Depressieve reactie op plezierige gebeurtenissen

Sinds mijn 17 de  heb ik al een hele serie therapeuten (zo'n 13 in totaal) bezocht. Nu pas (ik ben nu 45), sinds ruim een jaar, heb ik er een gevonden die tot de kern van het probleem wist door te dringen. Ik heb te maken met een hechtingsstoornis. Altijd prettig om te weten, vooral omdat ik al in allerlei hokjes gestopt was. Door middel van weinig praten en het toepassen van veel interventies ben ik totaal binnenstebuiten gekeerd. Onderweg was ik al lang vergeten dat ik voor een hechtingsstoornis in behandeling was. Nu de therapie zo'n beetje op zijn eind is en alles uit het verleden op zijn plek valt, ben ik nog steeds depressief. De therapeut die ik in het afgelopen jaar heb bezocht is fel tegen het gebruik van antidepressiva, ik ben er door eigen ervaring ook niet echt van gecharmeerd, dus gebruik ik ook niets. 

De depressies doen zich vooral voor na prettige situaties. Dus bijvoorbeeld: ik doe wat spieroefeningen (ik heb jarenlang niets gedaan, dus wel goed), en ik word de volgende dag depressief; ik schrijf me in voor een cursus en ik doe het toch maar niet (door depressieve gedachten); ik ontmoet (nieuwe) mensen en daarna word ik depressief; mijn man solliciteert naar een vaste baan, ik word depressief; we gaan ergens naartoe, ik word depressief. Tja, ga zo maar door. Inmiddels ben ik me dus ook heel erg bewust van mijn onzekerheidsgevoelens. Door middel van een ABCDE-formulier in te vullen, moet ik dan tot de gewenste gedachten en gevoelens komen. Maar ja, als ik zo depressief ben als tijdens de afgelopen dagen (ik lig tot 13.00 uur in bed) kan ik het niet opbrengen mijn gedachten te stroomlijnen. 

Het vertrouwen in mijn therapeut is ook wel wat beschadigd. Hij heeft een aantal keren op het laatste moment onze afspraak afgezegd, ik heb ook wel eens voor een dichte deur gestaan (het is één uur rijden voor mij). Hij vindt nu dat ik daar goed op reageer omdat ik rustig blijf. Maar dat komt alleen maar omdat ik al verder in de therapie ben en niet meer zo heel erg afhankelijk ben van hem. Ik vind het nogal flauw om mijn reactie op een afspraak die hij met gemak afzegt, af te doen als “een frustratie na een verwachting”.

Mijn vraag is eigenlijk: kan ik met een (alternatief) middel iets doen aan deze korte maar hevige depressies? Uiteindelijk brengen ze altijd wel inzicht, maar ja, het legt mijn leven totaal lam. Bovendien schaadt het mijn vertrouwen in mezelf.

Wat vindt u van de houding van mijn therapeut? Of mag u daar geen mening over hebben?

Reactie

Om met het laatste te beginnen: maak eens een rationele analyse (ABCDE-formuier) van de situatie dat de therapeut afzegt.

A

Situatie:Therapeut zegt af

B

Mogelijke irrationele Gedachte: Hij ziet me niet zitten en daarom zegt hij af. Dat hij me niet de moeite waard vindt, vind ik vreselijk.

C

Gevoel: boos en misschien ook wel bedroefd

D

Uitdaging van gedachte onder B door vier vragen: is het zo, bereik ik zo mijn doel, kom ik niet onnodig in conflict met mezelf of een ander?

Is het zo? Dat weet ik niet, dat kan ik hem beter vragen. Ik kan geen gedachten lezen. Met deze eerste uitdaging is eigenlijk al de uitdaging bereikt.

E

Gewenst gevoel: relaxt. Gewenst gedrag: therapeut vragen wat het herhaaldelijk afzeggen betekent.

De eerste vraag is: kan ik wat doen met een alternatief middel? Antwoord: Ja, je kunt melatonine voor het inslapen gebruiken, in een dosis van 3 tot 6 milligram. Werkt prima en is niet verslavend. Verder met je therapeut de focus wat verleggen van gedachten naar gedrag. Wel de cursus doen, of je je nu depressief voelt of niet; iedere dag om half acht opstaan, dagstructuur etc. Leuke oefening: schrijf iedere dag drie dingen op die je goed hebt gedaan en bedenk twee doelen voor de dag van morgen. Zodat je iets hebt om je bed voor uit te komen. Succes!