Wanhopig door burnout 'Ik heb al ( zegt men ) anderhalf jaar een burnout. Jullie site staat al die tijd wel als persoonlijke link op mijn computer, maar ik wilde er niet aan. Maar ik ben best wanhopig, omdat "het" zo LANG duurt. De burnout was voor anderhalf jaar terug ( zat er wel aan te komen) duidelijk aan werk gerelateerd. Zowel psychisch ( angst/paniek aanvallen) als ook lichamelijk ( hormonen deden niet meer wat ze moesten doen, hart ging overslaan, al anderhalf jaar diarree, ontstekingen, altijd hoofdpijn, enzovoort. Nu ben ik psychisch voor 75% opgekrabbeld, en doe weer het nodige. Maar mijn probleem is dat ik ZO VRESELIJK MOE BEN EN BLIJF. Elke dag weer, en als ik dan over mijn grenzen ga, krijg ik erge hoofdpijnen. Met mijn wil, wil ik van alles ondernemen, de stad in, dingen met de kinderen doen, noem maar op, Maar mijn lichaam geeft na een half uur het noodsignaal af dat ik te ver ben gegaan. Dat is nu al anderhalf jaar zo, en daar word ik weer zeer opstandig en depressief van . Zo naar zelfs, dat ik dingen ga denken die beslist niet goed zijn. Mijn kinderen missen me nu ook, als ik zoveel op bed lig, zijn ze dan niet beter af als ik er niet meer ben? Erg he, dat ik dat denk en voel. Ik wil dat ook niet, maar het leven is zo niet leuk meer, hoe gelukkig ik ook ben met man en kinderen in alle opzichten. De huisarts heeft alles laten onderzoeken (bloed, alles goed, hb van 7.7). Ontlasting, wel diarree, geen reden gevonden. Urine goed, CT scan. Nou ja, alles goed. Dus het zit tussen de oortjes? Maar zo zit ik niet in elkaar. Soms lijkt het goed te gaan. Een trouwerij of zo, we doen dan leuke stukjes, dansen, zingen, laat thuis: gevolg, zeker 1 week heel ziek op bed, en ik moet me vasthouden, wil ik van bed naar de wc lopen. Op deze manier ga ik opzien tegen elke leuke activiteit, want ik moet vervolgens zoveel zieke dagen inleveren. Ik heb totaal geen energie meer over. Moest met de therapeutische sportschool stoppen, omdat mijn hart na 2 min. op de cardio zo snel ging dat ik onderuit ging en in het ziekenhuis belandde. Rust nemen, is het advies, maar ik rust al anderhalf jaar, HOE LANG NOG? Ik zou zo'n bericht als dit dus op het forum van burn-out willen plaatsen en weten of mensen dit herkennen. Sommige mensen in mijn omgeving zeggen dat waarschijnlijk die burnout voor 75% over is, maar dat mijn lichamelijke vermoeidheid niet meer door burnout komt, maar mogelijk door ME is. Die burn-out kon ik plaatsen, was terecht ( eerlijk he?). Maar in ME geloof ik niet, zoiets komt niet uit de lucht vallen, zeker niet als ik al zoveel rust. En ik vind ME zo iets ongrijpbaars. Maar die vermoeidheid ontneemt me alle levensmoed. Soms denk ik "had ik maar iets van een ernstige ziekte, dat ik zo weg kon glijden. Maar daaropvolgend heb ik weer een heel erg groot schuldgevoel naar ieder die ik lief heb.' Er spreekt veel wanhoop uit uw mail. Dat is begrijpelijk, want het herstel laat lang op zich wachten. De meeste mensen zijn binnen een half jaar na een burnout weer aan het werk. Ze bouwen hun belasting geleidelijk op, beginnen bijvoorbeeld met een uur per week. Daaraan vooraf gaat een opbouw van lichamelijke en psychische draagkracht. Veel mensen gaan de mist in doordat ze zich als ze zich goed voelen overbelasten, waardoor ze instorten en zich dan weer onderbelasten. Uw verhaal over de trouwerij doet daar aan denken. Ik begrijp uit uw verhaal dat u geen psychische hulp heeft gehad. Mijn advies is; vraag uw huisarts u door te verwijzen naar een (eerstelijns) psycholoog. Bespreek met uw huisarts of hij ondersteuning met antidepressiva aanraadt. Ga vervolgens met behulp van de psycholoog in kaart brengen wat u allemaal doet en maak een dagschema waarin u geringe inspanning afwisselt met ontspanning. Schakel hulp in voor de kinderen, want u zult de belasting waarschijnlijk moeten terugdraaien. Door een psycholoog aan te raden, zeg ik niet dat de oorzaak psychisch is, maar wel dat bij het herstel psychische ondersteuning van groot belang is. Want het gaat er ook om gedachten van 'waardeloosheid' uit te dagen en u te richten op wat u wel zoals doet. Reactie van lezeres: Ben na verkeerde
|
