Niet ieder energieverlies wijst op burnout

Graag wil ik een  paar korte vragen stellen. Eind januari 2008 ben ik burnout geraakt, mijn herstel ging op zich heel goed het zag er naar uit dat ik op weg was naar een volledig herstel, aldus psycholoog die mij behandelde. Nu heb ik in relatief korte tijd twee intensieve gebeurtenissen meegemaakt. (een ongeplande zwangerschap en heb gekozen voor abortus; en mijn broer is met de dood bedreigd en heeft onschuldig vast gezeten). En nu heb ik een vrij ernstige terugval.  Mijn vraag is of ik met deze ‘ziekte' mijzelf onherstelbaar kan beschadigen of is een burn out te herstellen (uiteraard leg ik de verantwoordelijkheid voor een goede energiehuishouding bij mijzelf). Hoe/wanneer kan ik het moment herkennen dat ik zal moeten accepteren dat verder herstel voor mij niet meer mogelijk is. Ik ben een jonge vrouw van net 30 en heb een jonge zoon. Ik heb moeite met het acceptatie proces. Ik zou het erg op prijs stellen als u mij informatie/reactie op mijn vragen zou willen geven.

Reactie

Het herstel van burnout verliep goed, dus lijkt er geen enkele reden te zijn om te veronderstellen dat u niet geheel van burnout zult herstellen. Met een jonge zoon zal het misschien niet altijd even snel gaan, zeker niet als u er alleen voor zorgt.

U hebt daarnaast twee zeer ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt. Het is zeer goed mogelijk dat deze gebeurtenissen voor een terugval hebben gezorgd en het geheel hebben vertraagd. Maar ook als u helemaal hersteld was geweest, dan hadden deze gebeurtenissen voor energieverlies en klachten (moeite met slapen, vaak wakker worden, nachtmerries, niet kunnen concentreren, labiliteit, heftig reageren op prikkels) kunnen zorgen.

Mocht u de abortus of de problemen met uw broer niet kunnen verwerken, dan is dat geen burnout, maar wellicht een posttraumatische stoornis. EMDR is hiervoor een goede behandeling ( www.emdr.nl ).