Mijn zoon is door het UMC gediagnosteerd met een reactieve hechtingsstoornis, een gedragsstoornis en een bedreigde persoonsontwikkeling. 

Al jaaaaaaaaren ben ik aan het stoeien en knokken om hem recht te houden zowel thuis als op school, om eerst de juiste diagnose en vervolgens de juiste hulp te vinden.

Thuis is er heel vaak enorme spanning. We hebben een tijd gehad van gaten in de muren, deuren doormidden.. Nu is het iets rustiger, maar ik moet nog steeds in alles 24/7 alle zeilen bijzetten.

Ik ben alleen met hem en er is ook geen omgangsregeling met de vader, dus die boog staat steeds gespannen.

Ik heb inmiddels wel een PGB, een psychologe van Basic Trust (gespecialiseerd in hechtingsstoornissen) en er is ook geld voor een gedragstherapeut en een logeerhuis, maar daarvan moet er nog bekeken worden hoe we dit in kunnen vullen. Mijn zoon staat inmiddels, na al de keren dat hij hulp wilde wat op niets uitdraaide, niet meer zo open hiervoor.

Daarnaast heb ik 2 banen, waarvan 1 vanuit huis voor een zakelijke uitgever voor 32 uur en aangevuld door een baan bij een partycentrum, als oproepkracht.

Bij baan 1, commercieel medewerkster, zijn er ook veel spanningen.

Ze zijn erg tevreden over me, maar er is erg veel onrust door een bijzondere managementvoering.

Ik ben niet de enige die daaronder lijdt, dit geldt voor alle medewerkers, mn de buitendienst, die het meest met de betreffende manager te maken hebben.

Iedereen in de buitendienst is dan ook aan het rondkijken voor een andere baan.

Er heerst een klimaat van intimidatie, leugens en onhaalbare targets.

Hierover kan niet worden gepraat, want men duldt geen tegenspraak. Of er worden afspraken gemaakt, die vervolgens niet worden nagekomen (en daar kan dan weer niet over gepraat worden).

Na een lange tijd van rennen, regelen en survivallen ben ik ingestort.

Psychisch merkte ik al lange tijd dat het niet meer zo snor zat, maar ik negeerde het.

Ik kon niet instorten, want zoon en want werk. 

Tot mijn lichaam mee begon te schreeuwen. Hartkloppingen, mijn rug helemaal strak, vreselijk vermoeid, een soort van verzuurd gevoel in mijn spieren, al maaaaanden diaree en een misselijk gevoel..

Het hoofdgedeelte vind ik moeilijker: ik denk gewoon niet meer recht, verdrink in mezelf, baal van mezelf (en dat is superzachtjes uitgedrukt). Ben het ene moment zo vast in mezelf, dat er helemaal niets uitkomt en het volgende moment begin ik te huilen. Zomaar. Ik voel me teneergeslagen en gespannen.

Uiteindelijk heb ik me ziek gemeld.

En daarmee heb ik een xtra spanning erbij. 

Want mijn baas is woest! Ik ben een belangrijke spil in de organisatie en ik werkte hard. Ik was ook goed in mijn werk, dus ik was erg waardevol voor hem.

Ik val ook uit in een niet al te beste periode. Ook ons bedrijf lijdt onder de kredietcrisis.

Meteen tijdens de ziekmelding (waarbij ik wel 10x mijn excuses heb aangeboden, want ik vond het zo erg!) gaf mijn baas aan dat ik niet meer terug kon komen in mijn eigen functie.

Aan de ene kant voelde dat een beetje weggegooid, aan de andere kant dacht ik dat het misschien ook wel beter was: Er zit zoveel druk op die job.

Ook probeerde hij mij aan alle kanten te overtuigen dat ik beter kon blijven werken, wat ik moeilijk vond, maar wel begreep.

Uiteindelijk leek hij zich erbij neer te leggen en wenste mij zelfs beterschap.

Ik ben meteen 'aan het werk' gegaan: Een psycholoog gezocht zonder wachttijd, met yoga begonnen, mij gaan inlezen over welke vitaminen en mineralen ik het beste kan gebruiken om zo snel mogelijk weer op mijn voeten te staan.

Eigenlijk kwam ik niet tot rust. Ik voelde me veel te schuldig.

Mijn baas, die wel op de hoogte was van de situatie met mijn zoon, stuurde dag 5 een controleur naar mij toe.

Die had binnen 5 minuten gezien dat het geen aanstellerij was.

