieptepunt na al veel gesnauw, commentaar en "maak dit verweerschrift nog even snel ik wil zo naar huis", toen ze vakantie had en zij was "vergeten" haar werk (zoals te doen gebruikelijk) over te dragen aan een andere advocaat van het kantoor. Zij had geen instructies achtergelaten maar had bij het verlaten van het kantoor iets geroepen van: "ik bel nog of ik kom nog wel langs, ik moet nu weg". De maandag erop kwamen dus de problemen: cliënten die belden en zeer verontwaardigd waren dat E. niet had laten weten dat ze voorlopig niet bereikbaar zou zijn, e.d. Ik vroeg aan advocaat Z. wat te doen. Hij zei: "ik ga E. niet bellen, want onze relatie is er niet naar dat ik dat zie zitten".

Toen knapte er bij mij iets. Ik hield het niet meer droog toen een van de andere secretaresses ook nog zei dat het min of meer mijn schuld was. Ik moest zo huilen dat een andere secretaresse bij me kwam en zei dat ik maar eens met advocaat Y moest gaan praten en dat heb ik gedaan. Hij zei dat ik me het allemaal niet zo moest aantrekken en dat ik niet de last van de hele wereld op mijn schouders moest nemen etc.etc. Ik zei dat er een structurele oplossing moest komen voor het hele gedoe. Maar ja, niemand durft de confrontatie met E. aan te gaan.....

Of ik liever naar huis wilde. Ja, graag, zei ik, want ik was helemaal de weg kwijt. De volgende dag heb ik me ziek gemeld en direct een afspraak met de huisarts gemaakt. Die zei: "dit is toch niet waar! En daar laten ze jou tussenin zitten en de dupe van worden? Omdat ze niet met elkaar kunnen communiceren als volwassenen? Belachelijk! En je bent niet eens ingewerkt? Haal de Arbodienst erbij!" Dit heb ik vervolgens niet gedaan. Ik heb een gesprek aangevraagd met de directeur, advocaat Q. Dit gesprek heb ik gisteren gehad. Hij ziet vooralsnog geen oplossing. Hij probeerde mij steeds uitspraken te ontlokken; "dus je wilt hier niet meer werken als je nog voor E. moet werken?", of: "dus je hangt dit probleem op aan één persoon?". Ik heb dit ontkend. Ik heb wel gezegd dat het grotendeels met haar manier van werken te maken heeft en haar onduidelijkheid over wanneer ze wel of niet op kantoor en wel of niet bereikbaar is en het feit dat ze me wel meerdere keren heeft afgesnauwd en niet te vergeten, het feit dat ik niet ben ingewerkt." "Tja, zo heeft iedereen zijn hebbelijkheden..." was de reactie. En: "tja, voor inwerken was en is geen tijd, we hebben al personeelskrapte". Ze gaan het bespreken en ik hoor nog van ze.

Ik voel heel goed waartoe dit gaat leiden en ben al op zoek naar een andere baan. De huisarts noemt het zelfs een "zieke" organisatie. Ik zie het als een organisatie waarin kennelijk iemand met zeer ernstige persoonlijke problemen en een heel vervelende manier van doen, de scepter zwaait, terwijl tegelijkertijd iedereen stiekem wenst dat ze verdwijnt. Vooralsnog blijf ik ziek thuis. Ik heb op internet gekeken naar mijn rechten en plichten. Ik heb zelf geruime tijd bij een reïntegratiebureau gewerkt dus ik weet wel het een en ander. Heeft u advies? Kan ik ze zelfs voor de rechter slepen wegens ontduiken van de zorgplicht of veroorzaken van psychische klachten?

Reactie

Allereerst: onmiddellijk naar de Arbo-arts voor een probleemanalyse en een plan van aanpak. Het komt erop neer dat u ziek bent geworden door de communicatieproblemen met de advocate voor wie u werkt. Daarbij krijgt u geen steun van anderen of de directeur. U zoekt naar een andere baan en dat lijkt me een heel goed idee. Maar het zou kunnen dat de Arbo-arts wellicht met een mediator een gesprek kan regelen met de directeur en ervoor kan zorgen dat u op een goede manier weer aan het werk komt of met een goede regeling vertrekt.

In de tweede plaats: u kunt een gesprek met de directeur beter niet in uw eentje voeren. Dan is het toch echt handig om u door een advocaat, geschoold op het gebied van arbeidsrecht, te laten bijstaan. Of anders een goede vriend of vriendin meenemen. Verder heeft u het gesprek goed gedaan door u niet te laten verleiden tot een uitspraak die neerkomt op een arbeidsconflict.

Het zou kunnen dat het kantoor probeert u te ontslaan. Waarschijnlijk heeft u een tijdelijk contract dat van rechtswege afloopt. Eerder ontslag kan alleen met wederzijds goedvinden (tenzij u er met de kas vandoor gaat). U bent dus waarschijnlijk beschermd tegen ontslag.

U vraagt zich af of u het kantoor voor de rechter kunt slepen vanwege het verzaken van de zorgplicht of het veroorzaken van psychische klachten. Ik schat de kans op succes niet hoog in. U bent er nog maar een paar maanden in dienst. Burnout heeft vaak een lange voorgeschiedenis. Het bedrijf heeft een poging gedaan de stress voor u te verminderen. Niet ingewerkt worden is vrij standaard. Daarnaast is het altijd moeilijk aan te tonen dat psychische klachten het gevolg zijn van falend management, of een tirannieke collega. Tenslotte zijn anderen er vermoedelijk niet aan onderdoor gegaan (maar waren wel op tijd weg).

Ik denk dat u het beste uw aandacht kunt richten op herstel en eventueel ander werk binnen hetzelfde bedrijf. Mocht dat niet mogelijk zijn, dan kunt u het beste solliciteren. Belangrijk is wel te bedenken hoe u kunt voorkomen dat iets dergelijks nog een keer gebeurt. Bijvoorbeeld: indien mogelijk uw grenzen eerder aangeven.