Gek word ik hiervan

Mijn vriend is sinds twee weken thuis. Eerst wist ik niet wat er precies aan de hand was... Hij heeft een hoop in zijn verleden meegemaakt. Hij is 34 en is van zijn 18e tot zijn 26e in het leger geweest. Zat daarna 5 maanden thuis om alles te verwerken. Zijn moeder was een hele grote steun toen voor hem.  Hij heeft in 2001 een heel ernstig auto-ongeluk gehad waarna iedereen dacht dat hij niet meer kon lopen. Uiteindelijk loopt hij prima en doet zelfs een marathon.
In die tijd dat hij ziek op bed lag heeft zijn toenmalige vriendin hem laten stikken...Ik ben hem anderhalf jaar geleden tegengekomen en we werden stapelverliefd op elkaar.
We zijn vorig jaar september samen gaan wonen (bij mij thuis, hij heeft zijn huis opgezegd). Vorig jaar mei is zijn moeder overleden na een akelig sterfbed. Ik ben al die tijd bij hem geweest en heb hem door dik en dun gesteund. Afgelopen februari heeft hij zijn spullen bij mij gepakt en zei dat het niet ging tussen ons. Ik zat toen in een hele stress situatie omdat mijn moeder (die 3jaar geleden een hersenbloeding heeft gehad) haar huidige woning had verkocht en nog geen ander had gevonden. 2 dagen voordat ze haar oude huis uit moest vonden we een huis voor haar. Mijn vriend is sinds hij afgelopen februari weg is gegaan bij mij, 5 maanden bij een collega in gaan wonen, niet echt zijn goede keus, maar hij was druk op zoek naar een woning en betrok mij daarbij. We zouden samen doorgaan en als hij een huis had weer gaan latten.

Prima. afgelopen april kreeg ie eindelijk de sleutel van zijn nieuwe woning, dolblij!! Samen hebben we lopen klussen, hij is 3 maanden bijna dag en nacht in dat huis bezig geweest omdat hij zo snel mogelijk bij die collega weg wilde. Voor zijn werk, na zijn werk was hij bezig (hij is buschauffeur) Doodop was hij en ik probeerde hem zo vaak mogelijk te helpen. Zijn huis zou ook mijn huis worden en samen hebben we het een beetje ingericht. Vorige maand is hij dan uiteindelijk overgegaan, was nog niet klaar maar het was bewoonbaar.We hadden vakantieplannen, hij had eigenlijk geen geld, maar ik zei: dat maakt me niet uit, ik betaal. Later valt hij tegen mij uit waarom ik alles beslis voor hem? Later verontschuldigde hij zich en natuurlijk wilde hij graag op vakantie.

3 weken geleden liet hij mij blijken dat hij het niet meer zag zitten tussen ons. Ik ben toen naar hem toe gegaan met zijn laatste spullen die nog bij mij lagen, want ik dacht het is over.. Ik was echt kapot. Was toen bij hem en vroeg wat er nou precies was? Een hoopje ellende was hij toen. Hij was bang en had faalangst. Wist niet of hij wel een goede vader zou worden (hadden we het over gehad, kindjes. Hij begon aan alles te  twijfelen. Vroeg aan mij wat ik nu toch in hem zag, ik verdiende beter.. Ik snapte er niets van. Dacht dat hij weer lekker in zijn vel zat. Dat vroeg ik ook en hij zei ja!! op dat moment wel. Vroeg me of ik alsjeblieft niet weg wilde gaan en hij mij voor geen goud kwijt wilde.....ben bij hem blijven slapen en zelfs een vakantie uitgezocht. 's Ochtends ben ik naar mijn werk gegaan en kreeg een lief smsje van hem dat hij onwijs veel van mij hield, had dat ook die dag tegen zijn vader gezegd en zijn beste vriend...Dit was maandag... Ook wilde hij graag die avond bij mij zijn en kwam naar mij toe. Had overal weer zin in. Dinsdag ziet hij allemaal weer spoken en belt mij op dat het tussen ons niet gaat. Ben naar hem toe gegaan en geadviseerd om zich ziek te melden en naar de arts te gaan. Dat heeft hij gedaan die dag erna. Die avond ben ik naar huis gegaan want ik was ook verdoofd door alles. Thuis vind ik een briefje in mijn tas, Met ik hou van jou. Gek word ik hiervan. is dit normaal dat iemand zo doet als hij overspannen is of is het gevoel echt weg voor mij. Ik ben zelf nu ook maar aan het malen en piekeren. Wat is nu waarheid, wat hij zegt en wat niet? Vind het zo moeilijk en ben hier ook zo onzeker door geworden.....kan iemand mij aub vertellen hoe het nu moet?

Hij is vorige week dan echt naar psycholoog geweest en geen idee hoe dat is gegaan, Zouden het voorlopig laten rusten en over 2 weken zou hij contact met mij opnemen om wat af te spreken. Ben zo bang dat hij niet met mij verder wilt en hou echt zielsveel van hem, niet alleen als hij zich goed voelt maar ook zeker nu. Hij stoot mij alleen maar bij hem weg. Zegt dat hij een muur om zich heen heeft en die moet weg. Bedankte mij wel dat ik hem een duwtje heb gegeven om te gaan praten met een psycholoog en met de billen bloot!! Ik wil hem absoluut niet kwijt maar wat nu??

Reactie
Hoe zorg je goed voor jezelf? Je bent constant op hem gericht, voelt wel dat je er gek van wordt, maar je neemt geen maatregelen. Wat denk je van een rustpauze van een half jaar, waarin hij aan zichzelf werkt en jij tot rust komt? Wellicht heb je zelf ook tijdelijk hulp nodig van een psycholoog om je te kunnen richten op wat voor jou goed is. Hij is nu in goede handen, dus verzin nu een leuke vakantie of iets met vriendinnen voor jezelf.