Is therapie nodig na burnout?

Ik ben sinds midden November thuis met een burnout (diagnose gesteld door de huisarts).
Ik heb een job met nogal wat verantwoordelijkheden, werk fulltime en ben altijd lange dagen (12 u) weg voor mijn werk, en combineer dit met de zorg voor een gezin. Ik zou me ook niet goed voelen in een 9-to-5 job, de periodes dat het kalm was op het werk (in het verleden) vond ik vaak deprimerend.??De afgelopen 2 jaar is de werkdruk voor mij en veel van mijn collega's echter zo hoog geworden dat ik vaak 's avonds thuis ook nog moest werken, tot 's nachts en in het WE. Ik ben dan ook een aantal keren in de afgelopen jaren zwaar vermoeid geweest (met huilbuien van pure vermoeidheid), maar na de vakantie was ik er meestal bovenop (als er tenminste niet teveel moest gewerkt worden tijdens de vakantie) en kon ik er weer tegenaan. De laatste maanden ging het echter niet meer zo goed, had ik geen energie meer om na een lange dag 's avonds nog te werken, concentratieproblemen (op het werk kostte mij concentreren een enorme inspanning en 's avond te moe om een film te volgen), huilbuien, enz. Op een dag ben ik gecrasht, ging het niet meer en heb ik bijna de ganse dag gehuild.

De huisarts stelde, naast BO, ook een lichte depressie vast (dat besefte ik aanvankelijk zelf niet, dacht dat ik van vermoeidheid zo vaak moest huilen).

Verder loopt het ook privé niet altijd makkelijk, mijn huwelijk zorgt de laatste jaren ook voor flink wat spanningen, en de laatste weken begin ik te beseffen dat dit eigenlijk zwaarder op me weegt dan ik mezelf wilde toegeven en ook een rol heeft gespeeld.

Het gaat nu stilaan beter met me, de fysieke vermoeidheid is veel verminderd en af en toe kan ik terug van de dingen genieten. Maar ik heb ook nog heel wat slechte dagen, soms nog last van hartkloppingen, somberheid, lage frustratietolerantie enz. Ik ben zelf (arbeids)psychologe en heb aan de huisarts ook eens gevraagd of het aangewezen was in therapie te gaan. Hij oordeelde dat ik het niet echt nodig had, tenzij ik zelf die behoefte voelde, omdat ik een nogal nuchter en rationeel iemand ben, slechts in lichte mate depressief ben en de ‘dingen op een wijze manier aanpak'. Ik voel ook niet echt een nood aan therapie, en tot voor kort stak de gedachte aan dergelijke “verplichtingen” en het moeten praten met iemand over “wat er fout gegaan was” me zelfs erg tegen, ik had het gevoel dat ik daarvoor moeilijk de energie kon opbrengen. Ik had meer behoefte aan dingen die me konden helpen ontspannen (bv. Sauna, wandelen enz.). Dat ontspannen gaat al wat beter nu.??Ik ben wel een beetje bang voor een terugval als ik terug begin te werken, dat ik niet in staat zal zijn om anders met de werkdruk om te gaan (dit hangt immers niet alleen van mij af !) en vraag me toch af of therapie me daarbij kan helpen. Bovendien ben ik erg plichtsbewust (typisch J ) en heb ik daarom ook het gevoel dat het misschien beter is om therapie te volgen om de ‘dingen zo goed mogelijk aan te pakken'.

Ik heb ook het boek “Een 30 dagen programma – Uit je Burnout gekocht”, maar ben nog maar aan dag 12. Het valt me moeilijk om de discipline op te brengen hier regelmatig (bv. Dagelijks) mee bezig te zijn. Een aantal zaken helpen me er wel uit, andere minder. Het is vooral ook geruststellend wat meer van BO te begrijpen. 

Wat is uw advies : is het aangewezen therapeutische hulp of begeleiding te zoeken? En hoe vind ik in de regio Antwerpen therapeuten die hiermee ervaring hebben (ik heb weinig zin in bv. een psycho-analytische aanpak die me weinig verder helpt en ben niet zeker dat mijn huisarts voldoende kennis heeft in dit domein om mij door te verwijzen)? Kan u mij misschien adressen bezorgen ? (Ik heb de indruk dat in Nederland op dit vlak een beter aanbod is – of toch beter aanbod van info via internet).

Reactie

Je beschrijft dat je zelf goed luistert naar je lichaam en je behoefte aan ontspanning. Je past dus de dingen goed toe die in het begin van Uit je burnout staan. Je hebt inzicht gekregen in het effect van stress en de noodzaak inspanning en ontspanning goed af te wisselen. In feite heb je de beginstappen genomen om er zelf uit te komen, een analyse gemaakt en je conditie verbeterd. Dat heb je zonder verdere hulp gedaan, dus waarom zou je niet nu de vervolgstappen maken? Je denken zul je moeten beïnvloeden, want als je terugkeert naar je werk zonder daar iets in te veranderen, is het risico op terugval 50%.

Als je jezelf kunt motiveren door te gaan, dan krijg je in het boek tips hoe je denken en werkhouding te veranderen, minder perfectionistisch en plichtsgetrouw te zijn. Je zult je aan grenzen moeten houden. De werkdruk is niet iets wat onveranderlijk is. Als jij en je collega's grenzen stellen, oefen je invloed uit. Je zult iets met je relatie moeten doen (dag 19, dag 25), want die blijkt een belangrijke stressfactor. Misschien zul je een paar relatiegesprekken bij een therapeut moeten doen. Zelf verwijs ik in de behandeling ook regelmatig door naar een relatietherapeut. Verder moet je op je werk overleggen hoe je terugkeert en de terugkeer goed voorbereiden. Bijvoorbeeld beginnen met een dagdeel en als dat goed gaat een volgend dagdeel. Wellicht kun je een coach inschakelen die feedback geeft op de manier waarop je werkt en je stimuleert datgene wat je weet in praktijk te brengen. Want er is vaak een kloof tussen het wel weten wat je moet doen en het ook doen. Het andere boek dat ik over burnout heb geschreven, Hart aan het werk, voorkom burnout , gaat vooral daar over. Hoe je jezelf kunt begeleiden in de dingen anders aanpakken en weer succesvol en in balans het werk kunt hervatten.

In België zijn er wel collega's die met energiepsychologie werken en mogelijk heb je daar baat bij:www.energie-psychologie.be