MS en burnout

In 1998 is bij mij de ziekte MS geconstateerd.Ik heb last van loodzware vermoeidheid, kan niet langer dan 2 a 3 uur "op" zijn,daarna moet ik gaan liggen, heb ik last van concentratiestoornissen,verdoofd gevoel in benen, spierpijn etc.
Uit de laatste lumbaalpunctie in april 2007 kwam de MS niet erg duidelijk naar voren. Mijn cortisolgehalte in de middag is veel te laag. Kan een burnout ook 25 jaar duren? Ik heb nogal wat traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Inmiddels mijd ik contact met mensen, alles is teveel en ik heb geen greintje energie meer. Als dit een burnout zou kunnen zijn, zou dit nog gedeeltelijk kunnen herstellen? Ik heb ook EMDR gehad. Als kind van 10 ook Pfeiffer.

Reactie

Mijn ervaring is dat MS-patienten erg verschillen in energie, en dat hun mentale gesteldheid er veel invloed op heeft.
Essentieel voor hen is na te gaan of de balans tussen inspanning en ontspanning klopt. Wanneer voelen ze zich goed? Wat geeft energie en wat vreet energie? Voorbeeld is een MSpatiente die vrijwel niets kon. Wat nog wel lukte was met haar elektrische rolstoel naar de winkel toe en boodschappen halen. Daar was haar vriendin erg blij mee, want die kon na een werkdag snel met het eten aan de slag. Wat voor hen allebei erg belangrijk was de beperkingen die MS met zich meebracht te accepteren en wel goed te bedenken wat nog wel mogelijk was en welke hulpmiddelen daarvoor nodig waren. De elektrische rolstoel is een voorbeeld. De aangepaste bus waardoor ze een paar weken op vakantie konden is een ander voorbeeld.

Bij alle langdurige lichamelijke ziektes speelt een psychische component. Hoe ga je om met het leed dat je is overkomen? In je mail staat dat je mensen vermijdt. Dat is jammer, want sociaal contact kan je helpen. Door eenzaamheid wordt de aandacht voor wat je lichamelijk ervaart alleen maar groter. Ook mail je dat je geen greintje energie meer hebt. Dat is een uitspraak die niet waar is en die je bovendien in de put doet geraken. Je hebt wel energie, al is het maar voor een uur of twee, drie. Hoe gebruik je die energie, wat doe je dan voor zinvols of wat belangrijk voor je is? Houd je in die paar uur pauze? Ook al kent je leven beperkingen, wat kun je er desondanks van maken?

Wat de diagnoses burnout en posttraumatische stress betreft; het zou kunnen dat die van invloed zijn. Bij burnout kom je er bovenop door een goede balans tussen energie en rust en bij posttraumatische stress door verwerking van je ervaringen door EMDR. Wat het laatste betreft heb je het goed gedaan. Waarschijnlijk heb je dus nu het meeste baat bij acceptatie van je beperkingen en je te richten op wat wel mogelijk is.