Wat kun je doen tegen angst voor de angst?

Zo ongeveer 3 jaar terug kreeg ik voor het eerst last van paniek. Waarschijnlijk door perfectionisme ben ik mezelf flink voorbij gehold. Na de eerst hyperventilatie aanval werd ik bang om er weer een te krijgen. Stel je voor.. Hier heb ik meer dan een jaar last van gehad. Ben zelfs een tijdje voor een gedeelte afgekeurd geweest. Helaas heb ik het sinds een paar weken weer terug. Ik zit in het onderwijs en kan zo niet voor de klas. Ik ben eigenlijk de hele dag angstig om me angstig te voelen. Ook `s nachts is het een ramp, ik doe geen oog dicht. Mijn huisarts vindt mij moeilijk te corrigeren en zei je moet elke dag een uur wandelen en stoppen met piekeren. Dat advies lost niets op. Haar opmerkingen maakten me alleen maar angstiger. Ik begrijp dat ik het in de toekomst rustiger aan moet doen, maar om uit te rusten en zover te komen moet eerst de paniek over zijn! Ik voel me alleen maar beroerder en ben bang dat ik in een neerwaartse spiraal zit. Die angst voor die angst zorgt dat ik me zelfs niet durf over te geven aan mijn slaap! Want ik ben bang hoe ik wakker ga worden! Als iemand mij dit 2 maanden geleden had verteld dan had ik gezegd, joh ik ben alleen een beetje moe, geirriteerd over het feit dat ik nooit eens niks te doen had. Vaak lag ik `s avonds voor pampus op de bank en geen energie om wat te doen. Ik hoopte elke keer dat als ik vandaag mijn best zou doen en alles snel zou afhandelen dat ik morgen wel wat tijd voor mezelf zou hebben. Ik ben helemaal niet angstig. Ik ben juist super gelukkig, ik heb een zoontje van bijna 8 maanden en dat vind ik geweldig!

Terwijl ik nu geen hap door mijn keel krijg en vanavond zelfs van spanningen heb overgegeven, dat je zo snel je zo klote kan voelen. Ik kan mijn gedachten helaas niet stil zetten en zit de hele dag te piekeren over hoe het nu moet, terwijl dat ook niet werkt. Heb je nog tips om hiervan af te komen. Ik ben ten einde raad en vraag iedereen om raad, terwijl ik weet dat ik het zelf op zou moet lossen. Wat die vreselijke angst allemaal met je doet!

In je verhaal verwijs je al naar een oplossing: meer tijd voor jezelf. Net als ieder ander heb je daar behoefte aan. Maar met een kind van acht maanden heb je natuurlijk nog minder tijd voor jezelf. Daarnaast vraagt een baan in het onderwijs ook veel tijd. Dus wellicht zal je het tijdelijk wat rustiger aan moeten doen.

Daarbij maak je het jezelf nu onmogelijk om van de tijd die je hebt te genieten. Het is alsof je jezelf straft, omdat je niet voldoende doet. Misschien is een eerste stap dat je accepteert dat je de angst hebt. Dat je niet perfect bent, maar dat je ondanks dat, jezelf volledig accepteert. Niet meer wanhopig iedereen om raad vragen, maar gewoon ervan uitgaan dat je iemand bent die af en toe een paniekaanval heeft. Jezelf goed instrueren hoe je met een paniekaanval omgaat. Eventueel aan de huisarts een kalmerend tabletje vragen, wat je kunt innemen als je erg angstig bent. Zolang je dat niet overdrijft, hoef je niet bang te zijn verslaafd te raken. Verder kan een fysiotherapeut je helpen met ademhalings- en ontspanningsoefeningen en een cognitieve gedragstherapeut met het accepteren van jezelf zoals je bent.