Burnout en UWV

Al 2,5 jaar zit ik thuis met een stevige burn out. Jarenlang ben ik ver over mijn grenzen heen gegaan. Inmiddels krijg ik steeds beter een beeld van waar mijn burnout vandaan is gekomen en ben met verschillende therapieën bezig om er uit te komen. Loslaten en goede zelfzorg zijn daarin belangrijke thema's. Vroeger waren de doelen die ik mezelf stelde erg belangrijk. Ik ontleende daar mijn bestaansrecht aan. Nu leer ik op een niet oordelende en milde manier naar mezelf te kijken. Dit gaat zeker niet vanzelf. In mijn therapie werd ik de eerste tijd ook gemotiveerd om te gaan sporten en activiteiten te ontplooien richting werk. Inmiddels is duidelijk dat ik na te veel inspanning een flinke terugval krijg die soms dagen kan duren. Daardoor richten we ons nu meer op ontstressen dmv meditatie/yoga en ga ik een Mindfulness training volgen.

Een belangrijke stoorzender in mijn herstelproces, is het UWV in Utrecht. Zij stellen dat ik niet in aanmerking kom voor een WIA en zodoende leef ik nu van een WW uitkering met de bijbehorende druk om weer te gaan werken. Ik voel me totaal niet serieus genomen en mijn behandelaars worden niet gehoord. Ik heb bezwaar gemaakt tegen de beslissing van het UWV en volgende week ben ik uitgenodigd voor een hoorzitting. Mijn vriendin gaat ook mee omdat zij ook graag gehoord wil worden. Zij heeft natuurlijk ook veel last van mijn burn out. Gelukkig leren we er samen steeds beter mee om te gaan. Ook heb ik een document van mijn psychotherapeut, waarin zij aangeeft dat ruimte voor ontspanning en ontstressen belangrijk is voordat ik weer aan het werk ga.

Mijn vraag aan u is, wat kan ik nog meer doen om het UWV er van te overtuigen dat tijd en ruimte belangrijk is voor mijn herstel?

En hoe kom ik aan een goede diagnose?

Andre

Beste Andre,

In Omgaan met burnout , 13 e gewijzigde druk 2008, heb ik in hoofdstuk 6 het medisch circuit en arbeidsongeschiktheid beschreven. Naast alle goede intenties van de WIA om het accent te leggen op wat iemand nog wel kan, kent deze wet een aantal nadelen. Eén ervan is dat de regels waarop de vaststelling van arbeidsongeschiktheid is gebaseerd nogal theoretisch zijn. Moeilijk objectiveerbare aandoeningen zoals ME en burnout lijden daaronder. Wel is het zo dat de ernst van de klachten doorslaggevend is en niet de ziekte. Ook kijkt men naar mogelijkheden en beperkingen. Bij je voorbereiding moet je dus de ernst van de klachten aantonen en aangeven wat je mogelijkheden zijn en welke beperkingen je hebt.

Burnout is geen diagnose, in de zin van psychiatrisch handboek DSM IV. De klachten worden geschaard onder de diagnoses aanpassingsstoornis of somatoforme stoornis. Je kunt een psychiater consulteren voor het stellen van een goede diagnose. Gezien de duur van de klachten lijkt het me van belang dat er nagegaan wordt of er niet sprake is van een depressie, angststoornis of persoonlijkheidsstoornis.

Goed dat je vriendin meegaat naar het gesprek en veel sterkte!

Carien