Wat gaat er goed en wat heb je zelf in de hand?

Mijn man heeft sinds eind 2004 een zeer zware burnout. Het heeft 1,5 jaar geduurd vooraleer we dit hadden ontdekt. Zijn dieptepunt lag rond Nieuwjaar 2006, toen is hij fysisch en psychisch totaal gecrasht. Tijdens de maand januari heeft hij me gezegd dat hij al sinds april geen gevoelens meer had voor mij. 12 februari is hij alleen gaan wonen omdat hij niet meer kon functioneren binnen zijn gezin, hij wou absoluut alleen zijn. Vandaag is dat al 9 maanden. Ondertussen is zijn fysieke toestand vrij goed gerecupereerd. Psychisch blijft hij steken. Het enige wat hijzelf heeft ondernomen is sport uitoefenen en rusten. Omdat ik het hem gevraagd heb is hij 1 keer tegen zijn zin naar een therapeut geweest wat uitgelopen is op een fiasco. Alweer op mijn verzoek is hij 5x naar een kinesiologe geweest die hem erop wees dat hij een zeer negatief zelfbeeld en zeer lage eigenwaarde heeft. Hij is er tot bepaalde inzichten gekomen maar meer ook niet. Afgelopen donderdag waren ze het er beiden over eens om de behandeling stop te zetten.

Hij gelooft niet dat hij depressief is en wil wel beter worden maar alleen op zijn eigen manier, wat dat ook mag zijn. Onze verstandhouding verloopt heel slecht omdat hij mij de indruk geeft te berusten in zijn toestand. Ik mag er niet over praten want daar kan hij niet tegen. Als ik hem vraag wat hij wil zegt hij altijd dat hij het niet weet. Hij vind het heel normaal als hij mij niet wil zien maar als ik hem eens niet wil zien krijg ik steeds verwijten.

Hij kan ook niet meer voor de kinderen zorgen die 18, 16 en 10 jaar oud zijn. Door zijn extreem perfectionisme wil hij dat de kinderen zich gedragen zoals hij het wil en eten wat hij wil. En als ze er tegenin gaan ontstaan er grote conflicten. Toen ik twee weken geleden een week op vakantie ging naar Spanje heeft hij de zorg voor de kinderen op zich moeten nemen. Dit is volledig misgelopen en vandaag is hij daar nog steeds slecht van. Hij maakt alleen nog ruzie met mij en wil er vooral niet over praten. Hij vlucht steeds weg en voelt zich alleen goed als hij moederziel alleen zit op zijn appartement.

Maar hij kan geen knopen doorhakken, geen beslissingen nemen. Hij kan niet met ons maar ook niet zonder ons leven. Hij voelt zich nog verantwoordelijk voor zijn gezin en komt naar huis om te koken, de kinderen op te vangen na school en wat klusjes op te knappen. Hij zorgt er wel voor dat hij verdwijnt voor ik thuiskom van mijn werk. Wij zien elkaar een half uurtje per week en 1x om de 14 dagen gaan we op mijn verzoek samen een avondje weg. Maar die avond verloopt alleen goed als ik mijn mond houd en doe alsof er niets aan de hand is.

Ik weet niet meer hoe het verder moet. Ik zie mijn man nog altijd doodgraag en ben bereid te wachten op zijn herstel. Wat kan ik doen om hem ervan te overtuigen zich te laten behandelen? Hij is enorm negatief, heel erg koppig en bovendien zeer hoog sensitief. Hij ervaart alles veel sterker dan iemand die niet hoog sensitief is. Ik ben ten einde raad.

Reactie
Uit uw verhaal blijkt dat u hem probeert te helpen, maar dat hij zich niet laat helpen. Als u voor u zelf kiest en een week naar Spanje gaat, loopt alles in de soep. Het is een heel vervelende situatie. Uw man heeft duidelijk een eigen wil, hij wil het zelf uitzoeken en zich niet laten sturen. Daarom werkt het ook niet als hij naar een psycholoog of andere hulpverlener gaat, hij voelt zich gestuurd.  

Hoopgevend vind ik dat u het contact niet helemaal verbroken heeft en dat uw man nog klusjes in huis doet, zijn verantwoordelijkheid oppakt. Het gaat fysiek beter met hem, wellicht verbetert daardoor de psyche ook op termijn. Maar dat is zijn zaak, daar kunnen de kinderen en u niets aan doen. Het is van groot belang dat de kinderen dat inzien en u ook. De kinderen en u zijn niet de oorzaak van zijn lijden en kunnen het helaas ook niet veranderen. De wil te veranderen zal moeten komen van uw man zelf. Wel zal acceptatie van hem zoals hij nu is, hem goed doen.

De beste strategie is doorgaan met oog hebben voor wat wel goed gaat en accepteren dat u hem niet kunt veranderen. De avonden samen zo leuk mogelijk maken. Daarnaast kunt u beter iets anders gaan doen dan wachten op zijn herstel. Dat maakt u alleen maar machteloos en boos. Wat zou u doen als hij helemaal hersteld is? Welke dingen voor uzelf pakt u dan op? Graag daarmee beginnen, zo snel mogelijk. Van uw leven met de kinderen weer een goed leven maken.