Paniekaanvallen na emotionele uitputting

Ik ben 66 jaar, heb jaren roofbouw (met heel leuk en divers werk) op mijn lichaam gepleegd en in mijn gezin een zeer emotioneel jaar achter de rug. Na een maand waken bij een stervend, naast familielid kreeg ik in augustus, toen eindelijk de drukte voorbij was, de eerste paniekaanvallen. Die keren nu al vier maanden om de haverklap terug. Een aanval begint met een onrustig gevoel, gevolgd door opvliegers waaraan geen einde schijnt te komen. Soms eindigen deze opvliegers met een koude rilling. Tijdens deze periodes van aanvallen is mijn anders normale bloeddruk (zowel boven- als onderdruk) sterk verhoogd en ben ik misselijk. Na zo'n periode voel ik me volledig uitgeput. Diagnose huisarts: burnout door roofbouw en emoties.

Op mijn 42e zijn mijn baarmoeder, eileiders en één eierstok weggehaald. Op mijn 47e begon de overgang. Die eerste jaren had ik tussen de tien en twintig opvliegers per etmaal. Ik werd er steeds wakker van, heb er eerst een ander preparaat rvoor gekregen en slik nu al jaren estrofem, 5 mg. (1 tablet bevat 2 mg estradiol). Ik heb in overleg met onze huisarts de dosering geleidelijk aan verlaagd na een half tablet per dag. In 2005 heb ik tijdelijk vier halve tabletjes per week ingenomen, maar toen kwamen de opvliegers terug. Bij een half tabletje per dag had ik er tot aan mijn burnout geen last van.

Onze overigens uitstekende huisarts heeft nauwelijks ervaring met burn-out. Op zijn advies slik ik tweemaal daags, afhankelijk van hoe ik me voel, een half tot een heel tablet diazepam, 5 mg. De (jonge) psychologe bij wie ik nu viermaal geweest ben, adviseert hem mij anti-depressiva voor te schrijven. De acupuncturist die mij enkele malen behandeld heeft, is daar fel op tegen en schrijft mij de homeopatische middelen chakrasan 7, lever qi, sanosolidago en sano virulent voor. Eerlijk gezegd weet ik niet meer, wat me te doen staat. Ben ik depressief? Of voel ik me zo lusteloos en emotioneel door onzekerheid? Hoe kom ik van die opvliegers af? Want daarmee begint volgens mij de ellende.  

Reactie: Het is mogelijk dat uw stresshormonen ontregeld zijn door de afgelopen jaren, met als spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen het waken bij een nabij familielid. Het probleem is dat deze neurohormonale ontregeling niet vanzelf overgaat en inderdaad soms kan leiden tot paniekaanvallen. Zoals u al van de verschillende hulpverleners merkt, heeft ieder zo zijn of haar eigen aanpak. U zou met de huisarts kunnen overleggen over anti-depressiva die ook de angst verminderen. Eventueel kan uw huisarts u naar een psychiater doorverwijzen die heel nauwkeurig vaststelt welk medicijn bij u het beste past. Overigens zijn de antidepressiva niet veel meer dan een steuntje, het is belangrijk dat u de gebeurtenissen uit de afgelopen periode verwerkt. Daarvoor zijn de gesprekken bij de psychologe van belang. Dan nog een advies: voor de afvoer van de afvalstoffen van de stresshormonen is lichamelijke inspanning van belang: sporten, fitness, veel wandelen. Voor het kalmeren van de geest: yoga, meditatie, CD's met rustgevende muziek. Dan nog een laatste tip, waar veel van mijn cliënten baat bij hebben gehad: maak een lijst van 50 leuke dingen en doe minimaal een ding waar u plezier in heeft per dag.