Mijn man zit niet lekker in zijn vel

Ik merkte een aantal maanden geleden aan mijn man (35) dat hij niet lekker in zijn vel zat. Aangezien hij geen prater is, heb ik het na een paar keer vragen zo even gelaten, omdat hij dan toch geïrriteerd reageert.

Na het avondeten speelden we altijd met ons zoontje, daarna gingen we samen douchen. We keken 's avonds samen tv, praatten wat en dronken een kopje thee. Sinds een paar weken ging mijn man na het eten zelf douchen, daarna op de bank slapen, en zei niets meer.

Escalatie
Uiteindelijk ben ik dingen gaan zeggen om een reactie bij hem uit te lokken, bijvoorbeeld: ik denk dat ik maar even alleen op vakantie ga; heb je een ander; ik heb geen zin om mijn leven zo oud te worden; we zijn nog te jong om zo te leven. etc.
Telkens vroeg ik wat er aan de hand was, want ik vond dat het zo niet langer kon.
Toen barstte bij hem de bom en zei hij dat hij minder van mij hield. Maar we konden het nog wel proberen, hij wilde meer vrijheid en zich niet gecontroleerd voelen. Ik moest niet zo zeuren want zijn hoofd zat al overvol.

Ik heb hem uitgelegd dat ik niet geloof dat hij niet meer van mij houdt en dat ik denk dat deze gevoelens komen door het niet lekker in zijn vel zitten en dat we misschien hulp moeten zoeken. Dat was absoluut niet het geval en binnen een week was hij het huis uit. Hij kijkt haast niet om naar de kinderen (peuter van 3 en baby van 4 mnd), terwijl helemaal de peuter zijn godje was.

Ik vind dit helemaal niets voor hem, hij was altijd heel bezorgd en verantwoordelijk voor zijn gezin.
Hij zegt nu dat het al jaren niet goed zat tussen ons.
Maar ga je dan 2 jaar terug nog een huis kopen, anderhalf jaar terug trouwen, nog een kleintje erbij krijgen? In plaats van op vakantie gaan, hebben wij een bootje gekocht, een andere auto (6 weken terug), grote blokhut besteld voor in de tuin (deze moet zelfs nog geleverd worden)?

Ik denk zelf dat hij overwerkt is, hij heeft al zeker een jaar of 5 problemen op het werk. Daarnaast heeft hij vanaf zijn 9 e suikerziekte. Dat heeft hij nooit goed kunnen accepteren, heeft zich iedere keer op het werk willen bewijzen. Hij had eerst een chef die een etter was, ging toen naar een nieuwe baas die overspannen was, toen weer ergens anders naar toe, daar had hij het erg naar zijn zin. Helaas ging het bedrijf verhuizen, waardoor veel problemen ontstonden. Hij heeft overigs ook al een tijdje last van zijn maag en is duizelig.

Hoe moet je iemand die je niet meer ziet staan (letterlijk en figuurlijk) en niet wil praten tot inzicht brengen of zie ik het nou zo verkeerd en is het puur niet meer houden van?

Ik ben bang dat door zijn koppige houding alles stuk loopt en dat hij er misschien pas achterkomt als alles te laat is, want ik kan niet blijven afwachten. Ik wil hem steunen in alles, maar dan moet hij wel willen, anders houdt het op lijkt mij.

Reactie 
Het zou heel goed kunnen dat je man burnout is. Vanwege zijn suikerziekte heeft hij altijd op zijn tenen moeten lopen. Sinds vijf jaar ging het niet meer lekker in het werk. De afgelopen 2 jaar is de stress toegenomen (nieuw huis, trouwen, nog een kind). Het valt me ook op dat jullie flink investeerden in spullen, maar wellicht weinig in elkaar. Jullie gingen zelfs niet meer op vakantie en besteedden het geld liever aan spullen. De blokhut moet nog geleverd worden, terwijl het huwelijk voorbij is.

Jouw kant is dat je je onmachtig voelt, omdat je geen invloed op hem hebt. Het lijkt erop dat jij als je je zo onmachtig voelt, precies de verkeerde dingen zegt en doet. Je zet hem onder druk, zeurt of er een andere vrouw in het spel is. Kortom: je maakt zijn leven nog zwaarder dan het al is. Voor een volgende keer: geef een ik-boodschap en vraag hem om ander gedrag. Bijvoorbeeld: ik vind het jammer dat we niet samen douchen. Graag zou ik dat weer willen doen. Als hij dat weigert, dan is dat jammer en kun je hem vragen wanneer hij wel iets samen zou willen doen. Grote kans dat je te horen krijgt: even niet, ik ben moe. Het beste is hem dan met rust te laten en eventueel , als het niet betr gaat, hem te vragen even naar de huisarts te gaan. Toon oprecht je bezorgdheid en wijs hem niet af, omdat hij niet doet wat jij wil.

In het verhaal vind ik niet terug hoeveel je zelf om hem geeft. Waarschijnlijk ben je boos op hem. Maar houd jij soms ook minder van hem?

Mocht je nog iets met hem willen, dan kun je beginnen met je te verontschuldigen bij hem voor de manier waarop je hem onder druk hebt gezet. Daarnaast moet je niet je steun verbinden aan de voorwaarde dat hij moet willen. Hij hoeft helemaal niets.

Het zou kunnen dat als je de druk vermindert en hem zonder voorwaarden steunt, hij zelf hulp gaat zoeken. Het is aan jou of je hem de tijd geeft. Als je dat doet is dat jouw beslissing en hoeft hij daarvoor niets terug te doen. Veel sterkte toegewenst en wellicht is het ook handig zelf steun te zoeken bij maatschappelijk werk of psycholoog.