Door privé-omstandigheden burnout

Een paar weken geleden ben ik burnout verklaard. De oorzaak ligt in privé-omstandigheden: ik heb twee thuiswonende zoons met autisme waar het matig en totaal niet goed mee gaat. Een derde zoon met autisme hobbelt redelijk voort in een beschermde woonvorm. Mijn partner heeft een milde variant van autisme.

Feitelijk ben ik burnout van het mantelzorg verlenen door tekortschieten van de zorgsector.

Via de hulpverlening van een van mijn zoons kon ik een aantal gesprekken met een psychotherapeut krijgen. Deze heeft burnout vastgesteld. Hij raadde me 2 weken slaapmedicatie aan. Aansluitend was het advies tijd te nemen om tot rust te komen.

Ik ben inmiddels in de ziektewet gegaan, ook op advies van mijn huisarts, wat me wel moeite kostte, omdat ik mijn werk graag doe. Nu merk ik dat het goed is om even zo weinig mogelijk aan mijn hoofd te hebben en naar mijn lijf te kunnen luisteren.

De therapeut heeft me als vervolg RET voorgesteld. Hier starten we volgende week mee.

Richting mijn werkgever: hoe het met mij gaat hangt (momenteel) af van hoe het met de zoons gaat.

Er is geen bedrijfsarts en geen Arbo-dienst in beeld. Mijn leidinggevende moet mijn ziekteproces controleren en volgen.

Hoe kan ik weten hoe lang ik het nodig heb om thuis te blijven? Of wie is de juiste persoon om dit te laten inschatten?

Hoe moet de werkgever met reïntegratie omgaan als de oorzaak in mijn privé-situatie en daarmee ook buiten zijn invloed ligt?

En verder: als ik voor de aardigheid de burn-out/stresstests op internet doe, "scoor" ik niet. Uitleg, advies en tips worden vaak gegeven over de werksetting.

Worden privé-omstandigheden ondergewaardeerd als oorzaak van burnout?

Om met de laatste vraag te beginnen: burnout is een containerbegrip dat gebruikt wordt voor arbeidsgerelateerde problemen. In het psychiatrisch handboek is het probleem burnout niet te vinden, een diagnose ontbreekt. Veel mensen met burnout krijgen de diagnose aanpassingsstoornis. Die diagnose maakt geen onderscheid naar werk- en privé-situatie. Voor het herstel maakt het niet zoveel uit of je het nu burnout noemt of chronische stress. De term burnout verwijst naar de betrokkenheid van de werkgever in het geheel en soms de aansprakelijkheid.

Hoe lang het gaat duren, hangt af van uw herstelvermogen en veerkracht. Belangrijk is daarvoor te overleggen met uw psychotherapeut en met hem een reïntegratieplan op te stellen (voor voorbeeld zie mijn boek Antistress in 366 dagen, p. 323 e.v.). Voor uw werkgever is van belang hoe uw draagkracht toeneemt, hoe belastbaar u bent en welke activiteiten goed passen. U moet met hem bespreken wat u gaat doen bij werkhervatting, in hoeveel tijd u het gaat doen en welk overleg u daarvoor nodig heeft. Verstandig is eerst thuis met werkzaamheden te starten.