Drie jaar geleden is bij mij nl een ernstige vorm van slaapapneu  geconstateerd na jarenlange ernstige vermoeidheidsklachten, die ik  bagataliseerde en naast me neer heb gelegd, omdat het ziekenhuis 
lang niet wist waar de vermoeidheidsklachten vandaan kwamen. Ik  blijk de gemengde vorm te hebben met veel centrale apneus. Ik was  echter niet dik en nog te jong, rookte niet, dronk niet e.d.
Ik kreeg cpap en voor mij was daarmee de kous af.

Ruim een jaar geleden ging het met een dochter helemaal mis, waarop een gezinscrisis ontstond.
Ik kreeg zeer ernstige geheugen- en  concentratieproblemen en was volkomen afgebrand
(die geheugen- en  concentratieproblemen waren er ook al voordien , maar minder ( ik  
probeerde ze altijd op te lossen door nog beter mijn best te doen  en alerter te worden e.d., wat weer veel schuldgevoelens gaf, als  me dat niet lukte. Ik werd al misselijk als ik naar mijn agenda keek.).

Op neurologie werd toen (in december 1994, denk ik ongeveer) geen  organische cerebrale stoornis ontdekt
(die mijn uitval kon  verklaren), maar de verschijnselen kwamen door stress, zowel op het 
werkvlak als op het thuisfront. Ik moest met de arbo-arts gaan praten (dat is nu een jaar geleden gebeurd).

De arbo-arts stelde dat er wel mensen met veel meer stress waren, die ook nog goed in hun werk functioneerden
en zei dat als er geen  klachten waren op mijn werk, ik  het niet rustiger aan kon doen,  maar eventueel wel deeltijdontslag kon nemen.

Ik vertelde dit aan de directie (dat van het deeltijdontslag leek  me absurd, maar het uitvissen van klachten op mijn functioneren  leek me een optie), die hierop niet reageerde, maar aan het eind  van het schooljaar mij wel van alles
en nog wat verweet.

Ik werk in het onderwijs en ging op vakantie om goed uit te rusten. 
In de grote vakantie werd alles nog erger (mijn klachten) en werd  een burn-out geconstateerd.
Ik werk nu officieel niet meer sinds  september (officieel ziek, met excuses van de arbo-arts).

Mijn huisgenoten en ikzelf ook hebben het afgelopen jaar veelvuldig  ademstilstanden geconstateerd in mijn slaap.
Ik werd dikwijls  wakker en hoorde dan dat de cpap uitstond en vroeg me dan af of ik 
ademde en begon dan te ademen en dan sloeg de apparatuur weer aan.

Van het ziekenhuis had ik apparatuur gekregen, die je zelf aan- en  uit moest zetten en van de verzekering
kreeg ik andere apparatuur  die automatisch aan-en uitging bij de ademhaling. Echter ik heb me 
nooit meer beziggehouden met de slaapapneu, omdat ik dacht dat ik adequate remedie had.
En wilde me er eigenlijk niet zo ermee  beziggehouden (vond het maar een noodzakelijk kwaad en
had het druk genoeg met andere zaken).

Sinds enkele weken (nadat ik eindelijk besefte dat de  ademstilstanden wel degelijk weer op apneu duidden,
ik had dit al  een half jaar geleden in het ziekenhuis gemeld, maar de arts  reageerde er niet zo adequaat op)
ben ik bezig me in slaapapneu te  verdiepen. Mijn cpap-firma is nu net overgegaan in de firma 
Farmadomo, die een maand geleden een ander apparaat met registratie  en meetapparatuur bij mij installeerde
en dus veel adequater  reageerde dan het ziekenhuis. Deze week wordt het uitgelezen.

Vorige week heb ik al een bijeenkomst van de apneu-vereniging  meegemaakt en kwam daar met de
firma Farmadomo in contact. Deze  bijeenkomst ging over uitlezen. Van andere leden hoorde ik dat 
behandeling met cpap niet altijd tot resultaat leidt ( ik  geloofde  voordien dat cpap apneus voorkwam)
en dat mensen met de centrale  apneus het slechtst zijn te behandelen (ik weet dus nog niet of dat 
officieel ook zo is).
Sindsdien zoek ik naar verbanden tussen burn-out en een (niet  adequaat behandelde) slaapapneu.

