Gesteggel over diagnose burn-out

Ik heb een burn-out gehad met om kort te gaan, zeer veel tegenslagen, ontslag enz. Door dit alles heb ik jarenlange chronische stress gehad en soms nog, ben nu daardoor arbeidsongeschikt. Ik ben en was assertief en ook
wist ik te begrenzen.
Echter, het wordt niet geaccepteerd. Door sommige onderwerpen anders te benoemen dan dat ik ze heb ervaren, krijg ik een enorm stress, spanningsgevoel in mijn hoofd waar ik daarna ook echt een paar dagen last van heb, raar van in mijn hoofd ben, soort burn-outklachten.
Wanneer ik daardoor een gesprek moet/wil beëindigen wordt dat niet door iemand begrepen en gerespecteerd, nog steeds niet na nu jarenlang onbegrip daarvoor.
Krijg en kreeg juist stress door de zogenaamde hulpverleners die mijn burn-out niet schijnen te erkennen, maar mij in de psychiatrische hoek hebben gemanoeuvreerd.
Hoe kan ik diegene aan het verstand brengen dat dat echt een puur biologisch neurologische chemische reactie van mijn hersenen is en niet mijn onwil? Het probleem is dat diegene mij dat kwalijk neemt. Zelf is diegene hierin niet
te begrenzen.Is hier een heldere uitleg voor?

Reactie
Ik begrijp uit je mail dat je door chronische stress arbeidsongeschikt bent geraakt en dat de stress mede veroorzaakt wordt door de tegenslagen in je leven. Anderen, waaronder hulpverleners, hebben het idee dat je wellicht een psychiatrische stoornis hebt (angststoornis of persoonlijkheidsstoornis) waardoor je niet herstelt. Of dat onwil ten grondslag ligt aan een gebrek aan herstel.
Burn-out is een zelfde soort aandoening als een angststoornis, posttraumatische stress- stoornis, somatoforme stoornis, aanpassingsstoornis  of depressie. Burn-out hoort ook in de psychiatrische hoek thuis (al is burn-out op zichzelf geen psychiatrische diagnose, staat niet in het psychiatrisch handboek). Net als bij depressie, posttraumatische stress-stoornis en angst hangt burn-out ook samen met een neurohormonale ontregeling. De stresshormonen adrenaline en cortisol zijn niet goed op elkaar afgestemd. In jouw geval lijkt de adrenaline heel snel toe te nemen, terwijl de rem –cortisolaanmaak- niet goed functioneert.

Mijn advies is geen strijd te voeren over de uitleg van wat burn-out is. Iedereen die er iets over wil weten kan een boekje erover lezen of op internet zoeken. Gesteggel rond de diagnose heeft meestal niet zoveel zin, vaak wordt de diagnose niet erkend, hoe goed je het proces ook uitlegt. Een ander gelooft er niet in, vindt burn-out een modeziekte.

Belangrijker is dat je het met de hulpverleners eens wordt over een goede aanpak voor jouw herstel. Uit je verhaal leid ik af dat de tegenslagen goed verwerkt moeten worden en dat een aanpak vanuit de cognitieve gedragstherapie mogelijk zinvol is. Die bestaat uit negatieve en hulpeloze gedachten veranderen en geleidelijk de activiteiten uitbreiden. Gelet ook op de snelle activering van de stresshormonen (zie de spanningsklachten die je beschrijft) zou ook een cursus mindfulness kunnen helpen of in ieder geval ontspanningsoefeningen.