Whiplashdiagnostiek en behandeling

Menig whiplashpatiënt wordt volgens een zogenaamd 'bio-psychosociaal model'   benaderd en ook behandeld. (o.a. richtlijn huisartsgeneeskunde , KNGF en revalidatiegeneeskunde ).

Hierbij gaat men uit van het standpunt dat "bij aanhoudende (chronische) klachten (langer dan 6 maanden) persoons-en omgevingsgebonden factoren vaak verantwoordelijk zijn voor het niet herstellen van de patiënt."

Indien een whiplashpatiënt wordt doorverwezen naar een GGZ en of psychiater vanwege 'psychische klachten voeren de boventoon', terwijl neurologisch  c.q. oogheelkundig onderzoek nog niet heeft plaatsgevonden:

Vraag 1): welke diagnose dient dan een GGZ en of psychiater te hanteren indien alsnog zou blijken dat er sprake is van 'mild cognitive impairment' , 'apathie' en 'forse depressiviteit'  als gevolg van MTBI (mild traumatisch hersenletsel?).

Vraag 2): welke DSM-diagnose wordt gerapporteerd indien er sprake is van " specifieke niet-psychotische psychische stoornissen t.g.v. organische hersenbeschadiging "?

(bijv. 'frontaal syndroom', 'postcommotioneel syndroom', 'pyramidesyndroom' ).

Vraag 3): welke therapie kan worden aangevraagd en bij welke specialist?

Reactie

In de vragen klinkt de frustratie door dat whiplashpatiënten door de medische stand niet serieus worden genomen. Dat is zo. In 2002 heeft de psychiater Carla Rus een vlammend betoog gehouden over het falen en onvermogen van haar collega's(zie mijn boek Whiplash, een strijd om erkenning , p. 47).

De DSM IV diagnose die meestal bij whiplash gesteld zal worden is: somatisatiestoornis of aanpassingsstoornis.

In feite doet de diagnose er niet zoveel toe, al zullen sommigen een psychische diagnose als diskwalificerend ervaren en denken dat ze daarmee tot aansteller worden gebombardeerd. Maar in feite wordt dezelfde diagnose ook bij andere 'modeziekten' gebruikt zoals burnout. De diagnose geeft aan dat er lange tijd sprake is van chronische stress door overbelasting.De strijd om erkenning kan tot veel stress leiden. Vandaar mijn pragmatische aanpak: accepteer wat er aan de hand is en ga vandaar opbouwen. Een dergelijke benadering werpt z'n vruchten af.

Onlangs sloot ik de behandeling af van een client, die ik meer dan een jaar heb behandeld. Ook zij heeft een ernstige vorm van whiplash. De behandeling bestond uit ondersteuning in de praktische problemen rond whiplash (omgaan met werkgever, verzekering, letselschade) en het vinden van een goede balans in haar leven tussen inspanning en ontspanning.

Zij had voor de behandeling de vragenlijst in mijn boek ingevuld (p.40,41) en kwam op 121 punten, de bijna maximale score). Na de behandeling vulde ze de vragenlijst opnieuw in en was haar score 84. De klachten waren er nog steeds, maar waren wel met eenderde afgenomen. De therapie zoals in mijn boek beschreven kan gegeven worden door psycholoog of maatschappelijk werkende. Waar het vooral omgaat is dat de klachten serieus worden genomen, de client zelf accepteert dat de klachten er zijn en dat vanuit acceptatie onderzocht wordt wat wel mogelijk is.