Tevens merk ik dat er op het werkvlak ook het een en ander gist,  maar ik krijg het niet helder naar boven,
omdat het achter mijn rug om gebeurt. Wat wel openlijk naar mij wordt geventileerd zijn 
verwijten (niet op het didactisch functioneren), maar op de vele  zaken die buitenschools zijn
en op het vlak van sociaal verkeer en  uitstraling liggen. Ik kan me dit voorstellen, maar heb geprobeerd 
met beste eer en geweten om er uit te komen (onderzoek bij  neurologie en praten met de arboarts),
maar het is me niet gelukt. 
Dit wordt me tevens ook verweten. Ik had zo verstandig moeten zijn  om me ziek te melden!
Ik ben teleurgesteld in mijn collega's, want  ik vond het fijne mensen en vond het de leukste en beste school 
waar ik ooit had gewerkt

Ik werk nu 34 jaar in het onderwijs, ben er spuugzat van (zeker  nu), want ik heb geen kans op promotie
en heb geen  carrièrreperspectief. Ben al meer dan tien jaar bezig om er uit te 
breken, we wilden nog graag naar het buitenland (is me een keer  gelukt voor twee jaar
en dit gaf veel avontuur en spirit). Drie  jaar geleden heb ik het bestuur gevraagd naar outplacement, maar 
daar schijn ik niet voor in aanmerking te komen. Het contact met de  kinderen en het lesgeven vind ik nog het enige aantrekkelijke in  mijn werk. De agenda is altijd overvol, het is jachtig (vooral op  een vernieuwingsschool)
en je schiet altijd te kort, wat weer  schuldgevoelens geeft. Tevens heb ik de handicap om direct 
stagnerende leerprocessen te zien, die ik door te weinig tijd niet  allemaal kan behandelen
(ik ben r.t-er en ook i.b.-er). Het ziet er naar uit dat ik zeker tot mijn 65 door moet (ben nu 55 
en geboren helaas na 1 januari 1950).

Reactie

Bij het slaapapneusyndroom ontstaan tijdens de slaap tijdelijke onderbrekingen van de ademhaling. Korte onderbrekingen kunnen normaal zijn, men spreekt pas van het slaapapneusyndroom als ze langer dan tien seconden duren en minimaal 5 keer per uur voorkomen.

De adempauzes kunnen op twee manieren ontstaan:

- door een blokkade van de luchtweg (obstructief slaap apnoe) of

- doordat er geen ademhalingsimpuls wordt gegeven vanuit de hersenen (centraal apnoe).

Als je dit syndroom hebt rust je niet goed uit tijdens de slaap en voel je je overdag moe. Verder kun je last hebben van concentratiestoornissen en vergeetachtigheid. Je kunt het 's nachts ook benauwd krijgen omdat er tijdelijk niet genoeg zuurstof in je bloed komt. Als zo'n zuurstoftekort te lang duurt kan er zelfs schade ontstaan aan de hartspier, de hersenen en andere vitale organen.

De behandeling hangt af van de ernst van de klachten. Een mogelijkheid is het dragen van een neuskapje tijdens het slapen. Het kapje zit aan een apparaat dat extra lucht in de keel blaas. Als de klachten ernstig zijn kan een operatie misschien uitkomst bieden. Daarbij wordt een deel van het gehemelte weggehaald (bron: gezondheidsplein.nl).

Door de moeheid en gebrek aan concentratie kost het werk extra veel inspanning. Op de lange duur kan dit tot burnout leiden, zeker wanneer het plezier in het werk vermindert. Belangrijk is dat er een goede balans is tussen draagkracht en draaglast. Als de draagkracht vermindert door een stoornis is het aan te raden de draaglast aan te passen.

In uw geval is het van belang dat bedrijfsarts, arbeidsdeskundige, huisarts en leidinggevende op een lijn komen en dat er een gezamenlijke visie ontstaat hoe u het beste kunt functioneren in het werk. Het zou kunnen dat een psycholoog extra ondersteuning kan bieden. De huisarts kan u naar een psycholoog verwijzen. Mochten de verhoudingen in het werk ernstig verstoord raken dan is het van belang op tijd een mediator of advocaat in te schakelen.