Hooggevoeligheid en stress

Een maand of 3 - 4 geleden merkte ik dat ik niet goed functioneerde. Ik had een kleine psychologie praktijk waar ik het opeens drukker kreeg en ik merkte dat ik geen ruimte meer had voor goede aandacht, ik haalde af en toe het uur maar net. Ik kreeg last van angst , vooral  's nachts en in openbare ruimtes soms paniek, en veel huilbuien. Ik ben een jaar terug uit een heel destructieve relatie gestapt die me 12 jaar lang veel stress heeft gegeven maar waar ik niet bij machte was om er een goede draai aan te geven of er uit te stappen, en waar mijn kinderen ook onder geleden hebben. Ik herken mezelf 100% in het beeld van een HSP-er (hoog-sensitief persoon) en die is per definitie ook gevoelig voor negatieve invloeden.
In de maanden hierna was er ongelofelijk veel stress door de agressie en negativiteit die ik over me heen kreeg. Iets meer dan een jaar geleden kregen we ons 2de kind (ik heb al 2 grotere kinderen) wat niet gepland was terwijl ik al helemaal klaar was met kinderen en ik vond mezelf ook te oud. Dit gaf ook heel veel stress, in een relatie die steeds slechter werd. Dit ging er dus aan vooraf. Mijn moeder overleed ook nog een jaar terug.
Ben sinds 6 weken onder behandeling van een therapeut die me er op gewezen heeft dat ik een burnout heb van al die jaren stress. Ik heb al 2x eerder een moeilijke tijd gehad waarin overspannenheid een belangrijke rol speelde. Ik weet wel dat ik in de basis altijd een diep gevoel van onderwaardering had, waar ik ook veel aandacht aan heb gegeven in therapie maar wat toch nog niet los gelaten was. De visie van de therapeut is dat als je overlevingspatronen instorten a.h.w. door de overmaat aan (interne en externe) stress, dan kan je niet veel meer, maar je kunt ook niet die dingen afweren die diep in jezelf (angst en onderwaardering, verlatingsangst bij mij dus) nog leven en die zijn dan allemaal voelbaar terwijl je juist zo weinig in huis hebt. Ik merk nu ook dat grote inspanningen en sociale contacten al snel te veel zijn, dan zit ik er snel doorheen. Ik slaap nog redelijk, zo'n 6 uur, waarin ik meestal 1 of 2 keer even wakker ben. Af en toe slik ik een oxazepam als ik denk dat ik niet in slaap ga vallen. Als ik wakker word kan ik niet lang blijven liggen, ik word dan heel onrustig. 's Avonds drink ik een paar glazen wijn en kijk ik een beetje tv, wat me goed ontspant.
Ik doe 2 tot 3 keer per dag een soort aandachtsmeditatie, die ik geleerd heb van mijn therapeut, en ik probeer mijn grenzen te stellen. Hij
zegt dat het een kwestie is eerst lichamelijk herstellen en dan volgt de rest ook. Dus zoeken wat me ontspant, mezelf beperken en die mindfullness meditaties, en de moed er in houden. Ik kreeg de indruk dat u uw clienten zo snel mogelijk weer iets laat werken: ik merk nu als ik wakker word, dan is het erg wennen elke dag weer aan de vooral emotionele moeheid (of is het mijn lijf?) die ik voel als ik net wakker ben, en aan het idee hoe ik de dag weer moet zien te vullen.
Waar ik erg mee worstel is dat ik bezig blijf te denken wat er nu eigenlijk speelt: is het wel een burnout? Is het niet meer een depressie, angststoornis of misschien wel erger, een persoonlijkheidsstoornis en of ik niet RET (cognitieve therapie) sessies moet nemen om met zulke en andere vragen te dealen? En de vraag of ik toch niet af en toe met werk moet bezig zijn om weer een toekomstperspectief te krijgen? Of moet ik de focus leggen op rust en tijd nemen om bij te komen en te verwerken? (het zou zomaar kunnen dat al deze vragen voortkomen uit die oude angst dat ik niet goed genoeg ben zoals ik ben........!!)

Reactie
Dank voor je verhaal waarin je helder laat zien welke stressfactoren bijgedragen hebben aan de chronische stress-situatie waarin je je nu bevindt. Allereerst een compliment dat het je gelukt is uit een 12 jaar durende destructieve relatie te stappen. Daar is heel wat moed voor nodig en die heb je opgebracht. 
Ook mijn complimenten voor hoe je helder laat zien hoe de stress je fysiek ontregelt en mentaal. Fysieke ontregeling blijkt door vermoeidheid en slaapproblemen. Mentale ontregeling blijkt uit het feit dat je twijfelt aan jezelf en bang bent een persoonlijkheidsstoornis te hebben. Daarnaast twijfel je aan de juistheid van de behandeling van de therapeut. Als je zelf hulpverlener bent, is het natuurlijk moeilijk je over te geven aan de deskundigheid van de ander. Al die twijfels leiden tot gepieker en dat stimuleert de aanmaak van stresshormonen.

Om nog maar wat toe te voegen aan de verwarring die je al voelt: uit je verhaal haal ik het risico van verslaving. Dagelijks een paar glazen wijn en af en toe oxazepam klinkt niet goed. Je ontregelt je slaap er mee en je stresshormonen. Voor vrouwen geldt: hoogstens vijf glazen per week. Aan oxazepam kleeft het risico van medicijnverslaving, dus doe die pillen weg. je kunt op eigen kracht uit deze situatie komen. Je hoogsensitiviteit vergroot je risico op verslaving, want met drank en medicatie verzacht je de pijn op korte termijn, maar op lange termijn heb je voor het resultaat steeds meer nodig. je moet dus leren op andere manieren jezelf te kalmeren.
Door veel te piekeren loop je inderdaad het risico een depressie of angststoornis te ontwikkelen. Dat heb je goed gezien. Maar zoals je het nu beschrijft denk ik dat het gaat om een posttraumatische stressstoornis, gecombineerd met overbelasting, waardoor eveneens burnoutklachten zijn ontstaan. De aangeraden behandeling voor posttraumatische stress is EMDR of cognitieve therapie. Je kunt dit bespreken met je therapeut en deze kan je eventueel voor een deelbehandeling op dit gebied doorverwijzen.

Je vermeldt  nog een ander probleem: je daginvulling. Mijn advies is om bij te houden wat je een dag doet en bij de activiteiten na te gaan of ze energie geven of energie vreten. Doe meer van de energiegevers en minder van de energievreters.
Het klopt dat ik meestal adviseer het  werk snel te hervatten, en na gemiddeld drie weken weer een begin te maken. Je zou in ieder geval met je therapeut een plan van aanpak kunnen maken voor terugkeer in het werk en bijvoorbeeld kunnen beginnen met een workshop te volgen, wat tijdschriften te lezen, administratie goed te doen en als dat goed gaat, een intakegesprek te houden met een nieuwe client. Werken is onderdeel van je herstel, geeft je voldoening en het gevoel er weer toe te doen. Maar bouw het geleidelijk op, houd rekening met je hoogsensitiviteit.
Succes!