Horen onwerkelijke gevoelens bij burnout?

Ongeveer twee maanden geleden heb ik me ziek gemeld vanwege burnout, althans dat is het stickertje dat mijn huisarts en ik er hebben opgeplakt. Ik weet de oorzaken. Ik ben opgegroeid met ouders die alcoholverslaafd waren en de laatste twee jaar heb ik een zware periode achter de rug met mijn moeder. Zij heeft een ernstige chronische depressie (al bijna haar hele leven), heeft twee jaar geleden een zelfmoordpoging gedaan en is een aantal keren opgenomen geweest. Ik ben daar twee jaar lang continue mee bezig geweest en heb me daar constant zorgen om gemaakt.Daarnaast speelden problemen op relationeel vlak. Net gaan samenwonen, heel goed contact met een andere man gehad (niet vreemdgegaan, maar vorm van emotionele ontrouw) en me daar ontzettend schuldig over gevoeld. Daarnaast natuurlijk een drukke en stressvolle baan (promotieonderzoek).

En ruim twee maanden geleden ging het dus niet meer. De eerste maand kon ik helemaal niets meer. Alleen maar in bed liggen, huilen en piekeren. Ik sliep slecht, had continue spanning in mijn lijf en was overal te moe voor.Daarna ging het even iets beter, een week ongeveer. Ik ging beter slapen en voelde me weer iets beter. Mijn lichamelijke energie kwam weer wat terug. Daarna begon ik weer slecht te slapen (soms helemaal niet) en ging het weer bergafwaarts. En toen ineens ging ik me heel erg raar voelen en dat gevoel heb ik nu nog steeds (ongeveer een maand). Alsof de wereld als een film aan me voorbij trekt. Ik observeer, maar doe niet mee. Ik loop met watten in mijn hoofd en voel me helemaal vervreemd van alles. Ik heb ook nauwelijks emoties meer. Ik heb op internet gevonden dat dit derealisatie/depersonalisatie is.
Mijn vragen zijn de volgende:

- Is derealisatie/depersonalisatie een 'normaal' verschijnsel bij een burnout?

- De derealisatie/depersonalisatie roept heel erg veel angst op. Kan dit het proces verergeren? Hoe ga ik hiermee om?

- Wat is een goede behandeling om van die onwerkelijke gevoelens af te komen? Gaan ze überhaupt ooit weer weg?

- Mijn huisarts heeft slaapmedicatie voorgeschreven,(Nitrazepam), omdat die onwerkelijke gevoelens ook met mijn oververmoeidheid door het slechte slapen te maken zouden hebben. Kan dat kloppen? Daarnaast vraag ik mij sterk af of de Nitrazepam dat rare gevoel niet nog meer kan versterken, aangezien een bijwerking vervlakking van de emoties is. Moet ik overwegen om met het slaapmiddel te stoppen?

Reactie

Gevoelens van generalisatie/depersonalisatie komen vaak voor bij burnout en zijn een signaal van overbelasting. Je beschermt je tegen prikkels van buitenaf of binnenuit die jje overweldigen. Het is een akelig gevoel, mensen voelen zich los staan van hun omgeving alsof ze onder een kaasstolp zitten of in een film zijn beland.

Het gevoel 'Ik sta los van mijn omgeving, ben waarnemer geworden' roept heel veel angst op. De angst vergroot de behoefte om jezelf nog meer los te maken.

Behandeling is aangewezen. Bij voorkeur door een psychotherapeut die inzicht kan geven, cognitieve gedragstherapie als methode hanteert en met EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) kan werken. Belangrijk is dat je je eigen behoeftes en verlangens gaat voelen. Altijd heeft voorop gestaan wat je ouders nodig hadden en daardoor ben je waarschijnlijk al lang vervreemd van eigen behoeftes en verlangens.

In de psychotherapie kun je onderzoeken waar de emotionele band voor staat die je met een ander voelde vlak nadat je bent gaan samenwonen. Zou het misschien niet goed mogen gaan? Als je altijd gewend bent dat het slecht gaat, is een positieve ontwikkeling soms ook zeer bedreigend en maak je dat zelf kapot (nu je ouders het niet meer doen, doe je het zelf).

Over het stoppen met slaapmiddelen moet je overleggen met de huisarts. Meestal moet je die middelen niet langer dan twee weken gebruiken. Net als anti-depressiva kunnen slaapmiddelen afstompend werken.