Voor altijd aan de antidepressiva?

Met belangstelling lees ik elke keer de vragen en antwoorden over de problemen die mensen ondervinden met een burnout.
Zelf kreeg ik eind 2003 een burnout na jarenlange overbelasting. Ik heb me uitgeput in hardlopen (marathon), muziek (veel opgetreden) en het werk. Daarnaast ontstonden er spanningen. Signalen dat het fout zou gaan heb ik genegeerd. Op de een of andere manier ging dat niet, ik deed er juist een schepje boven. In eerste instantie heb ik heel aktief geprobeerd te herstellen: psychotherapie, mediteren, veel praten. Veel te snel (ook opgejaagd door arbo) heb ik het werk hervat. Pinksteren 2004 stortte ik totaal in. Ik moest aan de antidepressiva (seroxat) en ik heb me er niet tegen verzet. Ik gaf me eindelijk over. Heel wonderlijk volgde toen een snel "herstel".

Uiteindelijk werkte in vanaf januari 2005 weer volledig. Maar ik bleef moe en ik had mijn terugslagen. Weer hardlopen mislukte steeds, omdat dat telkens, zij het pas een dag later, stressreacties teweegbracht. Maar het ging wel beter, en ik ging afkicken van seroxat volgens een schema. Dat mislukte tot twee keer toe. In september 2007 kon ik met vroegpensioen (ik ben nu 58). Vervolgens deed ik wat ik graag wilde: muziek maken en wat studeren. Daar knapte ik van op. Eind oktober ging ik weer hardlopen en afkicken, volgens schema's. Dat is weer mislukt. Ik ben nu weer moe en duizelig, maar niet depressief. Hoe kom ik hier nu uit, of ben ik zo'n geval dat altijd last zal blijven houden? Heeft seroxat mij uiteindelijk verpest en blijf ik daar altijd aan vast zitten?

Reactie

Allereerst: het is verstandig met behulp van een psychiater af te kicken van een antidepressivum. Deze kan ook de afkick ondersteunen door tijdelijk een ander middel voor te schrijven.

Op de tweede plaats: je beschrijft in feite dat je in al die tijd niet echt tot rust bent gekomen. Maak daar dan nu werk van en doe de dingen die rust brengen. Hardlopen helpt kennelijk niet, dus doe dan wat anders, zoals muziek en meditatie. Tenslotte: burnout kent vaker een lange nasleep. Je beschrijft de consequenties van ontregeling stresshormonen en het effect van het aanjagen van de stresshormonen. Het zou goed kunnen dat je daar een tijd voorzichtig mee moet zijn en alles wat de adrenaline goed opjaagt (heftige lichamelijke inspanning, koffie) moet mijden. Intussen kun je dan wel alles doen wat meer ontspanning teweeg brengt. Gaat dat goed dan kun je langzamerhand de adrenaline weer laten stromen.