Jong en in de bijstand

Ik ben Erik (27 jr) en zit sinds 2 jaar in de bijstand. Sinds het moment dat mijn vader overleed toen ik 15 was heb ik last van psychische- en lichamelijke klachten.Hier heb ik tot op de dag van vandaag last van, ondanks de vele therapieen die ik gevolgd heb.Ik zou graag willen weten of Psychosomatische fysiotherapie iets voor mij zou kunnen zijn.

Een tijd geleden heb ik de volgende feiten op een rij gezet:

•  Vader overleden toen ik 15 was (in 1993), begin van de klachten.

•  Door drukke winkel geen tijd om stil te staan bij verlies vader (moeder erg druk)

•  Klachten bereikten hoogtepunt rond mijn 20 e jaar.

•  Lichamelijk gezond, onderzoeken wezen dat telkens uit.

•  Constitutie is Natrium-Muriaticum, ik ben dus een (hoog-) gevoelig mens.

•  In 2004 tijdens een Natrium-Muriaticum-kuur, voelde ik me gedurende 1,5 maand zeer goed!

•  NM doet iets met die onderliggende vastzittende "emoties", maar lost de blokkade niet op.

• Klachten uiten zich in lichamelijke- en psychische klachten.

Lichamelijke klachten:

Vermoeidheid, duizeligheid, hyperventilatie, eczeem, jeuk, slecht dag- nachtritme, zwaar gevoel in het hoofd.

Psychische klachten:

Lusteloosheid, depressiviteit, vlak-/apathisch gevoel, lichtgeraakt zijn, slecht concentratievermogen, slecht informatie op kunnen nemen en slecht kunnen nadenken, verstrooidheid.

Vaak is het een combinatie van lichamelijke- en psychische klachten. Opvallend is dat juist wanneer ik weinig tot geen last heb van lichamelijke klachten zoals eczeem, hyperventilatie vrij spel heeft. Net alsof het één plaats maakt voor het ander.

Door deze klachten kan ik niet normaal functioneren in de maatschappij. Op het HBO kwam ik vast te zitten en moest ik, na jaren weerstand te hebben geboden, toegeven aan de klachten en ben ik de bijstand in gegaan. Dit is ondertussen bijna 2 jaar geleden. Ook voel ik me vaak niet op mijn gemak omdat ik me vaak "raar" voel en mezelf niet ben, mensen begrijpen mijn situatie ook niet en ik stuit derhalve ook regelmatig op vooroordelen. Verder heb ik geen grip op mijn eigen leven, het leven glijdt langs me heen als het ware zonder dat ik echt controle heb. Dit is uitermate frustrerend!

Talloze therapieën heb ik gevolgd met weinig tot geen resultaat:

Gesprekken met psychologen/psychiaters, gespreksgroepen, Natuurgeneeskunde, Homeopathie, Verlaat Verdriet (individueel en groep), Hypnotherapie, Bio-Resonantie, Helende Reis.

Telkens wanneer ik denk dat een therapie aanslaat beginnen de klachten weer opnieuw en zit ik weer in een cirkel. Klachten zijn dus zeer hardnekkig en laten zich moeilijk sturen.

Er zit kennelijk iets vast in mezelf waardoor ik mezelf saboteer. Ik heb er echter geen invloed op. Soms is het net alsof iemand de energiekraan dichtdraait, dan voel ik me bijvoorbeeld 's morgens heel goed met veel energie en 's middags ben ik dan doodop. Duidelijk psychosomatisch lijkt me.

Reactie

Je verhaal doet me denken aan iemand anders, Remco, 22 jaar en burnout (zie Uit je burnout, p. 65). Ook hij had door angst veel klachten en moest daardoor stoppen met het werken in de winkel van zijn ouders.

Natuurlijk zijn er ook verschillen. Hij had zijn ouders nog, jij bent je vader verloren op jonge leeftijd. Jij kunt waarschijnlijk goed leren, met je HBO-opleiding, ook al ben je ermee gestopt.

Als je het verlies van je vader niet verwerkt hebt, kun je last hebben van een posttraumatische stress-stoornis. Aangewezen therapie daarvoor is EMDR (zie www.emdr.nl en Uit je burnout, p. 11 e.v.). Psychosomatische fysiotherapie kun je overwegen, maar het zou kunnen dat je dan toch niet de oorzaak, wellicht trauma door overlijden vader) wegneemt. Misschien maak je weer hetzelfde mee, het gaat weer beter en dan komen de klachten weer terug.

Ik kan me voorstellen dat je er moedeloos van wordt, omdat je al veel geprobeerd hebt. Maar wellicht helpt net een andere therapie nog wel. Dat EMDR werkt, is wetenschappelijk bewezen.

Daarnaast kun je onderzoeken of je parttime toch met je opleiding verder kunt, of in ieder geval een andere opleiding kunt doen om weer perspectief te hebben. Wellicht is een IRO (Individuele Reintegratie Overeenkomst) iets voor je (Centrum voor Werk en Inkomen voor meer info). Door werk doe je meer sociale kontakten op en doorbreek je het isolement.

Het is een hele onderneming om eruit te komen. Belangrijk is ook steeds te zien wat wel lukt en je verantwoordelijkheid te nemen voor de mogelijkheden die je nog wel hebt.

Veel succes!