Superwoman redt het niet meer

Sinds korte tijd is mijn man blind geworden en kan niet meer voor de kinderen zorgen, wat hij voorheen wel deed. Ik zit nu in de ziektewet. Alle financiële rotzooi wordt mede door een instantie geregeld, omdat ik er totaal geen kracht meer voor heb. Ik ben moe, ontzettend moe van alle negatieve bagage die op mijn nek komt. Ik werkt 8 uur per dag voorheen 10 per dag, omdat ik de kostwinner ben, maar nu moesten we kiezen: of hele dagen blijven werken en de kinderen in de kinderopvang of ik parttime werken en de zorg lekker zelf op me nemen. Ik heb altijd alles moeten regelen, huishoudelijk, financieel, klussen, echt alles. werd ook wel superwoman genoemd. maar nú ben ik geen drol meer waard. Ik voel me zo machteloos met alles dat op me afkomt, en ik probeer iedereen blij te maken met wat zij willen.

Mijn werkgever gaat ervan uit dat als ik parttime kinderopvang geregeld heb, ik weer fijn kan gaan werken, maar eigelijk zitten mijn problemen dieper. De huisarts heeft mij medicijnen voorgeschreven, want ik ben gewoon aan het afglijden, oxazepam en efexor xr. Ik doe telkens iets fout, wanneer ik op gesprek moet bij de arboarts en /of werkgever. Ik kom kennelijk niet helemaal duidelijk over, ik maak de situatie mooier dan het is. Dat als ik ga werken ik van alle problemen af ben, maar zo voelt het totaal niet. Ik zit er letterlijk gewoon doorheen. Alles komt op mijn dak, niet op mijn man, niet op mijn werkgever, niet op de arboarts maar mijn dak. En ze doen allemaal zo positief, van ach over een half jaar verzorgt je man de kinderen weer, en gaat alles gewoon lekker zijn gang. Ik snap het niet echt, is het dan zo abnormaal om in zo'n emotionele situatie eraan onderdoor te gaan? Ik twijfel bij elke stap die ik zet, of het wel de juiste is. Stiekem wil ik dat er iemand is die de stappen vóór me maakt en ik niet de verantwoordelijke meer ben. Laat alles maar overnemen door derden. Regel het allemaal maar, ik hoor het wel. Het interesseert me totaal niets meer. Ben ik nou gek of ......? Ik heb een erg passende zin te horen gekregen, ik heb er de kracht niet meer voor. Nou zo voelt het echt!!! Hoe moet ik verder? Wanneer doe ik het goed, nog sterker, wanneer vinden anderen dat ik het goed doe, en word ik niet ontslagen? Alles draait door mijn hoofd, en ik vergeet zoveel, normaal onbelangrijke dingen, nú juist wel belangrijk.Help me mezelf te snappen en te aanvaarden en dat ook naar anderen te uiten, want als ik lach om een grap, dan ben ik kennelijk niet depressief. Is het dan allemaal zo zwart-wit?????

Reactie

Zeg dit aan anderen net zo duidelijk als je het hier in de mail zet. Het begint ermee dat jij serieus neemt dat je het niet meer aan kan. Vraag aan de huisarts doorverwijzing naar een psycholoog om jou te ondersteunen. Via de psycholoog kun je orde brengen en prioriteiten stellen en deze kan je ook ondersteunen met het afbouwen van de medicatie. Laat de psycholoog eventueel contact opnemen met arboarts en leidinggevende om het tempo van de reïntegratie te regelen.

Natuurlijk gaat het over een tijd beter, dat weet je zelf ook wel. Jullie zullen je wel aanpassen aan deze situatie en je man zal de zorg wel weer op zich kunnen nemen. Daarom is het ook niet erg dat je nu hulp voor jezelf vraagt en rekening houdt met een beperkte belastbaarheid.