Verhoogde pijngrens bij burnout

Ik ben 46 jaar oud. Man. Ondernemer met compaan in bedrijf. Ik heb veel plezier in mijn werk. Heb een gezin met twee leuke jongens en een fijne vrouw. Kortom ik was niet ontevreden met mijn leven.Ik sport 1 maal in de week (squash) fiets naar mijn werk 40 min per dag. Vorig jaar kreeg ik last van extreme vermoeidheid en duizeligheid. De huisarts kon er geen chocola van maken, en het moest vanzelf overgaan. Uiteraard ben ik medisch helemaal nagekeken. Op mijn aandringen ben ik ook nog onderzocht op de ziekte van Lyme aangezien we veel buiten komen op de camping.
Na een maand of twee verdwenen de klachten vanzelf om in het voorjaar nog even terug te keren. Na een kortstondig ziekteverzuim van een week ging het wel weer. Maar in juli begon het weer en nu heviger.Weer extreem moe (10 tot 12 uur slapen en snel weer moe zijn). En weer die duizeligheid en vaak daardoor weer misselijk. Ik werk nu soms halve dagen als dat gaat en doe rustige administratieve dingen Ik vind dat wel prettig maar soms ontbreekt me ook hiervoor de energie en blijf dan de hele dag thuis. Dat is het enige waar ik wel depressief van kan worden. Ik ben een doe mens en hou niet van stilzitten al is het sporten of wandelen. Na vier weken ben ik naar de huisarts gegaan. Die heeft me doorverwezen naar de neuroloog en de internist. Weer bloed afgenomen, alles doorgelicht en niks gevonden. Fysiek mankeert mij niets was de mededeling. Mijn huisarts is zeer bereid tot medewerking alleen weet hij niet te diagnose. Mijn ogen werden geopend door mijn vrouw die tegen me zei (wat ze al eerder had gezegd,maar ik niet wilde horen) je bent overspannen en volgens mij heb je een burnout. Ik het internet op en vind op diverse sites informatie. Het emotionele stuk herken ik dus niet. Het fysieke wel.Het opgebrand zijn, concentratieproblemen, en karaktertrekken als perfectionisme, geen nee kunnen zeggen herken ik ook. Daarentegen kan ik wel delegeren, ben ik niet depressief, heb ik veel plezier in mijn werk. Dus deels herken ik zaken deels niet. Ik ben nu wel meer geneigd te zeggen dat ik een beginnende burnout heb. Wat vind u van deze conclusie en wat verder als dat zo is?

Op papier een diagnose maken lukt natuurlijk niet. Dus of er sprake is van een beginnende burnout durf ik niet te zeggen. Mijn vermoeden is dat de stresshormonen ontregeld zijn, vandaar vermoeidheid en duizeligheid. Mogelijk zou u baat hebben bij goede ademhalingsoefeningen, begeleid door een fysiotherapeut. Wat u beschrijft doet me wel denken aan clienten die een zeer hoge pijngrens hebben, het burnout raken niet voelen, en als ze er doorheen zijn, er ook behoorlijk doorheen zijn. Niet beginnend dus, maar meer een vergevorderde door een behoorlijke roofbouw op zichzelf. Het komt vaak voor bij mensen die het motto hebben "Aanpakken en niet zeuren" de omgeving heeft het allang door, alleen zij niet. Sommigen bezwijken aan een hartaanval. Omdat acceptatie een probleem is, gaat het herstel meestal niet snel. Plezier in het werk kan goed samengaan met dit beeld. Wat te doen? Voorlopig de werklast met de helft terugdraaien, gezond leven, goed slapen, geen drank of snoep snaaien en klussen doen zoals in de tuin werken. Veel buiten zijn, ook al regent het af en toe. Stoppen met piekeren en het zoeken naar een medische diagnose. Wel eventueel ondersteuning in deze verandering van levensritme zoeken bij maatschappelijk werk of een psycholoog. Want vertragen in leven en werk is meestal niet makkelijk en roept ook weer angst op.