thuiswerkstress

Thuiswerken kan al lastig zijn door gebrek aan sociale contacten, het wegvallen van een dagritme, en het door elkaar lopen van verplichtingen. En het wordt nog lastiger als je de greep op je emoties verliest. Dat kan bij thuiswerken makkelijk gebeuren. Je kunt niet even stoom afblazen met collega’s. Je blijft malen over een akelig mailtje. Je voelt je schuldig omdat je misschien niet genoeg doet. Door dat alles slaap je slecht en word je prikkelbaar. Wat kun je daaraan doen?

Bij thuiswerken mis je de intercollegiale emotietoets. Zie je op je werk collega’s die nog na zessen op kantoor blijven, dan zeg je daar misschien wat over tegen een andere collega. Die antwoordt iets als: ieder z’n pleziertje. Probleem opgelost. Je vraagt je niet meer af of jij misschien ook langer zou moeten werken. Of een collega stuurt je een mail waarin ze zegt dat je je project niet goed hebt afgeleverd – met een cc aan je leidinggevende. Als dat je thuis overkomt, loop je niet zomaar naar die collega om te vragen wat haar bezielt. Nee, nabriesend lig je in je bed te malen over de rotstreek die je is geleverd.

Rationeel Emotieve Therapie (RET)

Rationeel weet je dat je deze stress moet oplossen, dat je alleen maar jezelf ermee hebt. Je hartslag neemt toe, je spieren spannen zich en je kunt niet meer helder denken. Je doet je best om er anders tegen aan te kijken, je zegt bijvoorbeeld tegen jezelf dat het goed is dat jij wel op je grenzen let, en dat de akelige mail meer zegt over de ander dan over jou. Toch helpt het niet. Je emoties blijven opspelen. Je ervaart anderen als bedreigend en houdt last van stress.

Logisch, je gevoel is vaak sterker dan je verstand. Wil je je gevoel echt onder controle krijgen, dan kan het helpen om de beproefde procedure van Rationele Emotieve Therapie (RET) toe te passen. Je schrijft op wat er aan de hand is. Dan maak je een onderscheid tussen de gedachten en gevoelens die je hebt. Een gedachte kan bijvoorbeeld zijn: ik doe te weinig. Dat kan het gevoel oproepen dat je faalt. Vervolgens ga je je gedachten uitdagen. Dat doe je in drie stappen. Eerst vraag je je af of het waar is wat je denkt. Is het waar dat je te weinig doet? Wie bepaalt dat bijvoorbeeld? Is daar een criterium voor waar je je niet aan houdt? Dikke kans dat er weinig reden is om vast te stellen dat je gedachte waar is. En besluit je dat het wel waar is, dan kijk je gewoon wat je daar in redelijkheid aan kunt doen.

Vervolgens vraag je je af of de gedachte je helpt om je doel te bereiken. Je doel is bijvoorbeeld om je prettig te voelen. Zo’n gedachte helpt daar natuurlijk niet bij. De derde stap is om je af te vragen of de gedachte je in conflict brengt met jezelf. Dat zou heel goed kunnen, als je bijvoorbeeld zelf hebt besloten dat je ook genoeg tijd wilt hebben voor je privé leven. Als je deze stappen een voor een doorloopt en eerlijk voor jezelf beantwoordt, dan kan je daarmee echt je gevoel onder controle krijgen. Het zal misschien niet meteen lukken, maar je zult merken dat als je deze methode vaker toepast, je beter resultaat bereikt.

Acceptance and Commitment Therapie (ACT)

De tweede methode, waarbij je juist wel stil blijft staan bij je gevoel, komt van een relatief nieuwe stroming in de cognitieve gedragstherapie, de Acceptance en Commitment Therapie (ACT). Kern is dat je je gevoel accepteert, en het serieus neemt. Begin ermee om de ernst van je nare gevoel te beoordelen. Doe dat met een cijfer tussen 0 en 10. Een akelig mailtje van een collega zou zomaar een 8 kunnen krijgen. Best akelig dus. Richt je vervolgens op wat de situatie zo akelig maakt. Is het dat je je schuldig voelt, buitengesloten, gekwetst of angstig omdat je bang bent ontslagen te worden? Waar voel je het in je lichaam? Hoeveel ruimte neemt het in? Is het meer een voetbal, een tennisbal of een pingpongbal? Laat het gevoel toe. Ga het niet uit de weg. Verwelkom het.

Richt je aandacht op de vorm van het gevoel. Heeft de bal bijvoorbeeld een glad oppervlak, of is het meer poreus? Welke kleur heeft de bal? Ga in je verbeelding met je ademhaling naar die plek toe. Adem rustig in en uit. Leg een hand op de plek waar je de pijn voelt en stel je voor dat het de hand is van iemand die van je houdt en je troost. Leg dan je andere hand op je hart. Sta erbij stil dat het heel normaal en menselijk is deze pijnlijke gevoelens te hebben. Wat zou die liefhebbende ander tegen je zeggen? Dat het normaal is wat je voelt, dat hij of zij dit ook kan ervaren? Dat het nu heel vervelend is, maar dat het tijdelijk is, dat het voorbij gaat? Dat het belangrijk is vertrouwen in jezelf te houden?

Vraag je tot slot af in hoeverre je nog in gevecht bent met de personen die je dwars hebben gezeten op een schaal van 0 tot 10. Als er iets is veranderd, merk dat op. Sluit de oefening af met een rustige ademhaling en kom in actie door aandacht te besteden aan wat voor jou belangrijk is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu