Een overactieve schildklier

Ik kreeg in 2010 te horen dat ik de ziekte van Graves had, een te snel werkende schildklier. Ik werd behandeld met medicatie die volgens de internist aansloeg. Mijn klachten werden er niet minder door. Vorig jaar mei was mijn koekje op. Ik kon niets meer. Na 2 maanden moest ik starten met re-integreren. Dat liep niet volgens afspraak. Toch meldde ik me beter na 2 maanden. Ik heb het geprobeerd maar viel desondanks weer uit. Wat mankeerde ik? Was het Graves, een burn out? Was de ziekte van Graves een gevolg van een burn out of de burn out een gevolg van Graves? Ik ben nu 4 maanden verder en heb verschillende dingen geprobeerd en er is geen vooruitgang. Mijn bloedwaarden zijn goed, behandeling is niet nodig omdat ik dan in een hypo zou kunnen geraken (onderactieve schildklier). Mijn diagnose is burn out met een matige tot ernstige depressie. Alleen wordt niet duidelijk of het door Graves komt of door mijn jarenlange blootstelling aan fysieke belasting, hoge werkdruk en stress. De symptomen zijn haast identiek. Ik moest van de BA het werk weer hervatten terwijl ik nog middenin mijn herstel zat en mijn arbeidsomstandigheden zijn verre van ideaal. Ik verwacht dat als ik terugkeer mijn terugval ernstiger zal worden. Ik ben enkel bezig mijn omgeving te overtuigen dat ik iets mankeer en krijg geen ruimte te herstellen. Door het conflict voel ik grote druk. Ik merk dat ik weer helemaal terugval in mijn klachten, psychisch en fysiek en dit extremer dan voorheen het geval was. Ik bevind me in een impasse waar ik niet uit lijk te komen. Wat kan ik doen?

Reactie:
Allereerst: prettig dat de medicatie voor de overactieve schildklier aan is geslagen. Burnoutsymptomen en gevolgen van een slecht functionerende schildklier vertonen een grote overlap en het is goed dat je eerst medisch bent onderzocht en behandeld.
Het heeft nu niet zoveel zin meer om je af te vragen of het de ziekte van Graves is of burnout. De ziekte is behandeld, dus ga er maar vanuit dat je nu te maken hebt met psychische klachten. Overigens tellen die even hard mee als de lichamelijke.

Voor de psychische klachten en de werkhervatting is het, denk ik, noodzakelijk dat de huisarts je verwijst naar een psycholoog. Een psycholoog kan de burnout en de depressieve klachten behandelen met cognitieve gedragstherapie en je adviseren hoe je met je werkgever moet omgaan, hoe je stress kunt verminderen en hoe je de werkomstandigheden kunt verbeteren. Eventueel kan de psycholoog ook een gesprek tussen jou en je leidinggevende faciliteren.
De werkhervatting kan het beste gebeuren met een gefaseerde aanpak: beginnen met een dagdeel, een week later twee dagdelen. Vervolgens langzaam uitbreiden. Taken moeten goed omschreven zijn en op het werk moet de werkhervatting goed worden begeleid. Lukt dit, dan zal je merken dat je meer zelfvertrouwen krijgt en ook het plezier in het werk weer toeneemt. Belangrijk is dat ook je Bedrijfsarts betrokken is bij de geleidelijke hervatting van je werk en dit ondersteunt.