Bloeduitslag en burnout.

Vraag: Sinds 6 weken zit ik thuis met allerlei klachten die bij burn out horen. Ook heb ik mijn bloed laten onderzoeken waaruit bleek
dat mijn leverfunctiewaarden en bloedbezinking te hoog zijn.
In het ziekenhuis in Amsterdam heeft men opnieuw mijn bloed afgenomen. Nu zit ik dus thuis in afwachting van het onderzoek. Over drie weken krijg ik de uitslag.
Is het nu verstandig om cursussen of therapieen te gaan doen die mijn burnout elimineren en helpen weer aan het werk te gaan, of zijn deze zinloos als blijkt dat mijn psychische klachten voortkomen uit lichamelijke gebreken, die misschien zijn ontstaan door stress. (vicieuze cirkel)

Antwoord:

Er zijn in het algemeen twee redenen waarom een bloedonderzoek wordt gedaan:

1. Je wilt een bepaalde ziekte aantonen door naar een specifieke
bloeduitslag te kijken, zodat je kunt zeggen of iemand wel of niet een bepaalde ziekte heeft. Bv. je denkt dat de patiënt malaria heeft en vervolgens probeer je de malariaparasiet in het bloed te vinden. Vind je die, dan behandel je de patiënt en vind je hem niet dan besluit je dat de patiënt vermoedelijk geen malaria heeft en ga je op zoek naar een andere ziekte of wacht je af. Voor burnout bestaat geen bloedtest dus kom je bij 2.

2. Je doet algemeen oriënterend bloedonderzoek om te zien of de patiënt iets mankeert, zonder dat hiervoor bij de klachten en het lichamelijk onderzoek aanwijzingen zijn. Je wilt als het ware door een scala bloedproeven aan te vragen, aantonen dat je als arts terecht denkt dat de patiënt niets lichamelijks mankeert. Hiervoor zijn de laboratoriumtesten helaas niet gemaakt en artsen hebben nog steeds geen bloedtest ontwikkeld om aan te tonen dat iemand gezond is. Sterker nog, je kunt letterlijk op sterven na dood zijn en al je laboratoriumproeven vallen merkwaardig genoeg normaal uit. Wanneer je nu zo'n batterij aan bloedtesten aanvraagt, moet je er op rekenen dat zo'n 5% van de uitslagen onverwacht afwijkend is. Wanneer de afwijking erg groot is, dient onmiddellijk verder onderzoek plaats te vinden en zal achteraf vaak een op dat moment klinisch nog niet zo duidelijke ziekte, toch gevonden worden. Die ziekte hoeft overigens niet de oorzaak te zijn van de klacht waarmee de patiënt kwam. Wanneer de afwijking gering is wordt besloten om de bloedproeven na enige tijd te herhalen omdat er een neiging is van "regressie naar het gemiddelde" dwz. als de eerste test toevallig verhoogd blijkt te zijn is die dat bij herhaling vaak niet.

Bovenstaand antwoord komt van kinderarts Jaap Karsten. Het komt hierop neer dat als er geen duidelijk ziektebeeld is, de kans groot is dat je lichamelijk niets mankeert, of in inder geval niet aan een ziekte lijdt die door bloedonderzoek is aan te tonen.
Het lijkt me dat niets je in de weg staat om de burnout aan te pakken. En dat doe je door te beginnen met lichamelijk je conditie te verbeteren, een programma te maken met iedere dag een goede balans tussen inspanning en ontspanning. Als dat goed gaat, lijkt het me een goed idee afspraken te maken over werkhervatting en daarmee heel langzaam te beginnen, bijvoorbeeld met een uur per dag. Wellicht kan de Arbodienst ondersteunen via een psycholoog of kan de huisarts je doorverwijzen naar een eerstelijnspsycholoog. Het is in ieder geval prettig wanneer iemand de reïntegratie op deskundige manier begeleidt.