Gisteren, ik ben nu precies 2 weken thuis, moest ik bij de arbo-consulent komen. Ik werk vanuit Leerdam, waar ik ook woon, maar het gesprek was in Leiden. Ik moest er om 9 uur zijn, wat betekent dat ik om 7 uur de deur uitmoest. En dat betekende weer dat mijn zoon alleen moest opstaan, ontbijten en naar school moest. Dat is lastig voor hem, want hij mist alle overzicht en raakt snel in de stress. Stress betekent flippen. Geen goed idee dus. Daarbij wilde ik graag mijn moeder meenemen naar de arbo-consulente, omdat ikzelf altijd de neiging heb om heel stoer te gaan lopen doen. 

Mijn moeder moest uit Oosterhout komen en 9 uur daar zou voor haar betekenen om 6 uur de deur uit en dat zag ze niet zitten.

Ik probeerde de afspraak te verzetten, maar ik moest hiervoor toestemming hebben van mijn baas.

Die weigerde. Sterker nog: Hij had specifiek gezegd tegen de secretaresse van de arbo-consulente dat alle afspraken helemaal in Leiden moesten zijn en zo vroeg mogelijk in de ochtend. 

Ik ben uiteindelijk gegaan. Alleen. De consulente was heel begripvol en zag ook wel dat werken nu echt nog uit den boze is.

Toch moet ik over 2 weken weer terugkomen en dit keer een gesprek met de arbo-arts. Weer 2 weken later komt er waarschijnlijk weer een gesprek voor een plan van aanpak, want dat is wettelijk zo bepaald. De reiskosten bedragen 25 euro per keer. Ik moet met de trein nl. Mijn werkgever mag dit vergoeden. Als hij wil. Maar dat wil hij natuurlijk niet. 

Ook werd mij aangeraden om de arbeidsverhoudingen goed te houden, dus regelmatig contact met baas. 

Ik doe dat nu, maar wel per mail, want hij behandelt me als een hond. En dat na 9 jaar trouwe dienst. Hij heeft nooit last gehad van al die problemen. Ik regelde alles in mijn vrije dagen en mijn prestaties gingen, met mijn target mee, eerder omhoog dan omlaag.

Ik voel me opgejaagd, kom niet aan mijn genezing toe, sterker nog: Mijn stress wordt alleen maar groter! Hiervoor had ik nooit problemen met mijn baas. Nogmaals, vreemd management, maar ik was toch altijd wel hun tijger. Het liefst zou ik helemaal nooit meer teruggaan. Ik durf niet helemaal eerlijk te zijn tegen de arbo, omdat ik bang ben dat de nadruk dan wordt gelegd op een arbeidsconflict, wat dus nu wel zo is, maar wat niet de reden is van mijn uitval. Ik ben bang dat ik dan regelmatig met mijn baas moet gaan praten, misschien met een mediator erbij, maar ik heb niet het gevoel dat dat nog zin heeft. 

Ze zijn te boos op me. En hiervoor hoefde ik alleen maar een keer voor mijzelf, voor mijn gezondheid te kiezen.

Ik heb het gevoel dat ik helemaal geen rechten heb en weet gewoon niet goed wat ik moet doen. Ik ben op van de zenuwen!

Kunt u mij alstublieft een beetje een richting aangeven?

Reactie:

Je hebt de goede dingen gedaan voor je herstel, je hebt hulp gezocht en bent met yoga begonnen. Belangrijk is dat de psycholoog werkt met cognitieve gedragstherapie en je ondersteunt in rationeel denken. ‘Ik kom niet aan mijn genezing toe', is bijvoorbeeld een onredelijke gedachte. Want je laat duidelijk zien dat je werkt aan je herstel. Door rationeel en zakelijk te denken, houd je de emoties op afstand en dat is prettig want die vreten energie. Ook de gedachte dat je baas je behandelt als een hond, helpt je niet je doel te bereiken. Je wilt immers herstellen en weer aan het werk. Het inkomen heb je nodig.

Beperk je dus tot de dingen die er van je verwacht worden:

- naar de arbo arts gaan

- contact houden met je baas

- therapie volgen en yoga-oefeningen doen.

Prima dat je bij de arbo-arts niets suggereert over arbeidsconflict, concentreer je in je verhaal op je klachten en wat je nu doet om te herstellen. Doe verder als het kan een beroep op je omgeving, een goede vriendin, om je te ondersteunen en bijvoorbeeld af en toe koffie te gaan drinken. Dan ben je er even uit en maalt de situatie niet de hele dag door je hoofd.

Sterkte en beterschap!