Postnatale depressie en overspannenheid

Sinds 1 maart 2005 zit ik ziek thuis. Na een maand puzzelen, ben ik er nu achter dat ik overspannen ben. Maar nu ben ik nog op zoek naar hoe dat kan. Eerst zal ik nog iets meer over mezelf vertellen. Ik ben een vrouw van 37, en ben loopbaanadviseur en doe dit met veel plezier. Ik werk 3 dagen per week in verband met ouderschapsverlof.

In juli 2003 heb ik een tweeling gekregen, vlak na onze eerste twee kinderen waarvan de oudste nu 5 is en de tweede 4. Mijn man heeft last van een traagwerkende schildklier en dit heeft bij hem in augustus 2004 geleid tot een overspannen situatie. Hij heeft toen drie maanden thuis gezeten en werkt weer 60%. Vanaf de geboorte van de tweeling heb ik het gevoel dat ik voornamelijk alleen sta voor het regelen van het huishouden. Dit heeft er eind 2003 toe geleid dat ik een PPI (ook wel postnatale depressie) kreeg. Ik heb dit niet herkend en geduid en zocht de oplossing door terug te gaan in mijn formele functie als loopbaanadviseur. Daarvoor was ik namelijk 2 jaar projectleider met name om de werkervaring op te doen en daarmee ook meer managementbanen zou kunnen krijgen. Ik dacht toen namelijk dat deze nieuwe baan in combinatie met thuis te druk was en dat ik daarom zo ongelukkig was. Ik heb mezelf het hele jaar voor de gek gehouden door te denken dat het allemaal heel goed ging, maar uiteindelijk - doordat mijn persoonlijkheid veranderde - kon ik mijn werk niet meer zo goed doen als voorheen. Mijn vraag is nu de volgende: Kan deze niet herkende PPI tot mijn overspannen zijn hebben geleid? En zo ja, was is dan nu voor mij de beste manier om snel weer beter te worden? Is dit door goed jouw adviezen op te volgen of denk je dat ik toch een antidepressiva zal moeten gebruiken omdat de aanleiding ook een lichamelijke oorzaak is geweest?

Het puzzelt me echt. Liever gebruik ik geen medicatie, maar ik ben toch geschrokken van het effect van een niet herkende en niet behandelde PPI. Het is zoals je ook iemand anders antwoordde die vroeg of whiplash tot burn out kan leiden. Bij mij was ook de draagkracht minder geworden hetgeen tot instorting leidde.

Wellicht is een en - en oplossing verstandig. En adviezen goed opvolgen en anti-depressiva gebruiken. De hormonen zijn in ieder geval flink verstoord. Dan kunnen anti-depressiva helpen. Maar laat het wel goed begeleiden, want de medicijnen werken niet bij iedereen. Maar om niet alleen aan symptoombestrijding te doen, lijkt het ook belangrijk om structureel wat zaken te veranderen en bijvoorbeeld huishoudelijke- en werktaken beter te verdelen en daarover met je man te communiceren. Daarnaast ligt er nog de vraag van het werk: past een managementbaan bij je of ben je meer het type van de adviseur?

Of je draagkracht echt minder is geworden, weet ik niet, maar je draaglast is zeker zeer zwaar. Vier kinderen in vijf jaar en een echtgenoot die je vanwege ziekte ontziet. Dus het lijkt me verstandig niet te diep naar oorzaken te zoeken, niet te piekeren en malen, maar vooral bezig te gaan met wat je nodig hebt voor een goede balans in leven en werk.

Recent is de brochure Werkende moeder in balans verschenen. Daarin staan tips van werkende moeders en een aantal deskundigen. Te bestellen bij het secretariaat van De Rode Hoed in Amsterdam: 020-638 56 06.