Het helen van psychische wonden
De problemen zijn zo'n bijna 2 jaar geleden begonnen rond oud-en nieuw. Ik kreeg tijdens mijn werk een telefoontje van mijn moeder dat mijn tante, die zwaar depressief was, sinds die ochtend verdwenen was in haar ochtendkleding en zonder ook maar iets van id-bewijzen mee te nemen. Ze had al meerdere malen geprobeerd een eind aan haar leven te maken maar zonder succes. Op oudjaarsdag zijn we met ons gezin vanuit Zeeuws-Vlaanderen richting Flevoland vertrokken met de hoop iets te kunnen doen. Net in het nieuwe jaar komt het bericht dat duikers haar gevonden hadden in het water. Klap 1 .
Mijn ouders zijn sinds mijn 14de, ik ben inmiddels 27, gescheiden. Mijn Oom werd toeziend voogd over mijn zus en mij en hij nam deze taak enorm goed op zich. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn moeder mij belde. Ik zat thuis op de bank, ze zegt: ik moet je iets vreselijks vertellen, Ome F is overleden aan een, zo bleek later, hartbreuk. Klap 2
Op het werk gaat het sinds 2 a 3 jaar ook bergafwaarts, mijn taken nemen af en het plezier is inmiddels ver te zoeken ik zie er elke dag tegen op om te gaan.
Een aantal maanden terug krijg ik (wederom van mijn moeder) een smsje of ik haar zo snel mogelijk wil bellen en dat ook gelijk gedaan en andere oom is die ochtend met een hartaanval overleden.. Klap 3
Ik heb sinds het gebeuren rondom mijn tante steeds meer last gekregen van mijn maag. Het begon met opkomend maagzuur, later zijn de oprispingen alleen maar toegenomen en kwamen er meer klachten bij. Ik heb inmiddels allerlei onderzoeken gehad, maar zonder resultaat.
Ik heb sinds 13 maanden een super lieve vriendin gevonden met wie ik de rest van mijn leven wil doorbrengen, zij steunt mij door dik en dun. Ik weet niet hoe ik haar hiervoor bedanken moet.
Ik ben inmiddels onder behandeling bij een arts van het Universitair Ziekenhuis in Gent en ook daar kunnen ze niks anders vinden als stress. We hadden een week na deze uitslag onze vakantie al gepland naar Spanje dus dat kwam goed uit. Bij terugkomst leken de klachten wat te zijn verminderd. Ik ben inmiddels nu 3 dagen weer aan het werk
en de klachten zijn weer net zo erg als voorheen; moe, afwezig, vergeetachtig, onzeker, bang, hartkloppingen, druk op de borst.. Ik weet me gewoon geen raad meer mee omdat ik steeds meer ga denken dat het tussen mijn oren zit omdat er uit onderzoeken niks komt. Ik begin ook bang te worden om er met anderen in mijn omgeving over te praten.
Reactie
Je hebt in de afgelopen paar jaren ernstige verliezen meegemaakt. Daarnaast voel je je niet prettig in je werk. Waarschijnlijk heb je hulp nodig van een psycholoog of psychotherapeut om de verliezen in je leven te verwerken. Doorgaan in het medische circuit, het zoeken naar een lichamelijke oorzaak lijkt zinloos.
Vraag je af welke hulp je in je werk nodig hebt om het te kunnen volhouden. Het is nu niet zinvol om ander werk te zoeken, eerst zul je psychisch steviger in je schoenen moeten komen te staan.
Wat ze zelf kunt doen om de klappen te verwerken is iedere dag een kwartier te schrijven over de goede herinneringen aan je ooms en je tante. De goede herinnering ook aan je vader, voordat de scheiding plaatsvond. Richt ook je aandacht op alles wat het negatieve compenseert, je goede eigenschappen, je talenten, de lieve mensen om je heen, inclusief je vriendin. Besteed ook aandacht aan wat goed gaat op je werk. Mocht je als je helemaal hersteld bent, het werk nog steeds niet echt leuk vinden, ga dan achter een nieuwe baan aan. |