Overgang van burnout naar een nieuwe baan

Ik heb met veel interesse de vragen op uw site gelezen, met name 'Kan ik een nieuwe baan aan?' en wil
u graag om advies vragen.
Ik ben 25 en heb zelf het afgelopen jaar burnout thuis gezeten (1,5 jaar in totaal) door emotionele
overbelasting in mijn jeugd en met directe aanleiding het verlies van een dierbare door een vreselijke ruzie.
Ik was emotioneel heel afhankelijk van deze persoon, vandaar het enorme effect hiervan. Helaas ben
ik door de burnout mijn baan kwijtgeraakt omdat men mijn tijdelijke contract niet wilde verlengen.

Met behulp van therapie ben ik hier bovenop gekomen en mijn privé-situatie is nu vrij stabiel; mijn relatie
loopt goed en heb een goede thuissituatie. Ik ben in september verhuisd, maar dat had alleen maar een
gunstig effect. Ik voelde mij de afgelopen maanden prima en daarom ben ik door het UWV in oktober
volledig hersteld gemeld. Al vrij gauw vond ik een nieuwe baan, waar ik in december aan begonnen ben.
Het is een goede baan op mijn vakgebied (ik ben vertaalster), wel meteen voor 36 uur maar dat zag ik wel zitten.

Het probleem is nu dat ik na de eerste week last kreeg van paniekaanvallen, omdat de overgang zo groot is.
Daardoor ben ik bang geworden om weer ziek te worden en mijn baan te verliezen, waardoor die vreselijke
angstbuien aanhouden en ik depressief raak. Kortom, een vicieuze cirkel. Inhoudelijk kan ik het werk wel prima aan.
In principe had de burnout ook niets te maken met werk.
Volgens mijn psychotherapeut zou ik het nu prima aan moeten kunnen, maar door deze crisis is mijn zelfvertrouwen weggeslagen. Toch is zij ervan overtuigd dat ik er met therapie en waarschijnlijk antidepressiva overheen kan komen.

Nu is mijn vraag, komt het vaak voor dat mensen die na een burnout weer aan de slag gaan, paniekaanvallen krijgen? En is daar goed overheen te komen? Kan het ondanks de grote overgang toch goed gaan?

Ik heb mijn werkgever trouwens niet verteld dat ik ziek ben geweest omdat ik bang was anders niet aangenomen te worden (banen op mijn vakgebied zijn dungezaaid). Daarom wil ik er niet over praten en omdat ik een tijdelijk contract heb, wil ik mij ook liever niet ziek melden.Het gaat op het werk verder wel redelijk zolang ik rustig aan doe, maar hoe kan ik het het beste aanpakken als het onverhoopt toch minder goed gaat?

Antwoord:
Omdat het vaak voorkomt dat mensen na hun werkhervatting klachten krijgen, zoals paniekaanvallen, maak ik aan het einde van de behandeling met iemand een terugvalpreventieplan. Wat zijn moeilijke situaties, wat roept veel stress op? Hoe kun je daarmee omgaan? Stel jezelf gerust date en paniekaanval niet betekent dat je onmiddellijk je baan verliest. Het wijst op angst. Hoe langer je blijft in een situatie die je angstig maakt, hoe meer kans je maakt dat de angst uitdooft. Als beginnend psychologe liep ik met mensen die straatvrees hadden twee uur op straat, omdat de angst nooit langer dan twee uur aanhoudt. Jezelf blootstellen aan dde angst en niet vermijden, is de remedie.

Als het goed is, heb je in de behandeling geleerd hoe je met stress omgaat. In ieder geval is het belangrijk dat je een ademhalingsoefening doet door via je buik in te ademen, de adem even vast te houden en dan langzaam weer uit te ademen. Doe zo'n oefening ieder uur vijf minuten.

Tijdelijk antidepressiva gebruiken, zoals je psychologe aanraadt, is een optie. Ik maak mee dat mensen hierdoor makkelijker een dergelijke overgang in hun leven aankunnen. Maar er kleeft een risico aan: in de eerste vier weken dat je het middel slikt, gaat het vaak slechter met je. Je zou ook het homeopathische middel Sint Janskruid kunnen proberen.

Nog een paar tips voor de fysieke en mentale ontspanning: noteer iedere dag drie dingen die goed zijn gegaan. Doe aan sport, zodat je de afvalproducten van de stresshormonen goed wegwerkt. Leid jezelf af door bijvoorbeeld naar leuke films te gaan. The march of the penguins is een echte aanrader, een ontspannende film, die je ook helpt te relativeren.