Behoort slaapwandelen ook tot burnout?

Ik heb een vrouw met pseudo-epileptische aanvallen met uitvalsverschijnselen en maak mij veel zorgen om haar. Ook heb ik een kind dat twee jaar geleden ziek werd en anderhalf jaar ziek is geweest. Mijn verschijnselen zijn: dagelijks slaapwandelen, slecht in slaap komen, concentratieproblemen, stoornissen met praten (vooral bij vermoeidheid) en pijn op de borst. Heb ik een burnout? Wat kan ik het beste doen?
Ik loop bij een psychiater en deze kan niets hiermee.
Ik loop bij het slaapcentrum Westeinde. Ik krijg testjes in verband met slaapwandelen, maar dat geeft geen resultaat of oplossing.
Ik ben in drie jaar tijd anderhalf jaar ziek geweest en nog steeds niet hersteld.

Antwoord:
Slaapwandelen is een verschijnsel dat bij kinderen tussen de zes en twaalf jaar veel voorkomt en meestal vanzelf weer overgaat. Het komt ook bij volwassenen en ouderen voor, en is soms genetisch bepaald: niet zelden heeft iemand in de familie er ook last van. Slaapwandelen kan met angst en stress te maken hebben, soms ook met leuke gebeurtenissen. Zo probeerde mijn zwager op huwelijksreis uit het raam van een Parijse hotelkamer te klimmen. Gelukkig maakte zijn vrouw hem net op tijd wakker.
In uw geval kan het slaapwandelen met de stress in uw leven te maken hebben en de angst die u heeft vanwege de ziekte van uw vrouw en daarvoor de ziekte van uw kind. Of het nu een burnout is of niet, voor het herstel is het vooral van belang dat u tot rust komt, ontspanningsoefeningen gaat doen, eventueel naar yoga gaat. Ook meditatie-oefeningen kunnen helpen. U kunt een verwijzing vragen aan de huisarts naar een fysiotherapeut die u kan begeleiden in het opbouwen van conditie en ontspanning.
Het is belangrijk dat u goed voor uzelf gaat zorgen door ook geestelijk tot rust te komen. Niemand heeft er wat aan wanneer u uzelf overbelast. Misschien belast u uzelf mentaal teveel door zorgen te maken over uw vrouw. Met cognitieve gedragstherapie kunt u leren de zorgen los te laten.
Het kan zijn dat de behandeling door de psychiater onvoldoende helpt omdat hij geen cognitieve gedragstherapie toepast. Dan kunt u het beste de behandeling stoppen en de psychiater vragen u door te verwijzen naar een cognitieve gedragstherapeut. Ook uw huisarts kan u doorverwijzen.