Het lichaam in de jakkerstand

'Op 26-9-2003 viel ik overspannen uit. Aanvankelijk was ik alleen maar heel moe, had hoge bloeddruk en huilbuien en duizelingen. In de loop der maanden ging het echter steeds slechter i.p.v. beter.
Door jarenlange grote drukte op het werk en intensieve hobbies (hardlopen en muziek) ben ik in deze situatie terechtgekomen (ben 54 jaar). Waarschuwingen in de vorm van duizeligheid, heb ik genegeerd.
Ik heb onmiddellijk psychische hulp ingeroepen. Sinds kort ben ik onder begeleiding met mediteren begonnen.
Na ongeveer 4 maanden thuis ben ik op therapiebasis een paar uur per dag gaan werken. Wat me zorgen baart zijn de heftige lichamelijk reacties, die maar niet willen afnemen, integendeel. Vooral 's nachts en in rust gaat het hart opspelen: het lijkt wel in een kramp te schieten. Ook schieten er heftige duizelingen door mijn hoofd. Af en toe schiet de bloeddruk omhoog (170/100). Ook tijdens een wandeling kan de duizeligheid opspelen.
Hardlopen is niet mogelijk: ik kan wel wat lopen, maar een paar uur later trekt het behoorlijk rond het hart en komen de duizelingen. Kleine stukjes wandelen gaat wel. Ik werk nu halve dagen. Het voelt goed onder collega's te zijn en gelukkig heeft mijn baas, in tegenstelling tot de arbo-arts, alle begrip. Het werken zelf voelt nog als te zwaar aan.
Als medicatie gebruik ik al 7 maanden oxozepam 10 mg (gemiddeld 2x een halve tablet per dag) en homeopatische middelen.
Voor mijn gevoel doe ik van alles er weer bovenop te komen, maar na 7 maanden zie ik geen verbetering, integendeel. Wat doe ik fout? Ik ben (nog) niet naar een neuroloog geweest. Onderzoek bij een cardioloog is nog gaande, maar die liet al doorschemeren dat het hart vermoedelijk in orde is.'

Ik kan me voorstellen dat de heftige lichamelijke reacties veel angst oproepen. Als het lichamelijk onderzoek niet uitwijst dat er met de organen iets mis is, zult u daarop moeten vertrouwen en langzaam de inspanning gaan opbouwen. Het zou kunnen dat klachten zoals duizeligheid verminderen wanneer u goed ademhaalt. Met mediteren en aandacht voor ademhaling bent u op de goede weg. U schrijft dat aan deze klachten een jarenlange uitputtingsslag vooraf is gegaan. Is het dan zo raar dat het even duurt voordat de stresshormonen in het lijf weer in het gareel zijn? Angst dat het nooit meer goed komt, dat het alleen maar slechter gaat, houdt de ontregeling in stand. In plaats van dit soort negatieve dingen te denken, kunt u zich beter richten op wat wel goed gaat. U heeft geen hartinfarct gekregen van de overbelasting, maar een ander waarschuwingssignaal en daardoor heeft u eigenlijk geluk gehad. Heel kort komt het erop neer om blij te zijn met alles wat lukt, in plaats van boos, verdrietig of angstig om wat nog niet lukt.