Lichaam in jakkerstand

Zes maanden onderweg. Sinds de vlucht van mijn werkplek met een ernstige burnout (blootgestaan aan zeer langdurige ernstige stress - opbouw in zeker 24 jaar!), gaat het door intensieve psychotherapie geestelijk een stuk beter. Ik ben de diepste confrontatie met mijzelf aangegaan, heb werkelijk veel geleerd en weet nu vanuit welke gevoelens en angst! ik altijd zo hard heb gehold (ook weg van mijzelf) en gewerkt. Er is nu inzicht in mijzelf (bleek eigenlijk best van mijzelf te houden), innerlijke vrede en meer gelukgevoel en dat terwijl mijn maatschappelijke omstandigheden (door dreigend verlies van werk) er eigenlijk niet beter op zijn geworden.
Waren de problemen altijd psychisch, de laatste tijden krijg ik steeds meer last van fysieke klachten. Mijn indruk is dat mijn sympathische zenuwstelsel door deze chronische stress zo in disbalans is dat het maar door jakkert...!! Het lijkt soms wel op hol geslagen. Op de gekste momenten (vaak), zelfs als ik in rust ben of gewoon aan het genieten ben, blijft het in de hoogste versnelling schieten: hoofdpijnen, niet slapen, transpireren, kippenvel, koude rillingen, spierpijnen, moeheid, gespannenheid om ...niets!
Psychotherapie, veel sporten, veel buitenlucht, gezond eten (zonder te veel suikers etc.), veel water drinken, ontspanningsoefeningen, Reiki, ademhalingstechnieken etc. - allemaal hebben ze me geholpen.... Ik zie toekomst en wil er graag aan deelnemen. ..
Maar wie of wat kan helpen dit op hol geslagen sympatische zenuwstelsel weer wat te temperen. Ik heb doordat ik hele dagen thuis ben veel op internet zitten zoeken en heb nog steeds geen echt antwoord hierop gevonden. Ik heb anti-depressiva geslikt maar deze waren werkelijk van geen enkele invloed. Wel de bijwerkingen gekregen.

Zou een endocrinoloog? (specialist op het gebied van hormonen) geen optie zijn? Toch zijn vakgebied? Iedereen zoekt het altijd maar bij de huisarts en de psychiater.

Reactie
De sleutel zit hem waarschijnlijk in het zinnetje: 'Ik heb doordat ik hele dagen thuis ben veel op internet zitten zoeken…' Je maakt je druk om de neurohormonale ontregeling van je lijf en bent misschien koortsachtig op zoek naar de oplossing. Je doet alle goede dingen en dan nog doet het lijf niet wat je wil! Arme ik. Een tikje zelfmedelijden speelt een rol. Een endocrinoloog of een internist biedt geen oplossing. Als de dokter al een neurohormonale ontregeling constateert, zal die niet veel anders adviseren dan je nu al doet: veel sporten (maar niet overtrainen), aan yoga doen, ontspanningsoefeningen, goed ademhalen, een gezond dieet en veel buiten zijn. Al die dingen helpen. Maar het kan even duren voordat het lijf tot rust komt. Het is een illusie te denken dat een lichaam waarop je 24 jaar roofbouw hebt gepleegd in een half jaartje doet wat je wil. Sommige van mijn collega's zeggen dat je voor je herstel even veel tijd moet uittrekken als de periode voorafgaande aan je ziekte. Nu vind ik dat te pessimistisch, maar het is mijn ervaring dat als je er goed doorheen bent, het wel twee jaar kan duren voordat de vegetatieve ontregeling zoals je die beschrijft voorbij is en je je weer lekker in je vel voelt. Ik vond het eigenlijk al heel bijzonder dat je nu al innerlijke vrede en een geluksgevoel ervaart. Dat kan volgens mij helemaal nog niet, dat is veel te snel. Maar ga je daar nu niet druk om maken, dat is een cadeautje en vertrouw erop dat de rest ook wel in orde komt. Richt je aandacht op een zinvolle besteding van je vrije tijd en stop met het surfen. Ook dat komt de innerlijke rust ten goede.