Huisvrouw en toch burnout?

Bij mij is sinds vorige week burnout vastgesteld, maar ik ben
geen werkende vrouw in de zin van een betaalde baan. Ik ben huisvrouw, geef
EHBO cursus, en doe nogal wat andere dingen zoals
onze dochter helpen in de zaak (Snackbar).
Ik ben hiervoor in therapie.
Ik ben er achter gekomen doordat mijn man in therapie
ging voor het depressief zijn,hij heeft al een keer een
zelfmoordpoging gedaan, wat gelukkig goed is afgelopen
Dit is nu 5 jaar geleden, maar ik werd door de artsen in het
ziekenhuis behandeld als een dom blondje. Er werd niet naar
mij geluisterd, en al helemaal niet gevraagd, hoe of het met mij
en de kinderen ging. Dit heb ik als heel naar ervaren. Ook nu
weer, er wordt niet geluisterd naar de achterban. Dus heb ik jaren
op mijn tenen gelopen, en doorgehold.
Maar nu hebben wij een therapeut, die mij wel serieus neemt, en ook
naar mijn verhaal luistert, en die zegt : Jij hebt een burnout, door alle
ellende van de afgelopen jaren. Niet alleen de ziekte van jouw man heeft je belast, maar ook een aantal sterfgevallen. Ik heb m'n moeder, schoonmoeder en schoonzuster in
een tijdsbestek van 2 jaar verloren.

Kan het ook te maken hebben met mijn leeftijd? Ik ben 53 jaar, en zit
volop in de overgang. Er is mij door iemand verteld, dat het beter was om
een tijdje antidepressiva te slikken om het serotonine gehalte weer op
peil te krijgen. Is dat een goed idee? Op zich staan de medicijnen mij tegen
omdat mijn man daar heel veel bijwerkingen van heeft gehad.

1. De term burnout wordt gebruikt voor mensen die in een werksituatie door chronische stress overbelast zijn geraakt en uitgeput. Het is een beroepsziekte. U heeft in uw persoonlijke leven overbelasting ervaren en persoonlijke verliezen geleden. Het zou kunnen dat de klachten die u heeft dezelfde zijn als burnoutklachten. De klachten verschillen niet, maar in de ene situatie noem je het chronische stressklachten, in de andere burnout. Bij burnout kun je de werkgever bij de behandeling betrekken, bij chronische stress los je het zelf op, eventueel met behulp van een therapeut. Bij u kan er ook sprake zijn van het niet voldoende kunnen verwerkern van de verliezen, omdat het er zoveel zijn in een korte tijd. Dan kan er ook sprake zijn van een angststoornis (posttraumatische stressklachten). Ook de situatie die u met uw man heeft doorgemaakt en het gebrek aan steun kan tot angstklachten hebben geleid. Meestal is er ook sprake van boosheid, die echter niet geuit kan worden, omdat de patiënt alle steun nodig heeft. Onderdeel van de therapie is ook de boze gevoelens een plek te geven.
2. Ik kan me uw terughoudendheid bij antidepressiva goed voorstellen, de bijwerkingen kunnen vervelend zijn en sommigen worden er dik van. Meestal merk je het effect pas na een paar weken. Over het gebruik van antidepressiva kunt u het beste overleggen met een psychiater. De huisarts kan u doorverwijzen naar de psychiater. Het is niet noodzakelijk antidepressiva te slikken om van burnoutn af te komen. De meeste mensen herstellen van burnoutklachten zonder medicijnen.