Je baan opzeggen is niet altijd een oplossing

Volgens mij heb ik een burnout. Echter niet ontstaan door mijn arbeidssituatie. Het is eigenlijk al 4 jaar geleden begonnen. Met veel negatieve stress die alleen maar is toegenomen. 4 jaar terug ben ik bevallen van mijn dochter, zware bevalling daarna weer 24 uur aan de slag in hectische baan, die ik overigens wel heel leuk vond ook omdat ik niet het type ben om alleen maar voor de kinderen te zorgen. Partner die veel afwezig is, zich ook niet geroepen voelt tot enige zorgtaken en geheel zijn eigen ding doet ook in het weekend. Erover praten gaat niet, ik moet niet zeuren anders ben ik een zeikwijf en dat willen mannen niet. Zorg, opvoeding, huishouden komen dus geheel op mijn schouders terecht. 

Na de geboorte van mijn zoon (2 jaar terug) werd de situatie te zwaar voor mij (teveel gestress met reistijden, kinderdagverblijftijden en geen enkele steun van mijn man hierin of ergens anders in) en heb ik mijn baan opgezegd. Wel een cursus van een dag per week gaan volgen zodat ik in de toekomst van huis uit kan werken en mijn eigen tijd kan indelen. Echter i.p.v. dat het rustiger in mijn hoofd werd wordt het steeds drukker. Op een gegeven moment ben ik antidepressiva gaan slikken, eigenlijk niet omdat ik nu zo depressief ben maar om beter te slapen (om minder te piekeren 's nachts en angstig wakker te worden) en de scherpe kantjes ervan af te halen (lees minder geïrriteerd, cynisch, woedend te reageren op in eerste instantie naar mijn partner maar ook geïrriteerd, snauwerig richting mijn kinderen). Dit ging een poosje redelijk maar ik merk dat het het afgelopen half jaar in rap tempo slechter gaat. Ik snauw en schreeuw tegen mijn kinderen. Ik kan absoluut niets van ze hebben. Ze kunnen behoorlijk schreeuwen en dan explodeer ik zowat. Hun luide stemmen dringen heel erg diep binnen. Ik schreeuw ze dan toe dat ze niet mogen schreeuwen!! Mijn handen raken steeds losser, iets wat ik verschrikkelijk vindt en waar ik dan weer 's nachts wakker van lig. Mijn partner heeft alleen kritiek op mijn gedrag en roept de hele dag dat ik niet eens de opvoeding van 2 kinderen aan kan terwijl alles (financieel) geregeld is.

Verder merk ik dat ik steeds onzekerder word, soms ook achterdochtig, vergeetachtig en erg boos. Ik ben veel vaker ziek dan vroeger. En eigenlijk onderhoud ik geen sociale contacten meer. Als iets niet lukt ga ik heel snel schelden en schreeuwen (iets wat ik van mezelf helemaal niet ken). Soms kan ik niet meer uit mijn woorden komen en herhaal bijvoorbeeld alleen maar een scheldwoord steeds weer. Alles is erop gericht om de boel thuis draaiende te houden. Verder ben ik verschrikkelijk moe. Mijn zoontje van 2 heeft periodes dat hij 2 a 3 x s' nachts wakker wordt of 's ochtends rond 05.00 uur en dan kan ik eruit. Maar ook als hij doorslaapt merk ik dat ik uitgeput ben. Zo rond de middag kan ik mijn ogen niet meer open houden en als ik even ga liggen kan ik zo 2,5 uur diep slapen (als de mogelijkheid er is). s' Ochtends begin ik redelijk fris aan de dag maar ik merk dat de energie zo uit me weg stroomt. Te moe om bijv. nog een arm op te tillen of nog een woord te zeggen.  Ik ben in deze periode ook 12 kg aangekomen terwijl ik altijd een relatief vast gewicht had. Ik merk dat doordat ik moe ben tussendoor veel meer snoep om zo maar op de been en gemotiveerd te blijven.

Inmiddels ben ik er wel van doordrongen dat mijn partner geen positieve toevoeging aan mijn leven geeft en ben ik bezig een andere woning te zoeken. Ik ben onzeker hoe ik het verder moet aanpakken, wie wil mij nog hebben (al ouder en een tijd uit de roulatie), kan ik wel voor een goede financiële basis zorgen etc. Maar het meest benauwd ben ik dat de situatie richting mijn kinderen niet zal verbeteren en misschien wel zal verslechteren en dat is iets wat ik wil voorkomen. Hoe ga ik dan met mijn vermoeidheid, geïrriteerdheid, geschreeuw om richting mijn kinderen als ik er helemaal alleen voorsta? Ik ben doodsbang voor de toekomst.

Mijn 2 vragen:

-is het mogelijk dat ik een burn out heb of is dit iets anders?

- wie kan mij helpen om uit de huidige situatie te komen zodat ik aan een nieuwe toekomst kan beginnen met mijn 2 kinderen?

Reactie:

De klachten komen inderdaad overeen met de klachten van burnout. Je bent uitgeput geraakt door de zorg voor de kinderen. Verder had je verwacht het makkelijker te krijgen door je baan op te zeggen en dat is niet gebeurd. Nu verwacht je dat het beter loopt als je gaat scheiden, maar tegelijkertijd ben je bang dat het zal verslechteren en dat wil je voorkomen.

Is er niet een andere oplossing denkbaar, namelijk dat je weer gaat werken en de kinderen naar school en kinderopvang brengt? Het helpt als je een tijdje van die doordringende kinderstemmen verlost bent en al is het maar een dag volwassen conversatie hoort. Verder zou je wat vaker oppas kunnen inhuren en je sociale contacten weer kunnen oppakken. Je richt je dan op wat je nu in de hand hebt en wat je nu kunt verbeteren. Als je dan een gezonde financiële basis hebt, met oppas en al, kun je altijd nog overwegen te gaan scheiden. Maar zorg er eerst voor dat je zelf wat meer ontspant en herstelt.

Hulp om beter voor jezelf te zorgen en weer aan het werk te gaan kun je krijgen van een eerstelijnspsycholoog of gezondheidszorgpsycholoog. De huisarts kan je verwijzen.