Oude depressie steekt de kop weer op

Ik heb nog dagelijks en vaak ook 's nachts erg veel last van gedachten aan vroeger. Het was niet zo leuk bij mij thuis en ik heb eigenlijk maar een paar goede herinneringen. In geen van deze herinneringen komt het gezin of de familie waar ik uit voortkom voor. 
Ik zie mijn ouders heel af en toe en altijd in bijzijn van anderen. Dat kan ik redelijk aan maar altijd moet ik een of twee dagen bijkomen van zo'n ontmoeting. Mijn enige zus is met haar gezin naar het buitenland verhuisd en we hebben nauwelijks nog contact. 
In de familie kwamen veel psychische problemen voor, ook een aantal zelfmoorden. Deze problemen hebben zwaar op ons gezin gedrukt en veel van de stress is fysiek en psychisch op mij afgereageerd. Ik was een lastig en dwars kind dat vaak wegliep. 
Ik ben inmiddels 45 en heb zelf een gezin. Ik vind moeder zijn heel erg moeilijk. Met hulp van mijn man en schoonfamilie en met tussenpozen hulpverlening (psychiater, psycholoog en fysiotherapie) loopt het nu goed en heb ik nauwelijks nog last van stemmingswisselingen.  

Nu komt mijn zus een paar weken uit het buitenland over en moet er natuurlijk een gezellige familiereunie plaatsvinden. Vorig jaar was dit ook het geval en daar heb ik een hele nare zomer van gehad. Dit jaar wil ik eigenlijk daaraan ontsnappen maar ik zie ook wel dat het verleden nu achter ons ligt en we moeten proberen het beste ervan te maken. Ik heb op advies van mijn schoonfamilie aan mijn zus voorgesteld om haar eerste nacht bij ons te logeren zodat we wat tijd samen kunnen doorbrengen, maar zij wil liever direct door naar onze ouders en later iets afspreken. Ik zie hier heel erg tegen op, ga het liefst er vandoor en kom pas terug als ze weer weg is. Ik merk dat mijn oude depressies weer de kop opsteken en alles weer terugkomt.

Mijn ouders zien daarin het oude lastige kind weer terug en vragen zich af waarom ik altijd zo moeilijk moet doen. Ik word hier erg verdrietig van en voel me er letterlijk ziek door. Wat is volgens jou het beste dat ik in deze situatie nu kan doen?

Reactie
Interessant is dat je zelf aangeeft al veel bereikt te hebben. Met de nodige hulp ben je erin geslaagd stemmingswisselingen te overwinnen. Je hebt je verleden achter je kunnen laten en zelf een gezin gesticht, waarbij je een goede band hebt met je man en schoonfamilie. De bedreiging van deze resultaten komt niet van buiten, in de vorm van je zus, maar van binnen. Je schrijft dat je merkt dat de oude depressie de kop op steekt en alles weer terugkomt. Het lijkt erop alsof je daar niets aan kunt doen en het je overkomt.

Als kind stond je wellicht machteloos tegenover fysieke en psychische kwellingen, maar als volwassene niet. Hoe wil jij omgaan met je zus, hoe stel jij je de relatie met je ouders voor, waar voel jij je goed bij? Voor jezelf opkomen is een noodzakelijk onderdeel van psychisch gezond zijn. Daarbij hoort een weerlegging van je zelfbeeld dat gebaseerd is op de gedachte hulpeloos en machteloos te zijn. Maak steeds een onderscheid tussen hoe het was als kind en hoe het nu is als volwassene. Je bent nu in staat te kiezen en bijvoorbeeld zelf een vakantie te plannen in de tijd dat je zus in Nederland is. Vraag je af wat voor jou belangrijk is in de relatie met je ouders en je zus en stel op basis daarvan je eigen doelen.