Burnout en het gevoel te vallen

Ik heb sinds 2 jaar een burnout, heb sinds 1.5 jaar psychotherapie en heb ruim een jaar seroxat geslikt. Het ergste van de burnout (die bij mij onder invloed van hormonen ivm PMS en Perimenopauze nog versterkt wordt) is dat ik gevoelens heb dat ik naar beneden val met mijn omgeving en al, dus een zogenaamd "vallend" gevoel. Onbewust probeer ik daar dan verzet tegen te plegen hetgeen veel energie kost. Ik probeer dus voor dit gevoel weg te lopen, ben bang dat als ik er middenin ga zitten ik zoveel angst zal krijgen dat het mijn lichaam schaadt. Heeft u deze klacht vaker gehoord bij burnout? In het begin, dwz het 1e jaar waren deze gevoelens echt vreselijk beangstigend, durfde zelfs niet naar buiten te kijken, mijn hele omgeving buiten waar ik ook was, voelde onwerkelijk/zweverig/onvast aan, onder mijn voeten zo-ook als totaalbeeld/gevoel (snapt u er nog iets van....) Als ik moe ben of mijn hormonen weer van slag zijn, zijn deze gevoelens nog heviger.

Mijn psychologe zei dat dit gevoel vaker voorkomt maar kan me er niet meer over vertellen, u wellicht wel daar u gespecialiseerd bent in burnout.

Reactie
Het gevoel te vallen kan te maken hebben met duizeligheid, die op zich weer een bijwerking van de medicatie kan zijn. de duizeligheid kan ook een gevolg zijn van angst. De strategie die u hanteert, u ertegen verzetten, houdt het probleem in stand. Als u mee zou gaan met het gevoel, u het accepteert, merkt u dat er niets gebeurt, dat u niet valt. Bij duizeligheid is het aan te raden even met het hoofd tussen de knieën te zitten.  Daarnaast: ontspannings- en ademhalingsoefeningen doen, en u richten op andere activiteiten, vrijwilligerswerk of werkhervatting.