Steeds meer vrouwen – nu een miljoen – werken fulltime. Als ze moeder worden, houden ze daar vaak weer mee op. Is dat erg?

Ja, zegt Belle Derks. Zij is hoogleraar sociale psychologie aan de Universiteit van Utrecht en onderzoekt de psychologische gevolgen van negatieve stereotypering van vrouwen in het werk. Zij vindt dat vrouwen nog te weinig hun eigen pad kunnen volgen, omdat we met z’n allen vast blijven houden aan het stereotiepe beeld dat mannen geen carrière kunnen maken als ze parttime gaan werken, en dat het normaal is dat vrouwen dan de zorg voor de kinderen op zich nemen. Ze verdient tenslotte minder dan hij. Daar komt nog eens bij dat we het in Nederland maar niks vinden als kinderen vijf dagen per week naar de crèche gaan. Op die manier wordt het voor vrouwen met kleine kinderen moeilijk om fulltime te blijven werken.

De overheid zou daar wat aan kunnen veranderen, volgens Derks, door ouders via belastingvoordelen te stimuleren de zorg te delen en door ouderschapsverlof voor vaders te stimuleren en belastingvoordeel te geven aan ouders die de zorg voor kinderen hebben verdeeld.

Mooi, maar moeten vrouwen wel fulltime willen werken? Wat betekent dat voor henzelf, voor hun mannen en hun kinderen?

Zowel voor vrouwen als voor mannen geldt dat fulltime werken tot meer gezondheidsrisico’s leidt dan parttime werken. Bijna een op de vijf fulltime werkenden tussen de 25 en 35 loopt kans op een burn-out. Wat dat betreft kun je het beter rustiger aan doen. Maar goed, als je dan thuis nog eens voor de kinderen moet zorgen, is dat ook niet erg ontspannen. Kinderen naar de crèche dan?

Over de relatie tussen kinderopvang en het welzijn van het kind zijn de meningen verdeeld. In het boek Individu van kinderarts en ontwikkelingspsycholoog Remo Largo (2017) staan de resultaten beschreven van zijn longitudinale studie in Zürich naar de ontwikkeling van baby’s tot volwassenen. Als oorzaak voor toename van probleemgedrag bij kinderen, zoals ADHD, noemt hij de emancipatie van vrouwen. Niet dat hij die afwijst, maar door de emancipatie moeten kinderen het steeds meer stellen zonder stabiele en betrouwbare relaties met familie of buren die als voorbeeld kunnen dienen. Ze worden voornamelijk opgevoed door vreemden, die mogelijk minder affiniteit hebben met hun basisbehoeften en die het ontdekken en experimenteren minder faciliteren. Daarnaast ervaren ouders volgens Largo zo veel stress, dat ze onvoldoende tijd vrij kunnen maken voor hun kinderen om eropuit te gaan. Zo leert een kind niet ontdekken wat wel of niet past en ontwikkelt het onvoldoende zijn of haar competenties.

Hoe je het ook regelt, van al dat werken wordt niemand beter. Waarom zou je er dan op blijven hameren dat vrouwen net zoals mannen meer en langer moeten werken? Alsof werken het enige is waardoor je je kunt ontplooien. Aan het einde van de rit zijn er weinigen die zeggen: ‘Tjonge wat ben ik gelukkig geworden van altijd fulltime te werken.’ Nee, belangrijker lijkt de relatie met kinderen en familie, de ervaringen die zijn opgedaan en de nieuwe wegen die zijn ingeslagen.

Als je dan toch wilt dat de overheid ingrijpt op ons persoonlijk bestaan, maak daar dan ruimte voor. Ja, dat vaderschapsverlof is dan een goed idee. Dat zou de hechting tussen vaders en kinderen kunnen versterken. En wie weet gaan vaders en moeders dan ook de lol van samen zorgen ervaren. Dat is leuker dan op zondagavond de agenda’s naast elkaar leggen.

1 reactie. Reactie plaatsen

  • Al heel lang is mij dit een gruwel: ik ben lerares in het basisonderwijs en maak al jaren mee, dat veel kinderen te weinig aandacht en échte ontspanning hebben. Begrijp me goed, ik ben van de lichting “een slimme meid is op de toekomst voorbereid” , dus alle vrouwen en meisjes als zij dat willen: studeren, carrière en financieel onafhankelijkl Maar veel vrouwen/moeders zitten vaak tegen een burn-out aan vanwege de combinatie werk/
    kinderen/huishouden. Soms is de moeder de enige kostwinner, dan kan het niet anders, maar de kinderen betalen vaak in andere gevallen de rekening: zitten alle dagen op school en daarvoor en daarna op BSO.
    Tussen de bedrijven door, praat ik regelmatig met de kinderen over gevoelens, wat hen dwarszit, hun hart luchten of huilen. En hoor ik weer, dat kinderen thuis, ‘s avonds amper aandacht krijgen, die ze nodig hebben en verdienen. Ik zie het ook aan de moeders: hebben niet de tijd voor zichzelf.
    Soms is het pure noodzaak, maar soms ook voor statussymbolen, zoals het juiste koophuis in de juiste buurt, dure auto, vakanties. Dure hobby’s en lessen voor de kinderen, die de speeltuin met mamma soms veel leuker vinden.
    Deze juf heeft een hippe stadsfiets, géén auto en een fijn huurhuis in een volksbuurt. Ik ben dik tevreden!
    Bewust mijn financiën en vrije tijd op elkaar afgestemd en dat is voor mij gezond en fijn!
    Maar de situatie waarin veel kinderen opgroeien vind ik zorgwekkend. Een leuke BSO of oppas kan nooit het gemis aan pappa en mamma vergoeden (en ik heb het niet over situaties af en toe, maar vele jaren lang!).

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu