Dossiervorming is nodig

Graag wilde ik je het volgende voorleggen omdat ik niet goed weet wat te
doen nu. Het is wel een heel verhaal. Ik ben in sept.2010 uitgevallen op
mijn werk vanwege het werkklimaat, het geroddel van en over collega's op
zo'n manier dat ze iemand afbraken bij hun voeten. Een manager die er niets
aan deed. Voordat ik mij ziek meldde heb ik eerst 2x een gesprek gehad met de
vertrouwensarts en de bedrijfsarts, Deze laatste had het advies om een
andere baan te zoeken. Waar ik dus al mee bezig was. Toch hield ik het niet
langer meer vol en melde ik me ziek. ( ook in mijn privé leven was er
ondertussen veel gebeurd dit jaar, dit alles was behapbaar totdat dit op
mijn werk gebeurde). Advies van mijn huisarts was 3 mnd geen contact met
werk en eerst uitrusten van alles.
Bedrijfsarts pikte dit niet op en ik moest na een maand weer 4uur per week
aan het werk( ik werkte 17 uur per week) op een andere werkplek en geen
contact met mijn huidige werkplek. In de gesprekken met mijn werkgever heb
ik alles eerlijk verteld wat er speelde en ze benoemde dat dit probleem van
geroddel en omgang met collega's al jaren speelt. Ook probeerde werkgever
het op een loyaliteitsprobleem/vertrouwenprobleem te gooien. Uiteindelijk
ben ik na een maand ziek zijn 4 uur begonnen met werken, veel te snel, maar
ik was bang om mijn baan kwijt te raken, ik ben alleenstaande moeder met 2
kinderen. Re-integratie ging goed op de andere werkplek, alleen was ik dood
en doodmoe, kon er niets meer bij hebben. Alles was teveel. Toen moest ik
geheel onverwachts terug naar mijn oude werkplek, dit terwijl mijn werkcoach
en ik aangaven dat dit onverstandig was en voor mij ziekmakend. Arboarts
zette dit door. ik ben daar begonnen voor 80% te werken en na 2,5 week zou
ik een gesprek met Arboarts hebben over hoe het zou gaan. mijn eerste
werkdag op oude werkplek bestond uit 2 paniekaanvallen voordat ik binnen
was. huilbuien en veel stressgevoelens. Thuis dood en dood moe, ik kon niets
meer, huilen en slecht slapen.
na 2,5 week gesprek met Arboarts, dit was een heel emotioneel gesprek,
hierin werd duidelijk dat alle angst en paniek terug was van daarvoor.
Toch besloot Arboarts weer dat ik toch terug moest naar werkplek. ik was
ondertussen al aan het solliciteren en had ook al meegedraaid voor proef.
Ik was emotioneel zo labiel bij het weggaan en zo in de war dat ik de
slagboom van de parkeerplaats op mijn hoofd kreeg, ik heb deze totaal niet
gezien doordat ik alleen gefixeerd was en in paniek was op hoe nu verder.
Het blijkt dat de ervaring bij terugkomst van oude werkplek posttraumatische
reactie was. Deze werd nog een keer opgeroepen bij de bedrijfsarts.
Door deze klap op mijn hoofd ben ik weer 100% ziek, met andere klachten
erbij fysiek en door de klap werd alles wat draagbaar was veel  teveel (ik
heb in het verleden veel  traumatische ervaringen meegemaakt wat behapbaar
was maar nu niet meer).

Dit gebeurde in juni 2011. Nu ben ik bezig aan het herstellen, fysiek en
geestelijk het gaat sinds december gelukkig heel langzaam vooruit, daar
bedoel ik mee dat ik leer stress los te laten wat al jaren in mijn lijf
vastzit, waardoor er meer ruimte komt. Maar naast dit al komt er veel los,
emotioneel, moet ik veel en veel en veel meer doen, ben ik moeier dan ooit,
ik kan mijn ene voet niet meer voor de ander zetten, ik slaap veel maar
blijf dood en doodmoe, kan niets hebben en nog veel meer van dit soort
klachten. Het voelt voor mij dat ik burn out ben, ik kan bijna geen prikkel
extra meer verdragen.

Ik heb meer stress door mijn financiële situatie (ik had een eigen bedrijfje
voor 18 uur per week waarin ik niet meer mocht en kan werken en ik word gekort op mijn salaris, ik moet veel behandelingen zelf betalen wat niet altijd kan, ik wil de wia niet in!
XX lees hieronder meer daarover Nu moest
werkgever een deskundigenoordeel aanvragen bij UWV, ik moest op gesprek en
blijkt dat deze verzekeringsarts vindt dat ik 4 uur per week aan het werk
moet, terwijl ik slechter ben dan ooit qua gezondheid en qua energie en ik
moet naast mijn therapieën en die ik nu volg( waarover ze schrijft dat dit
goed is. ik nog mindfulness en gedragstherapie moet volgen.
Weer totale paniek bij mij hoe kunnen ze dit oordeel vellen als ze geen
informatie bij mijn behandelaars hebben opgevraagd? en met de bar weinige
energie die ik heb. Ik was altijd zo bruisend en vol leven een pot energie
van 150 tot 200 % die ik gaf, nu heb ik denk ik 25% energie en kan bijna
niets. Kan mijn kinderen in de vakantie niet eens hele dagen thuis hebben
(ze zijn 8 en 9) want dat is me al teveel. Hoe moet dit nu. Hoe kan ik
aantonen dat ik burn out ben, en dat ze dit serieus nemen naast alle andere
klachten die ik heb.

Heb het idee dat niemand de burn out en de rest van mijn klachten serieus
neemt. Gelukkig mijn eigen huisarts en mijn eigen therapeut en
fysiotherapeut wel. Mijn therapeut zegt letterlijk je draagt al jaren zoveel
stress mee van alle traumatische gebeurtenissen die je ervaren hebt er moet
eerst wat uit voordat er weer wat in kan. Eerst  ontladen en dan verder
kijken. De Arboarts en de verzekeringsarts delen deze mening helaas niet.

Daarnaast is het zo ik heb zo weinig energie, dat ik ook niet weet hoe ik
met deze weinige energie hulp kan zoeken,  ik wil zeker niet in de wia komen
maar ik voel ook dat ik nog niet aan het werk kan, wat kan ik nu doen in
deze situatie.

Ik kan maar een afspraak op een dag hebben, dat is soms al veel te veel,
naast het mijn kinderen wegbrengen en ophalen, al kan dit maar tot
halverwege en mijzelf verzorgen. Het huishouden blijft vaak liggen , de
zware dingen kan ik niet doen daarin ben ik afhankelijk van een vriendin.
Reizen is moeilijk( fysiek) en ik kan niet met de auto/fiets ivm mijn hoofd
en nekklachten. Naast de burnoutklachten heb ik ook veel fysiek pijn en
veel last van nachtmerries, geen zin in eten, hartkloppingen,
paniekaanvallen, huilbuien, gevoel van continue onder hoge stress staan door
opgejaagdheid gevoelens en een lijf wat stijf van de stress staat, niets
kunnen hebben en geen fel licht en geluid kunnen verdragen en heftige
schrikreacties. Ben om 7 uur ‘s avonds zo moe. Daarnaast alles wat ik kon om
mij te ontladen van spanning en stress kan ik niet meer sinds het ongeluk
(dansen, yoga, sporten) en ben ik gewoon te moe om op een dag nog iets leuks
te doen .

Zelf ben ik aan het werk met een psychosomatische fysiotherapeut en een
traumatherapeut, daarnaast zit ik in een solkproject van uit de
huisartsenpraktijk. Slik ik pijnstillers voor mijn hoofd en nekpijn die
helaas bij heftige pijn niet werken. Daarnaast voor te slapen gebruik ik
valeriaan, omdat ik liever geen medicijnen slik vanwege de chemische stoffen
die erin zitten.


xx Wia: Ik heb eerder 2x in de wia gezeten een keer toen ik 22 was(ik was
in 4 jaar tijd 9 mensen verloren waaronder mijn vader, mijn vriend, mijn
opa's en oma's en een goede vriendin en een deel van mijn verleden kwam
omhoog). Daarna nog een keer toen ik mijn oudste zoon kreeg, kreeg ik
bekkeninstabiliteit en kon niet meer lopen( ik werkte in de kinderopvang ).
Beide keren ben ik zelf eruit gekomen door werk te gaan zoeken en een
opleiding te gaan doen ) paniek over welke werkgever wil nu een werknemer die
3x in de WAO heeft gezeten, Wat adviseer jij mij te doen in deze situatie?

Reactie
Kort samengevat heb je stressklachten gekregen door het pesten op je werk. Je lijkt niet goed te zijn begeleid door de bedrijfsarts. De werkgever heeft een zorgplicht en lijkt tekort geschoten te zijn. Weer terug naar je oude werkplek lijkt een vrij absurde beslissing. Het zou mooi zijn als je juridische hulp krijgt van de vakbond, bijvoorbeeld het centrum voor beroepsziekten van de FNV. Je zult, ondanks je klachten en uitputting, dan wel enige strijdvaardigheid moeten opbrengen. Er moet een goed dossier komen. Maar je bent al aardig op weg met dit uitvoerige verhaal. Het valt me op dat je de dingen goed onthoudt en kunt beschrijven. Therapeutisch ben je op de goede weg met mindfulness en cognitieve gedragstherapie. Maar je zult nog wat meer hulp moeten inschakelen om de mogelijkheden van de juridische weg te onderzoeken. Ik weet niet of dat lukt, maar raad je wel aan het uit te zoeken. Verder moet je doen wat je kan en meer kan je niet doen. Werkhervatting gebeurt altijd op arbeidstherapeutische basis. Kijk of je het een paar uurtjes volhoudt en zo niet dan ga je naar huis. Maar besef dat je werkgever een zorgplicht heeft en dat uit je verhaal daar erg weinig van blijkt. Voor pestgedrag op het werk is een werkgever aansprakelijk. Ga ook goed na welk letsel je hebt opgelopen door de slagboom op je hoofd. Is het een hersenschudding geweest of whiplash? Laat de huisarts een goed dossier maken en ga daar als het maar even kan mee aan de slag.  Behalve de werkgever aanspreken kun je ook een klacht indienen tegen de bedrijfsarts en tegen de verzekeringsarts. Maar je hebt wel een goede vriendin nodig die je bij dit alles ondersteunt en moed inspreekt.